Uzasadnienie
Skarżący w złożonym dnia 8.06.2016 r. (wpływ) zażaleniu na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18.05.2016 o odrzuceniu skargi strony sformułował wniosek o zwolnienie z opłaty od tego zażalenia (k. 20), argumentując że nie posiada środków na utrzymanie i że oczekując na decyzje o przyznaniu mu renty chorobowej pozostaje na utrzymaniu żony oraz syna.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 249a ppsa postępowanie w sprawie przyznania prawa pomocy umarza się jeżeli rozpoznanie takiego wniosku stało się zbędne.
W realiach niniejszej sprawy mamy do czynienia z taką sytuacją.
Po pierwsze, w myśl art. 243 §1 zd. 1 ppsa prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania. Postępowanie w niniejszej sprawie nie toczy się. Zostało zakończone postanowieniem o odrzuceniu skargi, które jest prawomocne od dnia 17 sierpnia 2016 r. (k. 11v.). Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 17 sierpnia 2016 r. sygn.. akt. I OZ 876/16 oddalił bowiem zażalenie skarżącego na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18.05.2016. (k. 34).
Po drugie, strona korzystała z tzw. zwolnienie przedmiotowego. Stosownie bowiem do art. 239 pkt 1 lit. b ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących statusu bezrobotnego, zasiłków oraz innych należności i uprawnień przysługujących osobie bezrobotnej.
Z uwagi na przytoczone okoliczności rozpoznanie wniosku strony o zwolnienie z opłaty od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 18.05.2016 o odrzuceniu skargi jest więc zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Okoliczność, że wniosek strony nie czyni zadość wymaganiom z art. 252 §2 ppsa ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. W sytuacji bowiem gdy z góry wiadomo, że rozpoznanie tego wniosku jest zbędne, działaniem oczywiście bezcelowym byłoby wzywanie strony o wypełnienie przesyłanego formularza PPF. Działanie takie nie przyczyniłoby się do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym jego refleksem byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.