Uzasadnienie
M. L. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na decyzję Wojewody z dnia 18 marca 2015 r. Nr [...] utrzymującą w mocy wydaną po wznowieniu postępowania decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2015 r. Nr [...] uchylającą decyzję Prezydenta Miasta z [...] 2014 r. Nr [...] orzekającą o utracie przez M. L. z dniem 26 grudnia 2014 r. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych z powodu wyczerpania ustawowego okresu pobierania zasiłku i orzekającą o pozbawieniu M. L. od 22 września 2014 r. prawa do zasiłku dla osób bezrobotnych.
M. L. zawarł w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, argumentując go ciężką sytuacją majątkową związaną z wydatkami na leczenie żony.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. W myśl natomiast art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa, w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania.
W orzecznictwie i doktrynie przyjmuje się, że przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania i wymagają wykonania. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy natomiast rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z rozstrzygnięciem zawartym w danym akcie (por. J. Tarno: Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2004, s. 122; postanowienie NSA z dnia 31 stycznia 2006 r., sygn. akt II FZ 882/05, niepubl.). Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki, oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (por. T. Woś (red.): Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Komentarz, Warszawa 2005, s. 296; postanowienie NSA z dnia 14 września 2005 r., sygn. akt II FZ 580/05, niepubl.; postanowienie NSA z dnia 17 lipca 2006 r., sygn. akt I FZ 281/06, OSP 2007, Nr 6, poz. 76, postanowienie WSA w Łodzi z 20 lutego 2014 r., sygn. akt III SA/Łd 121/14, cbois.nsa.gov.pl). Do wykonania nie kwalifikują się odmowne akty administracyjne (vide: T. Woś (red.): Komentarz do ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, LexisNexis, Warszawa 2008, s. 338). Wstrzymanie wykonania dotyczy sytuacji, gdy zaskarżony akt lub czynność wywołuje skutki materialnoprawne.
Nie można mówić o wykonywaniu decyzji odmownej, ponieważ nie ma ona przedmiotu wykonania (węzła praw i obowiązków), który mógłby podlegać wykonaniu. W literaturze zwraca się uwagę na fakt, iż nie kwalifikuje się do wykonania większość orzeczeń rozstrzygających określone kwestie proceduralne w toku postępowania administracyjnego, które nie przyznające uprawnień i nie nakładające obowiązków, które wymagałyby wykonania.
W rozpoznawanej sprawie żądaniem wstrzymania wykonania została objęta decyzja o uchyleniu decyzji orzekającej o utracie przez M. L. prawa do zasiłku dla bezrobotnych i odmowie przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 22 września 2014 r. Zaskarżona decyzja nie nakłada na stronę skarżącą żadnych obowiązków podlegających wykonaniu w sposób dobrowolny, czy też przymusowy, nie wykreowała również nowej sytuacji skarżącej w sferze jej obowiązków. Decyzja ta nie skutkuje powstaniem zobowiązania do zwrotu pobranego zasiłku dla bezrobotnych i zwrotu otrzymanego świadczenia. Zaskarżona decyzja nie wywołuje bezpośrednio skutków finansowych. Skutki finansowe, na które powołuje się skarżący mogą wynikać dopiero z decyzji nakładającej obowiązek zwrotu zasiłku. Tego rodzaju decyzja zobowiązuje do uiszczenia należności pieniężnych i tym samym pociąga za sobą dolegliwość finansową dla zobowiązanego.
Decyzja zobowiązująca do zwrotu nienależnie pobranego zasiłku (dotacji) może być objęta wstrzymaniem wykonania zarówno na etapie postępowania odwoławczego, jak też - w razie zaistnienia ku temu przesłanek - na etapie ewentualnego postępowania sądowego.
W świetle powyższych rozważań stwierdzić należy zatem, że zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja nie rodzi po stronie jej adresata żadnych uprawnień, ani obowiązków, tym samym brak jest podstaw do zastosowania instytucji ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tych względów na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji postanowienia.