Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną wskazał na brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek i dochody poczynił w rubrykach 7-10 adnotację "Brak".
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Swój stan zdrowia postrzega jako zły. Wymienia rozliczne schorzenia. Twierdzi, że od wielu lat praktycznie nie ma dochodów co ma potwierdzać zaświadczenie z właściwego US za lata 2011-2013. Powiada, że utrzymuje się z pracy dorywczej. Pomaga mu również rodzina. Podnosi, że bez jej pomocy nie stać by go było nawet na wykupienie niezbędnej mu do życia insuliny analogowej. Wskazując na to twierdzi, że większości przepisanych leków ze względu na brak środków finansowych nie wykupuje. W związku zaś z taką sytuacją nie jest w stanie w żaden sposób ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania a w związku z tym wnosi o całkowite zwolnienie go od kosztów sądowych oraz ustanowienie imiennie wskazywanego adwokata
Do wniosku dołączył zaświadczenie z GUP stwierdzające, że skarżący jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna od grudnia 2011 r., bez prawa do zasiłku oraz zaświadczenie z US stwierdzające, iż nie zarejestrowano zeznań podatkowych skarżącego za lata 2011 i 2012.
Wobec tego, że wyjaśnienia skarżącego wzbudziły wątpliwości został on wezwany o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedłożenie wskazywanych dokumentów.
W odpowiedzi skarżący wyjaśnił, że lokal mieszkalny przy ul. K w K należy do Gminy. Skarżący zajmuje go na podstawie umowy najmu. Obecnie w związku z powstałymi zaległościami z tytułu użytkowania tego lokalu umowa została mu wypowiedziana. Kwota tych zaległości na chwilę obecną wynosi 26000 zł ale systematycznie się zwiększa. Na potwierdzenie tych okoliczności skarżący przedłożył rozliczenie ZBK z 31.12.14 r. Rachunki za prąd opłaca z opóźnieniem na dowód czego okazuje stosowne monity i potwierdzenia wykonanych przelewów. Z dostarczania gazu zrezygnował kilka lat temu. Powiada, że nie jest w stanie precyzyjnie oszacować swoich dochodów z prac dorywczych bo raz jest to 50 zł a kiedy indziej 250 zł. Jak to określa "na jednorazową pomoc adwokacką" pożyczył pieniądze od znajomych. Ci podobnie jak i pomagająca mu rodzina stanowczo odmówili jednak złożenia jakichkolwiek oświadczeń, twierdząc że nie życzą sobie ujawniania ich danych osobowych a także mieszania ich do jakiś spraw sądowych.
Skarżący oświadczył, że posiada tylko jeden rachunek bankowy z którego załącza stosowne wyciągi za okres ostatnich trzech miesięcy. Jednocześnie wyjaśnił, że rachunek ten jest od roku obciążony egzekucją komorniczą obecnie w kwocie 5856,94 zł. Powiada, że z rachunku tego korzysta wyłącznie na własne potrzeby celem bezprowizyjnego regulowania opłat za energię elektryczną oraz spłat długu po 100 zł miesięcznie na konto komornika sądowego. Powiada, że pozostałe transakcje wykonał grzecznościowo dla osób trzecich.
Okazane przez skarżącego rozliczenie ZBK potwierdza istnienie długu na ponad 22 tyś. zł. Powiadomienie o zmianie wysokości opłat wskazuje na kwotę 715,95 zł miesięcznie za zajmowane przez skarżącego mieszkanie. Okazane kopie wezwań do zapłaty potwierdzają trudności skarżącego z terminowym regulowaniem opłat za energię elektryczną w wysokości po 106,79 zł. Wygenerowane potwierdzenia przelewów potwierdzają wpłaty na konto komornika po 100 zł. Na okazanych wyciągach z rachunku bankowego widnieje informacja o
O zablokowanej saldzie minusowym na ponad 5 tys. zł a także niewielkiej liczbie i sumach uznań oraz obciążeń.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Przepis art. 245 ppsa przewiduje możliwość przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym lub częściowym. Prawo pomocy w zakresie całkowitym obejmuje zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego (§2) natomiast prawo pomocy w zakresie częściowym polega na zwolnieniu tylko z opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy w zakresie całkowitym następuje w sytuacji, gdy osoba fizyczna wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania (art. 246 §1 pkt. 1 ppsa) zaś przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym ma miejsce we wszystkich tych przypadkach, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 §1 pkt. 2 ppsa).
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to uzupełnione dodatkowymi wyjaśnieniami jest wystarczające. Tworzy bowiem w miarę spójny obraz sytuacji życiowej strony. Z oświadczenia tego wynika, że skarżący nie jest w stanie na chwilę obecną ponieść kosztów sądowych własnym sumptem. Skarżący nie ma bowiem żadnego majątku ani stałych dochodów. Te zaś które osiąga z pracy dorywczej są znikomej wysokości. Jednocześnie skarżący boryka się ze znacznym i do tego narastającym zadłużeniem, którego przy obecnych środkach nie jest w stanie spłacić.
Jeśli natomiast chodzi o ustanowienie dla skarżącego adwokata z urzędu to sytuacja jest nieco bardziej skomplikowana. W myśl art. 246 §3 ppsa adwokata można bowiem ustanowić dla strony, która nie zatrudnia lub nie pozostaje w innym stosunku prawnym z adwokatem. Szkopuł w tym, że realia niniejszej sprawy nie bardzo dają podstawy do takich ustaleń.
Skarżący w swoich oświadczeniach wzmiankuje co prawda o "jednorazowej pomocy adwokackiej" niemniej faktem pozostaje, że z zalegającego na karcie 64 akt dokumentu pełnomocnictwa wynika w sposób jednoznaczny, że skarżący umocował wybranego przez siebie adwokata w osobie mecenas F. K. do zastępstwa w sprawie z jego skargi przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie oraz "w instancjach sądowych właściwych w sprawie (...) skargach kasacyjnych (...)". Z akt sprawy nie wynika aby zaistniały okoliczności powodujące wygaśnięcie tego pełnomocnictwa. Brak jest też podstaw do ustaleń aby pełnomocnictwo to zostało wypowiedziane czy przez skarżącego czy też adwokat gdyż takich treści nie sposób odnaleźć w którymkolwiek z pism zalegających w aktach sprawy. Podnoszona przez skarżącego okoliczność o "jednorazowej pomocy adwokackiej" jest zaś prawnie nierelewantna. Po prostu dlatego, że oświadczenie o wypowiedzeniu pełnomocnictwa przez mocodawcę musi być jednoznaczne i stanowcze (tak teza 3 kom. art. 42 w Romańska Marta, Knysiak-Molczyk Hanna, Woś Tadeusz (redakcja); Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz; Warszawa 2005 Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis). Skoro zaś powstały stosunek pełnomocnictwa z uwagi na te zaszłości i brak wymaganego prawem zawiadomienia sądu (art. 42 ppsa) w dalszym ciągu wywołuje skutki prawne, to należało odmówić w tym zakresie wnioskowi skarżącego.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono zatem jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa oraz art. 246 §3 ppsa.