Uzasadnienie
postanowienia WSA w Krakowie z dnia 18 września 2008r.
W dniu 29 stycznia 2001r. wpłynęła do Naczelnego Sądu Administracyjnego Ośrodek Zamiejscowy w Krakowie (obecnie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie), skarga Wojewody, w której skarżący domaga się stwierdzenia nieważności uchwały Nr [...] Rady Powiatu z dnia [...] w sprawie regulaminu wynagradzania nauczycieli w części dotyczącej § 3 ust. 3, § 4, § 9 ust. 3, § 11 ust. 3, § 10, § 12 ust. 3, § 17 ust. 2, § 19 i § 24 przedmiotowego regulaminu. Wskazał, iż w/w postanowienia przyjęte w tymże regulaminie są sprzeczne z prawem.
W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu wniosła o oddalenie skargi w całości z uwagi na bezpodstawność zarzutów podniesionych przez skarżącego.
Pismem z dnia 11 lipca 2008r. skarżący cofnął skargę i wniósł o umorzenie postępowania.
Sąd zważył co następuje
Jak wynika z art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002r., nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd, chyba że sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne. Uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne może nastąpić wyłącznie w sytuacji, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Po analizie akt przedmiotowej sprawy należy stwierdzić, że nie zachodzą przesłanki, które powodowałyby uznanie cofnięcia skargi za niedopuszczalne.
Wobec faktu, że cofnięcie skargi nastąpiło skutecznie, postępowanie należało umorzyć. Jak wynika bowiem z art. 161 § 1 pkt 1 wyżej wskazanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę.
Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w sentencji.