Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 18.05.2012 r. ustanowiono dla skarżącego radcę prawnego (k. 30). Pismem z dnia 26.06.2012 r. Dziekan Rady Okręgowej Izby Radców Prawnych powiadomiła mecenasa M. P. o wyznaczeniu go do roli pełnomocnika z urzędu dla skarżącego (k. 41).
Wyznaczony radca prawny za podjęte przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Krakowie czynności otrzymał wynagrodzenie (k. 71). Po wydaniu zaś przez Sąd wyroku sporządził i wniósł skargę kasacyjną (k. 93-98) w treści której sformułował wniosek o zasądzenie kosztów udzielonej pomocy prawnej z urzędu, która nie została opłacona ani w całości ani w części (k. 95). Zapewnił także stronie reprezentację przed Naczelnym Sądem Administracyjnym (k. 116; 128).
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 30 czerwca 2015 r. sygn. akt I OSK 1643/13 oddalił skargę kasacyjną strony bez orzekania o wynagrodzeniu dla wyznaczonego radcy prawnego za zastępstwo prawne wykonane na zasadzie prawa pomocy
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do treści art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 02/153/1270 ze zm.) wyznaczony radca prawny otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności radców prawnych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Zasady te precyzuje rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. 02/163/1349 ze zm.) określając czynności, stawki minimalne i szczegółowe zasady ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej, udzielnej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (§1 rozp.)
Zgodnie z §16 powołanego rozporządzenia wniosek o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej powinien zawierać oświadczenie, że opłaty te nie zostały zapłacone w całości lub części. W realiach rozstrzyganego przypadku można przyjąć, że oświadczenie tej treści zostało złożone przez radcę. W związku z tym zachodzą warunki aby przyznać wyznaczonemu radcy prawnemu wynagrodzenie.
W myśl §2 ust. 2 powołanego rozporządzenia podstawę zasądzenia opłat stanowią stawki minimalne określone w rozdziałach 3-4. Gdy chodzi o postępowanie przed sądami administracyjnymi wysokość stawek minimalnych konkretyzuje umieszczony w rozdziale 4 rozporządzenia przepis §14 różnicując w zależności od charakteru sprawy, instancji i przejawionej przez radcę prawnego aktywności wysokość wskaźnika stawki należnego wynagrodzenia.
Wysokość wynagrodzenia dla radcy prawnego, który prowadził sprawę w I instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym ustalona w oparciu o przepis §14 ust. 2 pkt. 2 lit. a) zamyka się kwotą 180 zł. Kwota ta odpowiada bowiem 75% stawki określonej w §14 ust. 2 pkt. 1 lit. c).
Na mocy §2 ust. 3 cytowanego rozporządzenia ustaloną opłatę podwyższa się oczywiście o obowiązującą stawkę podatku od towarów i usług.
Mając to wszystko na uwadze orzeczono jak w sentencji na podstawie powołanych w uzasadnieniu przepisów.