Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z mężem i synem.
Określając majątek swój i osób pozostających z nią we wspólnym gospodarstwie domowym wskazała, że prócz mieszkania kwaterunkowego nie poosiada żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego oszacowała natomiast na ok. 1284 zł brutto.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest na rencie. Od wielu lat leczy się psychiatrycznie. Ma depresję oraz zespół otępienny. Mąż także boryka się z problemami zdrowotnymi. Oboje posiadają orzeczony stopień niepełnosprawności; skarżąca lekki a jej mąż umiarkowany. Syn natomiast od wielu lat jest zarejestrowany w urzędzie pracy jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku. Rodzina utrzymuje się z renty skarżącej, zasiłku celowego i pomocy instytucji charytatywnych. Trzy osobowe gospodarstwo domowe skarżącej przeznacza na leki 685 zł, na gaz 250 zł, na prąd 200 zł. W konsekwencji na życie pozostaje mu niewiele.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) – zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy albo w zakresie całkowitym o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" przy czym owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem czy to sądu czy też referendarza, że strona okoliczności te wykazała to znaczy przedstawiła je w sposób przekonywujący.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, posiadany majątek, wysokość i źródło dochodów. Wynika z nich, że rodzina skarżącej nie należy do zamożnych.. Tak bowiem wypada postrzegać osoby bez majątku, borykające się z problemem zdrowotnymi, bezrobociem, dysponującą niewielkimi środkami finansowymi, które w przeliczeniu na osobę w rodzinie oscylują wokół kryterium ubóstwa wyznaczonego przepisami o pomocy społecznej. W oparciu o przedstawione przez skarżącą wyliczenie miesięcznych obciążeń z zasad doświadczenia życiowego wynika, że niewielkie środki jakie rodzina ma do dyspozycji pozwalają tylko na skromną egzystencję. Mając to wszystko na uwadze można więc stwierdzić, że skarżącej nie będzie stać ani na opłacenie kosztów sądowych w niniejszej sprawie ani na wynajęcie kwalifikowanego pełnomocnika. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie przekraczają obecne możliwości płatnicze strony.
Skoro zaś skarżąca nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania to należało udzielić jej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.