Uzasadnienie
Wnioskiem z dnia 9 lutego 2009 r. skarżący J. Z. wniósł o sprostowanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z dnia 20 listopada 2008 r. sygn. III SA/Kr 476/08. W istocie żądaniem wniosku objęte są trzy fragmenty uzasadnienia tego wyroku.
W części tzw. historycznej, opisującej stan faktyczny przyjęty przez organy administracji za podstawę decyzji m.in. zawarto następujące sformułowania:
- 1. Na stronie 4 uzasadnienia w wierszu 10-12 przytoczono ustalenia decyzji Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego, że w postępowaniu przed organami skarżący twierdził, że działka ewidencyjna 2 figurująca w ewidencji gruntów jako własność Parafii Rzymsko – Katolickiej obejmuje całe działki katastralne15/1 i 15/02...
- 2. Na tej samej stronie 4 uzasadnienia w wierszu 16-19 przytoczono ustalenie, "że w dniu 9 grudnia 1977 r. za Nr [...] przyjęto do państwowego zasobu geodezyjnego mapę ewidencji gruntów Miasta C., sporządzoną na podstawie tzw. mapy zasadniczej z 30.11.1976 r.. Był to pierwszy dokument kartograficzny, na którym pojawiły się działki ewidencyjne o Nr 3, 4 i 2 z zaznaczeniem ich granic ewidencyjnych."
Na stronie 9 uzasadnienia, w części zawierającej uzasadnienie prawne w wierszu 22-25 zawarte jest sformułowanie: "Na marginesie tego zarzutu można tylko zaznaczyć, iż ze znajdujących się w aktach wypisów z rejestru nie wynika, by działki 2/1 i 2/2 były przedmiotem użytkowania wieczystego w rozumieniu art. 232 kodeksu cywilnego".
Skarżący domaga się punktem I wniosku sprostowania uzasadnienia na stronie 9 wiersze 22-25; " w części świadczącej nieprawdę" (sprawy dotyczącej dzierżawy działki 2 podzielonej na 2/1 i 2/2 przez "wieczystego użytkownika" J. Ś.).
W odniesieniu do części historycznej uzasadnienia w żądaniu wniosku określonym pkt II, odpowiadającym fragmentowi z pkt ad 2 niniejszego uzasadnienia, skarżący domaga się sprostowania uzasadnienia w części "świadczącej nieprawdę" w sprawie przyjęcia do zasobu geodezyjnego tzw. mapy zasadniczej z 30.11.1976 r., a we wniosku określonym pkt III domaga się sprostowania w części "świadczącej prawdę" wierszy 10-12 stwierdzających, że działka ewidencyjna Nr 2 figurująca jako własność Parafii Rzymsko – Katolickiej nie obejmuje działek katastralnych 15/1 i 15/2.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył;
Wniosek o sprostowanie uzasadnienia wyroku nie ma usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) – dalej ustawa P.p.s.a. – Sąd może z urzędu sprostować w wyroku niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. Stosownie do § 2 zd. I, sprostowanie może Sąd postanowić na posiedzeniu niejawnym.
Przyjmuje się w piśmiennictwie i orzecznictwie, że w przedmiocie sprostowania można orzec także na wniosek strony, oraz że przedmiotem sprostowania mogą być także niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe albo inne oczywiste omyłki zawarte w uzasadnieniu wyroku.
Redakcja przepisu art. 156 § 1 P.p.s.a. prowadzi do jednoznacznej jego wykładni, iż przedmiotem sprostowania mogą być jednak omyłki tylko oczywiste, a więc pewne i bezsporne.
Objęte punktem II i III wniosku fragmenty uzasadnienia zawarte są w części historycznej relacjonującej przyjęty przez organy administracji stan faktyczny, stanowiący podstawę zaskarżonego wyroku. Wniosek nie wykazuje oczywistych omyłek sądu w opisie tych ustaleń w szczególności np. co do oznaczeń działek; czy dat. Nadto wbrew żądaniu wniosku z punktu II, objęty nim fragment nie zawiera stwierdzenia o przyjęciu do zasobu mapy zasadniczej z 30.11.1976 r., a jedynie ustalenie, że na jej podstawie sporządzono mapę ewidencji gruntów i wskazuje datę i oznaczenie przyjęcia tego dokumentu do zasobu.
W odniesieniu natomiast do żądania objętego punktem I wniosku, to fragment którego dotyczy zawarty jest w tzw. prawnej części uzasadnienia, obejmującej m.in. opis zgłaszanych w toku skarżącego twierdzeń i zarzutów, a kwestionowany fragment nawiązuje do zdania poprzedniego. W istocie z żądania wniosku wynika, iż sprostowanie ma polegać na dookreśleniu imieniem i nazwiskiem osoby, określonej przez skarżącego jako "wieczysty użytkownik" działki 2, a więc wykracza poza przedmiot sprostowania.
Treść żądań wniosku nie wskazuje zatem oczywistych niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych omyłek, które mogą być usunięte w trybie sprostowania uzasadnienia wyroku.
Z tych przyczyn, wobec braku podstaw z art. 156 § 1 i § 2 P.p.s.a., należało wnioskowi odmówić.