Uzasadnienie
P. P. i E. P. zwrócili się do Prezydenta Miasta Krakowa z wnioskami z 30 sierpnia 2017 r. o udzielenie pomocy mieszkaniowej z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu lub zamiany z urzędu zajmowanego lokalu przy ul. [...] w K. na lokal o większej powierzchni pokoi lub inny lokal równorzędny położony na niższej kondygnacji.
Prezydent Miasta Krakowa pismem z 5 października 2017 r., nr [...], rozpatrzył powyższe wnioski odmownie na podstawie uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń.
Odmowa Prezydenta Miasta Krakowa została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, który wyrokiem z 3 lipca 2018 r. sygn. akt
III SA/Kr1418/17 skargę E. i P. małż. P. oddalił.
Wyrok ten w uwzględnieniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny uchylił w dniu 27 marca 2019 r., sygn. akt I OSK 4095/18, i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. Podzielając stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie co do odmowy w zakresie wnioskowanej zamiany Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że została pominięta i nie rozpoznana przez tut. Sąd skarga w zakresie wniosku skarżących dotyczącego przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków, z tytułu zamieszkania w lokalu no nadmiernym zaludnieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie rozpoznając sprawę ponownie, przy udziale Prokuratora Prokuratury Rejonowej Kraków - Śródmieście w Krakowie, Małgorzaty Osuchowskiej, która skargę poparła, wyrokiem z 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 570/19, uchylił zaskarżony akt Prezydenta Miasta Krakowa z 5 października 2017 r., nr ML-02.7144.117.2015.BC, w przedmiocie odmowy przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków. Wyrok stał się prawomocny 25 października 2019 r.
W uzasadnieniu wyroku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wskazał sposób interpretacji uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń, wskazując, że jej interpretacja przyjęta w podstawie prawnej zaskarżonego aktu nie jest właściwa, bowiem wprowadza dodatkowe kryterium posiadania prawa pochodnego po osobie dysponującej tytułem prawnym do lokalu, podczas gdy istotnym warunkiem udzielenia skarżącym pomocy mieszkaniowej przez Gminę, zgodnie ze stanowiskiem Naczelnego Sadu Administracyjnego, jest ustalenie kwestii spełnienia kryterium nadmiernego zaludnienia w zajmowanym przez nich lokalu, a nie ich tytułu prawnego do tego lokalu.
W wykonaniu ww. prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 9 sierpnia 2019 r., Prezydent Miasta Krakowa wraz z pismem z 2 stycznia 2020 r., znak: [...], przesłał do wnioskodawców P. P. i E. P. druk wniosku w sprawie mieszkaniowej z prośbą o jego aktualizację. Wyjaśnił również, że podstawą ubiegania się o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobów Gminy Miejskiej Kraków, jest złożenie przez zainteresowaną osobę formularza wniosku w sprawie mieszkaniowej wraz z opisem sytuacji oraz pełną dokumentacją, niezbędną do stwierdzenia spełniania przez wnioskodawcę kryteriów warunkujących udzielenie pomocy mieszkaniowej. Wskazał także jakie dokumenty należy dołączyć do wniosku. Jako podstawę prawną tego wezwania podał § 4 i § 8 załącznika Nr 1 do uchwały Nr XXI/340/15 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r. w związku z § 39 ust. 4 uchwały Nr XXX/794/19 z dnia 5 grudnia 2019 r.
W dniu 27 stycznia 2020 r. skarżący złożył zaktualizowany wniosek o przyznanie lokalu mieszkalnego z zasobu Gminy Miejskiej Kraków z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zagęszczeniu, załączając do niego żądane przez organ dokumenty: umowę najmu lokalu, oświadczenie o wysokości dochodu niepodlegającego opodatkowaniu, zaświadczenie z Urzędu Skarbowego, zaświadczenie z ZUS, jak i inne dokumenty dotyczące niepełnosprawnego dziecka wnioskodawców.
Prezydent Miasta Krakowa pismem z 18 lutego 2020 r., znak: [...], poinformował wnioskodawcę o negatywnym rozpatrzeniu jego wniosku z 27 stycznia 2020 r.
W uzasadnieniu tego stanowiska Prezydent podał, że wniosek P. P. o udzielenie pomocy mieszkaniowej z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu został rozpatrzony negatywnie, ponieważ wnioskodawca nie spełnia kryteriów uprawniających do starania się o wynajem lokalu z zasobu Gminy Miejskiej Kraków. Zgodnie z § 12 uchwały Nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z 5 grudnia 2019 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń (tekst jednolity: Dziennik Urzędowy Województwa Małopolskiego z 2019 r., poz. 9006), osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania się o najem lokalu w przypadku braku tytułu prawnego do lokalu oraz udokumentowania faktu osiągania niskich dochodów.
Analiza wniosku wraz ze złożonymi dokumentami wykazała, że E. P. i P. P. posiadają tytuł prawny do zajmowanego lokalu przy ul. Nowohuckiej 51/28 w Krakowie na podstawie umowy najmu z Towarzystwem Budownictwa Społecznego sp. z o.o. z 25 stycznia 2002 r. na czas nieokreślony.
Powyższa okoliczność wyklucza skuteczność starań o zawarcie umowy najmu gminnego lokalu mieszkalnego (jak należy się domyślać bez względu na kwestię spełnienia przesłanek do objęcia taką po mocą Gminy)..
P. i E. małż. P. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę akt Prezydenta Miasta Krakowa z 18 lutego 2020 r., znak: ML.02.7140.57.2020.BC, zarzucając:
- 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy:
- a. art. 4 ust. 1 i 2 i art. 21 ust. 1 pkt 2 i 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego (tj. Dz.U. z 2019 r. poz. 1182) poprzez ich nie zastosowanie i odmowę udzielenia pomocy mieszkaniowej w sytuacji spełniania przez wnioskodawców kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, zamieszkiwania na terenie gminy z zamiarem stałego pobytu w lokalu o nadmiernym zaludnieniu (§ 11 ust. 3 pkt 2, § 2 pkt 11 uchwały Nr XXI/340/15 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r.) i udokumentowania osiągania niskich dochodów w rozumieniu § 3 ust. 1 ww. uchwały. Jeśli organ miał prawo rozpatrzyć wniosek w oparciu o przepisy uchwały Nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r., to skarżący zarzucili, że przepisy tej uchwały są niezgodne z art. 21 ust. 1 pkt 2, art. 21 ust. 3 i art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów w zakresie, w jakim definiują niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe jako brak tytułu prawnego do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie, odmawiają pomocy mieszkaniowej osobom mającym tytuł prawny do lokalu - ale nie mającym faktycznie zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych z uwagi na nadmierne zaludnienie i nie przewidują możliwości zawarcia umowy najmu na czas nieoznaczony przez osoby niskich dochodach, poza konkursem ofert w ramach Programu Pomocy Lokatorom;
- b. § 39 ust. 4 uchwały Nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. poprzez jego niezastosowanie i rozpoznanie wniosku o pomoc mieszkaniową z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych, który został złożony w 2017 r. w oparciu o przepisy przedmiotowej uchwały, a nie na podstawie przepisów dotychczasowej uchwały Nr XXI/340/15 Rady Miasta Krakowa z dnia 8 lipca 2015 r.
- 2. Naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy:
- a. art. 153 i 170 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – poprzez całkowite zignorowanie oceny prawnej i wskazań co do rozpatrzenia naszego wniosku o udzielenie pomocy mieszkaniowej, zawartych w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 570/19, który uchylił zaskarżony akt Prezydenta Miasta Krakowa z dnia 5 października 2017 r., nr ML-02.7144.117.2015.BC i pominięcie przy rozpoznaniu sprawy faktu wydania ww. prawomocnego wyroku, którego treść była dla organu wiążąca;
- b. naruszenie art. 6, 7, 8 i 12 Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec nie podjęcia przez organ jakichkolwiek działań w celu wyjaśnienia sprawy i rozpatrzenia wniosku o udzielnie pomocy mieszkaniowej. Organ nie ustalił, czy skarżący spełniają przesłanki do jej otrzymania, stosownie do oceny prawnej i wskazań zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie i zwlekał z rozpoznaniem wniosku do czasu wejścia w życie nowych zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków, określonych w uchwale nr XXX/794/19 Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r., która wnioskodawców z kręgu osób uprawnionych do uzyskania pomocy mieszkaniowej (wyrok uprawomocnił się w 25.10.2019 r., 21.12.2019 r. weszła w życie nowa uchwała, a organ rozstrzygnął wniosek 18.02.2020 r.).
W oparciu o powyższe skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonego aktu i uznanie uprawnienia do uzyskania od Gminy Miejskiej Kraków pomocy mieszkaniowej z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Krakowa wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej.
Odnosząc się do zarzutów skargi (że ich wniosek zostałby rozpatrzony pozytywnie w oparciu o obowiązującą uprzednio uchwałę Rady Miasta Krakowa Nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń) organ wyjaśnił, że nie zasługują na uwzględnienie, ponieważ godnie z § 26 pkt l ww. uchwały, za osoby o niezaspokojonych potrzebach mieszkaniowych nie były uznawane osoby posiadające jakikolwiek tytuł prawny do lokalu mieszkalnego lub innej nieruchomości, stanowiący podstawę do zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych we własnym zakresie. Wobec czego wniosek skarżących również zostałby rozpatrzony negatywnie w oparciu o ww. przepis. Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 ustawy o ochronie praw lokatorów do zadań własnych gminy o charakterze obligatoryjnym należy zaspokajanie potrzeb mieszkaniowych gospodarstw domowych o niskich dochodach.
Z tak sformułowanego przepisu nie można jednak wyciągnąć wniosku, iż jedynym poprawnym pod względem prawnym kryterium jest osiąganie przez dane gospodarstwo domowe niskich dochodów. Drugim - niezbędnym - kryterium, którego spełnienie warunkuje możliwość starania się o pomoc mieszkaniową gminy jest fakt posiadania niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych rozumiane jako brak tytułu prawnego do lokalu. Dopiero kumulatywne spełnienie powyższych warunków uprawnia daną osobę do skutecznego wnioskowania o udzielenie pomocy mieszkaniowej. Gmina - zgodnie z art. 21 ust. 3 ustawy o ochronie praw lokatorów - w uchwale regulującej zasady wynajmowania lokali wchodzących w skład gminnego zasobu mieszkaniowego może określić m.in. wysokość dochodu uzasadniającego oddanie w najem socjalny lokalu, a więc szczegółowo dookreślić jedno z niezbędnych, wskazanych wyżej kryteriów. Rada gminy nie posiada uprawnienia do określenia w uchwale jakichkolwiek innych przesłanek zawarcia umowy najmu socjalnego lokalu niż to, że osoba, ubiegająca się o lokal socjalny - po pierwsze - nie ma tytułu prawnego do lokalu, po drugie - dochody gospodarstwa domowego tej osoby nie przekraczają wysokości określonej w uchwale rady gminy podjętej na podstawie art. 21 ust. 1 pkt 2, o czym stanowi art. 23 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Przepis art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) stanowi, że sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanego przepisu ustawy Wojewódzki Sąd Administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżony akt administracyjny według kryterium zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie jego wydania. Zgodnie z treścią art. 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325; zwanej dalej "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie, nie będąc przy tym związanymi granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.).
Stosownie do art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 (tj. inne niż akty prawa miejscowego), podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej.
Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Powołana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy.
Kierując się powyższymi kryteriami Sąd uznał, że skarga w niniejszej sprawie zasługuje na uwzględnienie
Rozpatrując sprawę ponownie przede wszystkim należy przypomnieć, że sąd, któremu sprawa została przekazana związany jest wykładnią dokonaną w sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny (art. 190 p.p.s.a.), jak również związany jest swoim prawomocnym orzeczeniem (art. 170, 171 p.p.s.a.).
Analiza zaskarżonego aktu w kontekście wydanych w tej sprawie prawomocnych wyroków, zarówno Naczelnego Sądu Administracyjnego, jak i tut. Sądu, nasuwa przypuszczenie, że organ z uzasadnieniem tych orzeczeń nie dość uważnie się zapoznał i pominął całkowicie pogląd, co do sposobu rozpatrzenia wniosku skarżących o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków z tytułu zamieszkania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu. Zgodnie bowiem z wyrokami NSA z 27 marca 2019 r., I OSK 4095/18, jak i WSA w Krakowie z 9 sierpnia 2018 r., III SA/Kr 570/19, rozpoznaniu podlega obecnie wniosek skarżących z 30 sierpnia 2017 r. dotyczący przyznania pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków z tytułu zamieszkiwania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu. Postępowanie w przedmiotowej sprawie zainicjowane zostało wnioskami skarżących z 30 sierpnia 2017 r. tj. w czasie obowiązywania uchwały Rady Miasta Krakowa nr XXI/340/15 z dnia 8 lipca 2015 r. w sprawie zasad wynajmowania lokali wchodzących w skład mieszkaniowego zasobu Gminy Miejskiej Kraków oraz tymczasowych pomieszczeń (Dz. Urz.
Woj. Małop. z 2017 r. poz. 2105 ze zm. – zwana dalej "poprzednią uchwałą"). Uchwała ta obowiązywała także w czasie orzekania przez WSA w Krakowie tj. w dniu 27 marca 2019 r. w sprawie o sygn. III SA/Kr 570/19. Natomiast obecnie zaskarżony akt zapadł pod rządami uchwały Rady Miasta Krakowa z 5 grudnia 2019 r. nr XXX/794/19 (Dz. Urz. Woj. Małop. z 6 grudnia 2019 r. poz. 9006, zwanej dalej "nową uchwałą").
Uchwała ta w § 39 ust. 4 przewiduje, że wnioski osób, które ubiegały się o pomoc mieszkaniową z tytułu niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych lub ubiegających się o przedłużenie umowy najmu do dnia wejścia w życie niniejszej uchwały (§ 43 uchwały - 21 grudnia 2019 r.), będą rozpatrywane na podstawie przepisów dotychczasowej uchwały.
Oznacza to, że wnioski skarżących z 30 sierpnia 2017 r. podlegają rozpoznaniu na podstawie przepisów poprzedniej uchwały. Zupełnie niezrozumiałe jest wobec powyższego rozpoznanie przez organ przedmiotowych wniosków, po uchyleniu wcześniej zaskarżonego aktu przez WSA, na podstawie nowej uchwały. Tym bardziej, że Prezydent Miasta Krakowa za pismem z 2 stycznia 2020 r. przesłał skarżącym druk wniosku w sprawie mieszkaniowej z prośbą o jego aktualizację, a jako podstawę prawną tego wezwania podał § 4 i § 8 załącznika Nr 1 do uchwały z dnia 8 lipca 2015 r. Nr XXI/340/15 w związku z § 39 ust. 4 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 5 grudnia 2019 r. Nr XXX/794/19. Nadto w zaskarżonym akcie organ nie zwarł uzasadnienia dla zmiany podstawy prawnej rozpoznania wniosków skarżących.
Ze stanowiska organu wnika natomiast, że pomoc taka nie przysługuje mieszkańcowi Gminy, jeżeli posiada tytuł prawny do zajmowanego lokalu i to bez względu na stan tego lokalu, kwestie ilości zamieszkujących w nim osób, czy wysokość dochodu.
Taki pogląd jest nie do pogodzenia z celami, dla których pomoc ta została ustanowiona i przeczy temu literalne brzmienie § 11 ust. 3 poprzedniej uchwały, obszernie powołanej i interpretowanej w wyroku tut. Sądu z 9 sierpnia 2019 r., sygn. akt III SA/Kr 570/19. Zawarte w uzasadnieniu do tego wyroku wskazania dla organu dotyczące rozpoznania wniosku skarżących o przyznanie pomocy mieszkaniowej z zasobu Gminy Miejskiej Kraków z tytułu zamieszkania w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, w tym właściwa – systemowa i celowościowa, jak i dokonana w duchu ustawy 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów (t.j. Dz.U 2020 poz.611) – interpretacja przepisów tej uchwały pozostają w całości aktualne.
Jedynie tytułem przypomnienia należy wskazać, że Prezydent Miasta Krakowa, uprzednio rozpoznając przedmiotowe wnioski skarżących, dokonał skrajnie nieprzyjaznej - dla członków własnej wspólnoty samorządowej i osób wymagających pomocy z zasobu gminy - interpretacji przepisów poprzedniej uchwały, z obejściem przepisów ustawy o ochronie praw lokatorów, uzależniając przyznanie tej pomocy od jeszcze jednego, dodatkowego kryterium tj. posiadania prawa pochodnego po osobie dysponującej tytułem prawnym do lokalu.
Natomiast z art 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów wynika, że uprawnionymi do tego są wszyscy członkowie wspólnoty samorządowej (wspólnotę samorządową tworzą bowiem wszystkie osoby fizyczne mające miejsce zamieszkania na terenie gminy), którzy posiadają niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe i którzy spełniają jednocześnie kryterium niskich dochodów). Fakt posiadania tytułu prawnego do lokalu nie może być, w ocenie Sądu, zawsze utożsamiany z faktem posiadania przez daną osobę dysponującą takim tytułem – zaspokojonych potrzeb mieszkaniowych. Można posiadać tytuł do lokalu, którego stan nie nadaje się w ogóle do zamieszkania, bo jest zrujnowany, bądź nie spełnia podstawowych warunków sanitarnych umożliwiających w nim zamieszkanie lub tak jak w przypadku skarżących być zaludniony w sposób ponadnormatywny, znajdować się na piętrze, podczas gdy niepełnosprawność syna skarżących uniemożliwia wychodzenie z nim z domu. Wówczas konieczna jest ocena pozostałych kryteriów (kwestii dochodu).
Powołane przez Prezydenta przepisy § 11 ust. 1, ust 3 pkt 2, § 2 pkt 11, 17 i § 3 ust. 1 uchwały należy interpretować w ten sposób, mając na względzie art. 32 i 94 Konstytucji RP, art. 21 ust. 1 pkt 2 i art. 4 ust. 2 ustawy o ochronie praw lokatorów, że osoby wnioskujące o pomoc mieszkaniową są uprawnione do ubiegania o najem lokalu, gdy: spełniają kryterium niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych oraz udokumentowały fakt osiągania niskich dochodów w rozumieniu § 3 ust. 1 uchwały, zamieszkują na terenie gminy z zamiarem stałego pobytu i w lokalu o nadmiernym zaludnieniu, w rozumieniu § 2 pkt 11 uchwały.
Przez zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych należy rozumieć sytuację, gdy lokal zajmowany przez określoną osobę (osoby) spełnia pewne minimalne warunki umożliwiające "bytowanie" w warunkach godnych człowieka.
Przepis art. 4 ustawy o ochronie praw lokatorów stanowi o obowiązku gminy i związanym z nim uprawnieniu mieszkańca gminy, którego sytuacja materialna uzasadnia oddanie mu w najem lokalu wchodzącego w skład zasobu mieszkaniowego gminy. Co do zasady więc, podstawowymi warunkami jakie musi spełniać osoba ubiegająca się o lokal z zasobów mieszkaniowych gminy są: niezaspokojone potrzeby mieszkaniowe oraz niski dochód. Ustawa nie wiąże natomiast w jakikolwiek sposób możliwości uzyskania mieszkania z zasobów mieszkaniowych gminy z przesłankami historycznymi czy formalnymi, jak też nie wprowadza żadnych wyłączeń.
Ponowne wydanie aktu uchylonego wyrokiem z dnia 9 sierpnia 2019r.III SA/Kr 570/19 związane było oceną prawną i wskazaniami zawartymi w uzasadnieniu tego wyroku (art. 153 p.p.s.a.), a wynikającymi z respektowania wartości deklarowanych przez Konstytucję RP, w szczególności art. 71 oraz 75.
Tymczasem starania skarżących o zaspokojenie potrzeb mieszkaniowych w ramach tbs, postawiły ich (w sposób nieuprawniony) w gorszej sytuacji od osób które żadnej aktywności w celu zaspokojenia potrzeb mieszkaniowych swojej rodziny nie podejmują, gdyż uzyskany w ten sposób tytuł prawny tj. umowa najmu wykluczyła ich zdaniem Prezydenta Miasta Krakowa z kręgu osób mogących ubiegać się o pomoc mieszkaniową bez względu na to w jakiej sytuacji obecnie znajduje się rodzina skarżących.
Organ nadal nie ustalił, czy skarżący mają, czy też nie zaspokojone potrzeby mieszkaniowe. Nie ustalił, ani warunków mieszkalnych skarżących, ani rzeczywistej powierzchni mieszkalnej i liczby osób zamieszkujących w dotychczasowym lokalu skarżących (tj. wg definicji § 2 pkt 1 uchwały). Taki sposób rozpoznania sprawy, jak to uczynił ponownie Prezydent Miasta Krakowa, jest również sprzeczny z zasadą prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Oznacza to, że organy rozpoznające sprawę powinny kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania, jak i dotrzymania wszelkich starań, by sprawa obywatela, zwłaszcza z zakresu pomocy społecznej, mogła być załatwiona zgodnie z jego wnioskiem i potrzebami w tym zakresie. Warto również zauważyć, że mieszkaniowy zasób gminy tworzony jest w celu zaspokajania potrzeb mieszkaniowych członków wspólnoty samorządowej – Gminy Miasta Krakowa. Z tego powodu dostęp do tej formy pomocy powinien być jak najszerszy, z uwzględnieniem słusznych interesów stron.
Skutkiem takiego wyroku jest więc przywrócenie stanu sprzed wydania kwestionowanego skargą aktu, a zadaniem organu jest rozpatrzenie wniosku skarżących o najem lokalu z zasobu gminy z uwzględnieniem powyższego stanowiska Sądu, jak i stanowiska zawartego w wyroku WSA w Krakowie z 9 sierpnia 2019 r., poprzez ustalenie przesłanek – niskich dochodów i niezaspokojonych potrzeb mieszkaniowych.
W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.