Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] 2012 r., [...], Dyrektor Powiatowego Urzędu Pracy działając z upoważnienia Starosty, na podstawie art. 101 kodeksu postępowania administracyjnego odmówił zawieszenia postępowania w sprawie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 czerwca 2011r. do dnia 1 września 2011 r., [...].
W uzasadnieniu postanowienia organ podał, że postępowanie to toczy się po wznowieniu z urzędu przez organ postępowania w sprawie przyznania decyzją z dnia [...] 2011 r. nr [...] prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 czerwca 2011 r. do dnia 1 września 2011 r. Postanowienie o wznowieniu znak [...] zapadło [...] 2012 r.
W zażaleniu na powyższe postanowienie M. P., który w dniu 10 stycznia 2012 r. wniósł o zawieszenie postępowania podając jako podstawę prawną art. 98 § 1 kpa, zarzucił, że organ nie rozróżnia instytucji wszczęcia postępowania administracyjnego, od wznowienia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia z dnia [...] 2012 r. organ stwierdza, że zostało wszczęte postępowanie z urzędu, natomiast postanowienie mówi o wznowieniu postępowania. Takie stwierdzenia godzi zdaniem żalącego się w elementarną zasadę praworządności. Odwołujący się wniósł ponownie o zawieszenie postępowania, z uwagi NATO, że w sprawie brak innych stron postępowania, ponadto zawieszenie nie zagrozi interesowi społecznemu, ponieważ aktualnie nie korzysta on z przyznanego prawa. Zdaniem M. P. organ drugiej instancji winien pouczyć organ pierwszej instancji o różnicach między instytucją wszczęcia postępowania a jego wznowieniem. Nadto każde postępowanie administracyjne powinno toczyć się z uwzględnieniem z urzędu interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, oraz zasadą czynnego udziału stron w postępowaniu.
Postanowieniem z dnia 15 marca 2012 r. znak [...], Wojewoda utrzymał w mocy postanowienie organu pierwszej instancji o odmowie zawieszenia postępowania. W uzasadnieniu postanowienia Wojewoda wskazał na kolejne decyzje wydane przez organy od dnia [...] 2011 r. w sprawach M. P. - w przedmiocie statusu bezrobotnego, oraz przyznania prawa zasiłku dla bezrobotnych. Wojewoda wskazał, że postanowieniem z dnia [...] 2012 r., znak [...] Powiatowy Urząd Pracy wznowił z urzędu postępowanie w sprawie dotyczącej przyznania M. P. prawa do zasiłku dla bezrobotnych od 1 czerwca 2011r. Organ powołał treść art. 98 § 1 kpa i wskazał, że z żądaniem zawieszenia postępowania może wystąpić wyłącznie strona, na której żądanie zostało wszczęte toczące się postępowanie.
Natomiast toczące się postępowanie jest postępowaniem podjętym z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 kpa. Odnośnie do zawartego w zażaleniu ponownego wniosku o zawieszenie postępowania Wojewoda podał, że właściwy w sprawie jego rozpatrzenia jest organ pierwszej instancji, który wniosek taki już rozpatrzył, natomiast Wojewoda jest organem odwoławczym.
M. P. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie Wojewody. Z treści skargi wynika, że skarżący zarzuca organowi naruszenie art. 98 kpa twierdząc, że przepis ten stwarza stronie możliwość wystąpienia z wnioskiem o zawieszenie postępowania. Skarżący powołuje się na kartę rejestracyjną z dnia 2 marca 2011 r. twierdząc, że postępowanie zostało wszczęte z jego inicjatywy i zakończone decyzją ostateczną z dnia [...] 2011 r. znak [...], a następnie wznowione z urzędu postanowieniem Starosty Powiatu z dnia [...] 2012 r. Stanowisko organu, iż postępowanie zostało wznowione z urzędu jest zdaniem skarżącego błędne. Zdaniem skarżącego w dalszym ciągu chodzi o "sprawę dotyczącą przyznania prawa" a nie wznowienia z urzędu postępowania dotyczącego przyznania prawa. Skarżący powtórzył nadto zarzuty odwołania dotyczące rozróżnienia wszczęcia postępowania od jego wznowienia, oraz zarzucił, że żaden z organów nie wyjaśnił przyczyny odmowy zawieszenia postępowania.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, powtarzając motywy podjętego rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153,. poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta prowadzona jest pod względem zgodności z prawem zaskarżonych do sądu rozstrzygnięć i aktów wymienionych w art. 3 § 2 p.p.s.a., oraz w sprawach ze skarg na bezczynność organów i przewlekłość postępowania administracyjnego – art. 3 § 2 pkt. 8 p.p.s.a. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b) p.p.s.a.), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit.c) p.p.s.a.).
W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.
Kontrola zaskarżonego postanowienia przeprowadzona zgodnie z zasadami wynikającymi z powyższych przepisów prowadzi do uznania, że skarga podlega oddaleniu.
Zważywszy na treść zarzutów skargi a także na stanowisko skarżącego prezentowane w zażaleniu na postanowienie organu pierwszej instancji, na wstępie należy podkreślić, że kontrola sądowa w niniejszej sprawie dotyczyła zgodności z przepisami prawa postanowienia Wojewody z dnia 15 marca 2012 r. znak [...]. Nie podlegało natomiast kontroli postanowienie z dnia [...] 2012 r. znak [...], wydane z upoważnienia Starosty przez Dyrektora Powiatowego Urzędu Pracy, którym organ ten wznowił z urzędu, na podstawie art. 145 § 1 pkt. 5 kpa, postępowanie w sprawie dotyczącej przyznania skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 czerwca 2011r. do dnia 1 września 2011 r., zakończone wydaniem decyzji z dnia [...] 2011 r. znak [...].
Niezbędne jest zatem przypomnienie, że instytucja zawieszenia postępowania uregulowana w kpa, ma na celu możliwość przerwania w niektórych okolicznościach faktycznych lub prawnych toku postępowania administracyjnego, które co do zasady powinno mieć charakter ciągły. Przepisy regulujące zawieszenie postępowania zamieszczone zostały rozdziale 6 Działu II ustawy procesowej. Zgodnie z nimi podstawy zawieszenia postępowania dzielą się na obligatoryjne i fakultatywne. Podstawy obligatoryjnego zawieszenia postępowania reguluje przepis art. 97 § 1 kpa, zgodnie z którym organ administracji publicznej zawiesza postępowanie:
- 1) w razie śmierci strony lub jednej ze stron, jeżeli wezwanie spadkobierców zmarłej strony do udziału w postępowaniu nie jest możliwe i nie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 30 § 5, a postępowanie nie podlega umorzeniu jako bezprzedmiotowe (art. 105),
- 2) w razie śmierci przedstawiciela ustawowego strony,
- 3) w razie utraty przez stronę lub przez jej ustawowego przedstawiciela zdolności do czynności prawnych,
- 4) gdy rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez inny organ lub sąd.
Organ administracji publicznej ma zatem obowiązek zawiesić postępowanie administracyjne w razie wystąpienia jednej z okoliczności, o których mowa w art. 97 § 1 kpa, z czego wynika obowiązek badania w toku postępowania, czy nie wystąpiła jedna z podstaw obligatoryjnego zawieszenia.
Art. 98 § 1 kpa reguluje fakultatywne zawieszenie postępowania. Jest ono uzależnione od łącznego spełnienia czterech przesłanek:
- 1) postępowanie w danej sprawie administracyjnej toczy się,
- 2) postępowanie zostało wszczęte na wniosek strony, która występuje z żądaniem zawieszenia postępowania,
- 3) w postępowaniu, w którym występuje wielość stron, pozostałe strony muszą wyrazić zgodę na zawieszenie postępowania,
- 4) zawieszenie postępowania nie zagraża interesowi społecznemu.
Fakultatywne zawieszenie postępowania ograniczone jest tylko do przypadków wszczęcia postępowania na wniosek, zatem zawieszenie postępowania wszczętego z urzędu jest możliwe tylko w przypadkach uregulowanych przepisem art. 97 kpa, tj. zaistnienia w toku postępowania jednej z podstaw obligatoryjnego zawieszenia postępowania z art. 97 § 1 pkt. 1-4 kpa.
Odnosząc przedstawione regulacje do kontrolowanego postanowienia Wojewody stwierdzić należało, że jest ono prawidłowe i nie narusza prawa. Niewątpliwie postępowanie administracyjne, o którego zawieszenie wnioskował skarżący toczy się z urzędu. Wskazuje na to niewątpliwie treść postanowienia organu pierwszej instancji z dnia [...] 2012r. Treść sentencji tego postanowienia nie pozostawia wątpliwości. Skarżący nie żądał wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] 2011 r. znak [...] o przyznaniu skarżącemu prawa do zasiłku dla bezrobotnych, dlatego zarzuty skargi w tym zakresie należało uznać za pozbawione podstaw. Z tych względów zawieszenie postępowania administracyjnego toczącego się po wydaniu postanowienia z dnia [...] 2012r., tj. po wznowieniu postępowania z urzędu, mogło nastąpić (może nastąpić) tylko w przypadkach określonych w art. 97 § 1 pkt. 1-4 kpa, tj. wystąpienia w toku tego postępowania jednej z podstaw obligatoryjnego zawieszenia.
Nadto w sytuacji, kiedy skarżący ponowił w zażaleniu wniosek o zawieszenie postępowania, Wojewoda zasadnie wyjaśnił, że wniosek ten został już rozpatrzony przez organ pierwszej instancji, natomiast Wojewoda działa w takim przypadku jako organ odwoławczy. Zarzuty skargi polegające na kwestionowaniu sposobu zredagowania sentencji i uzasadnienia postanowienia z dnia [...] 2012r. o wznowieniu postępowania nie mogą być w niniejszej sprawie przedmiotem kontroli sądowej. Postanowienie o wznowieniu postępowania, o którym mowa w art. 149 § 1 kpa podlega kontroli wyłącznie w odwołaniu od decyzji wydanej po wznowieniu postępowania. Rodzaje tych decyzji określa art. 151 kpa.
Zatem sądowa kontrola zasadności takiego postanowienia następuje tylko i wyłącznie w przypadku zaskarżenia do sądu administracyjnego decyzji wydanej po przeprowadzeniu postępowania określonego w art. 149 § 2 kpa.
Przepis art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi stanowi, że w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Skoro zarzuty skargi nie mogły zostać uwzględnione z wyżej podanych przyczyn i sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 p.p.s.a. powodowałyby konieczność wyeliminowania zaskarżonego postanowienia z obrotu prawnego, należało skargę oddalić.
Wobec powyższego, na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji.