Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną uwidocznił brak osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym.
Określając swój majątek podał, że w jego skład wchodzą zajęte przez komornika udziały wynoszące ½ części w niewykończonym domu oraz w nieruchomości rolnej o powierzchni 2,2010 ha stanowiącym współwłasność skarżącego i byłej żony. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Utrzymuje się z emerytury wraz z dodatkiem pielęgnacyjnym w kwocie 1455,48 zł.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, że ma 78 lat, jest osobą niepełnosprawną i wymaga czasowej częściowej pomocy innych w celu pełnienia ról społecznych. Jest osobą samotną. Cierpi na rozliczne, wymienione przez siebie schorzenia. Z uwagi na niską emeryturę, która nie wystarcza na konieczne wydatki do życia i utrzymanie konieczność poniesienia jakichkolwiek kosztów postępowania przekracza jego możliwości. Określając swoje stałe wydatki podał, że na energię elektryczną przeznacza 137,02 zł, na gaz 120 zł, na opał 100 zł, na lekarstwa 310 zł, na wyżywienie 480 zł. Na pozostałe konieczne wydatki jak wyjazdy do specjalistów lekarzy, zakup bielizny czy odzieży, środków czystości pozostaje skarżącemu raptem kwota 309,46 zł.
Do wniosku dołączył kopię decyzji o waloryzacji emerytury, karty leczenia szpitalnego, kart informacyjnych, zaświadczenia o stanie zdrowia, orzeczeń o stopniu niepełnosprawności.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) przy czym owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała".
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie skarżącego poparte kopiami okazanych dokumentów źródłowych jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości płatniczych strony. Obrazuje, że skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę starszą, samotną, schorowaną, utrzymującą się ze stosunkowo niskiej emerytury pochłanianej w zasadzie w całości przez wykazane bieżące wydatki. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że w takich warunkach skarżący nie ma możliwość poczynić jakiekolwiek oszczędności.
Biorąc pod uwagę wiek skarżącego oraz wskazywane problemy zdrowotne trudno zaś czynić mu zarzuty, że nie stara się poprawić swej sytuacji własnym staraniem. Zarazem trudno byłoby wymagać od skarżącego sprzedaży bądź obciążenia należących do niego udziałów w wykazanych nieruchomościach. Rozporządzenia tego rodzaju godziłby w podstawę egzystencji tego człowieka. Z zasad doświadczenia życiowego wynika bowiem, że osoba starsza, borykająca się z problemami zdrowotnymi powinna dysponować pewnym zabezpieczeniem na wypadek jakichś poważniejszych powikłań nawet gdy Państwo deklaruje powszechny oraz bezpłatny dostęp do służby zdrowia gdyż pozostaje cały szereg kosztów dodatkowych jak choćby na część leków nierefundowanych czy zaordynowanej diety. Poza tym nie można tracić z pola widzenia tej części wyjaśnień skarżącego, gdzie podaje, że zostały one zajęte przez komornika. Wszystko to razem wzięte uzasadnia więc twierdzenie, że aktualnie skarżący nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania.
Z przytoczonych względów udzielono zatem skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.