Uzasadnienie
Decyzją z dnia 14 lutego 2012 roku nr [....] po rozpatrzeniu wniosków J.U. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [....] Burmistrz K. odmówił przyznania pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika P.S., zaś decyzją z dnia 14 lutego 2012 r. nr [....] Burmistrz K. odmówił przyznania pracodawcy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika M.B.
Powyższe decyzje zostały wysłane na adres zamieszkania J.U., jako że pod tym adresem prowadził on również swoją działalność gospodarczą. W dniu 29 lutego 2012 roku odbiór decyzji potwierdziła znajdująca się w mieszkaniu osoba.
Od powyższych decyzji skarżący J.U. wniósł odwołania w dniu 16 marca 2012 roku (data stempla pocztowego) do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. Postanowieniami z dnia 14 lutego 2013 roku o nr [....] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. stwierdziło uchybienie terminów do wniesienia odwołań argumentując w obu przypadkach, iż decyzje te zostały doręczone w dniu 29 lutego 2012 roku, zaś odwołania wniesiono w dniu 16 marca 2012 roku, tj. 2 dni po upływie 14 – dniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia. Strona składająca odwołania nie złożyła jednocześnie wniosków o przywrócenie terminu do złożenia przedmiotowych środków. Obie decyzje zawierały prawidłowe pouczenia o trybie i terminie złożenia odwołania.
Na powyższe postanowienia zostały wniesione w dniu 21 marca 2013 roku skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Sprawa dotycząca skargi na postanowienie nr [....] zarejestrowana została pod sygnaturą III SA/Kr 459/13, zaś sprawa dotycząca skargi [....] pod sygnaturą III SA/Kr 460/13.
W obu skargach skarżący zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez bezzasadne przyjęcie, iż odwołania zostały wniesione z uchybieniem terminu, podczas gdy skarżący wniósł je z zachowaniem 14 dniowego terminu. Przedmiotowa decyzja została bowiem doręczona skarżącemu w dniu 2 marca 2012 roku, nie zaś w dniu 29 lutego 2012 roku jak przyjął to organ odwoławczy. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie art. 7 i art. 77 kpa poprzez nierozpatrzenie całości okoliczności mogących pozwolić na stwierdzenie, czy odwołanie zostało wniesione w terminie, a także naruszenie art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. polegające na braku odniesienia się przez organ odwoławczy do innych dowodów niż zwrotne potwierdzenie odbioru decyzji z dnia 14 lutego 2012 roku i w konsekwencji błędne przyjęcie, iż doręczenie kwestionowanych decyzji nastąpiło w innej dacie, niż ta wskazywana przez skarżącego. Skarżący wniósł o uchylenie powyższych postanowień i przekazanie odwołań do merytorycznego rozpoznania.
Podniósł nadto, że był przekonany, iż wniósł odwołanie w terminie, jako że decyzje te zostały jego zdaniem doręczone mu w dniu 2 marca 2012 roku, o czym świadczyć mają chociażby ręczne adnotacje skarżącego na doręczonych mu decyzjach. Zdaniem skarżącego organ odwoławczy powinien był rozważyć inne dowody poza zwrotnym potwierdzeniem odbioru w celu ustalenia daty doręczenia przedmiotowych decyzji.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze w N. w całości podtrzymało swoje dotychczasowe stanowisko i wniosło o ich oddalenie.
Na rozprawie w dniu 3 grudnia 2013 roku Sąd postanowił na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270) – dalej p.p.s.a. połączyć obie sprawy do wspólnego prowadzenia i rozstrzygnięcia pod sygnaturą III SA/Kr 459/13. Ponadto pełnomocnik skarżącego wniósł o zawieszenie postępowania z uwagi na fakt, iż do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zostały złożone w dniu 29 lipca 2013 roku skargi na wydane w obydwu sprawach postanowienia Samorządowego Kolegium Odwoławczego w N. z dnia 4 czerwca 2013 roku o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Na rozprawie w dniu 30 stycznia 2014 roku pełnomocnik skarżącego podkreślił, że osoba, która odebrała korespondencję nie jest domownikiem skarżącego ani osobą upoważnioną do odbioru korespondencji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.).
Postanowienia z dnia 14 lutego 2013 r. [....] i [....] o stwierdzeniu uchybienia terminu do wniesienia odwołań od decyzji z dnia 14 lutego 2012 r. są wadliwe. Organ administracji publicznej bowiem bez dodatkowych wyjaśnień przyjął, że skarżący otrzymał decyzję z w dniu 29 lutego 2012 r. Tymczasem zgodnie z doktryną i orzecznictwem sądów administracyjnych gdy na zwrotnym potwierdzeniu odbioru widnieje inna data doręczenia aniżeli wskazywana przez stronę, organ zobowiązany jest do wyjaśnienia tej rozbieżności. Organ winien więc wezwać stronę do wypowiedzenia się w tym przedmiocie i ewentualnego przedłożenia dowodów na poparcie swoich twierdzeń (por. II OSK 2328/10).
Nadto zgodnie z art. 43 kpa w przypadku nieobecności adresata pismo doręcza się, za pokwitowaniem, dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, jeżeli osoby te podjęły się oddania pisma adresatowi. O doręczeniu pisma sąsiadowi lub dozorcy zawiadamia się adresata, umieszczając zawiadomienie w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy to nie jest możliwe, w drzwiach mieszkania. Doręczenie pisma w sposób określony w tym przepisie stwarza domniemanie doręczenia pisma adresatowi, które może być obalone dowodem przeciwnym. Takie domniemanie powstaje jednak dopiero wówczas, gdy jest pewne, że pismo zostało wręczone jednej z osób wymienionych w art.
- 43. (por. I SA/Wr 81/96, SA/Gd 2571/94). Niewyjaśnienie tej okoliczności powoduje natomiast, że wydane w sprawie postanowienia zostały wydane z istotnym naruszeniem przepisów proceduralnych.
W przedmiotowej sprawie organ administracji tej kwestii nie wyjaśnił należycie i z naruszeniem przepisów prawa zastosował sankcję z pominięciem czynności, do których był zobowiązany. Przede wszystkim zaś organ nie wyjaśnił, kto odebrał decyzję organu I instancji i czy był to podmiot uprawniony do odbioru korespondencji na podstawie przepisu art. 43 kpa.
Z powyższego wynika, że zarzuty naruszenia przez organ orzekający przepisów art. 7, 77 i 80 kpa są trafne. Jako dowolne należy bowiem traktować ustalenia faktyczne znajdujące wprawdzie potwierdzenie w materiale dowodowym, ale niekompletnym, czy nie w pełni rozpatrzonym. Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 k.p.a.), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 k.p.a.), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 k.p.a.)"
Rozpatrując ponownie sprawę organ administracji winien więc zastosować się do podanych powyżej wskazówek, aby nie narazić się na zarzut uchybienia przepisom prawa.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c, oraz art. 200 ppsa orzeczono jak w wyroku.