Uzasadnienie
Decyzją z dnia 27 listopada 2015 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 22 września 2015 r. znak: [...], w której organ celny określił A S.A. w K (dalej: strona skarżąca), kwotę długu celnego (typ-A00) podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.543 zł, z tytułu niedopełnienia warunku wymaganego do objęcia towarów procedurą dopuszczenia do obrotu z zastosowaniem operacji uprzywilejowanej, na podstawie zgłoszenia celnego nr [...] z dnia [...] 2013 r. Organ celny I instancji w wydanych decyzjach powiadomił skarżącą Spółkę o retrospektywnym zaksięgowaniu długu celnego oraz poinformował o obowiązku zapłaty odsetek od wyżej wykazanych kwot za okres od dnia następującego po dniu powstania długu celnego do dnia powiadomienia o kwocie retrospektywnie zaksięgowanego długu celnego.
W skardze na powyższą decyzję strona skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz zasądzenia kosztów postępowania.
Pismem z dnia 5 lipca 2016 r. strona skarżąca cofnęła skargę i wniosła o umorzenie postępowania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z art. 161 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 zwanej dalej "P.p.s.a."), sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Zgodnie z art. 60 wskazanej ustawy skarżący może cofnąć skargę, przy czym cofnięcie skargi wiąże Sąd, chyba że uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Cofnięcie wniesionej do sądu skargi oznacza rezygnację strony z kontynuowania postępowania sądowoadminstracyjnego i stanowi ono urzeczywistnienie zasady dyspozycyjności, umożliwiającej stronie rozporządzanie przedmiotem tego postępowania w ramach przysługujących jej na mocy obowiązujących przepisów uprawnień procesowych (por. B. Dauter [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Zakamycze, s. 159).
Po analizie akt sprawy Sąd orzekający w niniejszym składzie stwierdził, iż w przedmiotowej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek kwalifikujących cofnięcie skargi jako niedopuszczalne. Tym samym związany cofnięciem skargi, postępowanie sądowe postanowił umorzyć. Sąd stwierdził, że w sprawie nie zachodzi niebezpieczeństwo, iż cofnięcie skargi służyć ma obejściu prawa.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 P.p.s.a., orzeczono jak w pkt 1 sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 P.p.s.a.