Uzasadnienie
Pismem z dnia 1 marca 2016 r. J. M. wniósł o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 31 grudnia 2015 r. nr [...]. Skarżący podniósł, że jest osobą żyjącą w skrajnym ubóstwie i samotną, gdyż ponad dwa lata temu rozstał się z konkubiną, która nie okazuje mu żadnej pomocy. Skarżący wskazał, że zasiłek, który otrzymuje tytułem pomocy społecznej jest tak niski, że nie wystarcza mu na zaspokojenie podstawowych potrzeb. Z powodu braku jakichkolwiek środków nie stać go było na wniesienia skargi. Dopiero znajoma pomogła mu biorąc na siebie koszty wysłania skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
Skutki prawne nie zachowania terminu oraz podstawy prawne przywrócenia terminu reguluje ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 z późn. zm., zwana dalej p.p.s.a.):
"Art.
85. Czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna."
"Art.
86. § 1. Jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Postanowienie o przywróceniu terminu albo odmowie jego przywrócenia może być wydane na posiedzeniu niejawnym."
"Art.
- 87. § 1. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu.
§ 2. W piśmie tym należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu.
§ 3. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania są przedmiotem skargi.
§ 4. Równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie."
Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony należycie dbającej o własne interesy i przy braniu pod uwagę także uchybień spowodowanych nawet niewielkim niedbalstwem. Należy podkreślić, że przywrócenie terminu ma charakter wyjątkowy i może mieć miejsce tylko wtedy, gdy jego uchybienie nastąpiło wskutek przeszkody, której strona nie mogła usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa nie jest możliwe przywrócenie terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, polega na dopełnieniu przez stronę obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy.
O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku (por. postanowienia NSA: z dnia 15 lipca 2014 r., II FZ 832/14; z dnia 9 września 2014 r., I GZ 499/14 oraz z dnia 2 października 2014 r., II OZ 1011/14 - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Innymi słowy jedynie zaistnienie wyjątkowych, nieprzewidywalnych i niezależnych od strony okoliczności, których nie mogła usunąć w terminie do dokonania danej czynności, może uzasadniać jego przywrócenie.
Brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi skarżący upatruje w swej złej sytuacji i braku środków finansowych potrzebnych do wysłania skargi. Należy jednak zauważyć, że skarżący nie przedstawił żadnych dokumentów potwierdzających jego złą sytuację finansową. Tymczasem z akt administracyjnych sprawy wynika, że miesięczny dochód rodziny skarżącego wynosi 1160,06 zł. Biorąc pod uwagę koszt nadania przesyłki listowej (ok. 5 zł) należy stwierdzić, że skarżący mógł wysłać skargę drogą pocztową bez poważnego uszczerbku dla utrzymania swojej rodziny. Skarżący mógł też pożyczyć potrzebną kwotę od znajomych.
Mając powyższe na względzie – Wojewódzki Sąd Administracyjny uznał, że skarżący nie uprawdopodobnił swojego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi i w oparciu o treść art. 86 § 1 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.