Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 18 września 2008 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargę M. W. – B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 19 marca 2008 r. nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego.
Pismem z dnia 18 września 2008 r. skarżąca – M. W. – B.
- - wniosła o sporządzenie uzasadnienia wyżej wskazanego wyroku.
Wyrok wraz z uzasadnieniem został jej doręczony skutecznie z dniem 28 października 2008 r. (we wtorek).
Powyższy wyrok stał się prawomocny z dniem 21 listopada 2008 r.
Odpis prawomocnego wyroku został doręczony skarżącej w dniu 29 kwietnia 2009 r.
W dniu 7 maja 2009 r. M. W. – B. złożyła osobiście na urzędowym formularzu wniosek o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata.
Postanowieniem z dnia 21 maja 2009 r. Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie odrzucił wniosek M. W. – B. o przyznanie prawa pomocy uznając go za niedopuszczalny.
M. W. – B. w dniu 2 czerwca 2009 r. wniosła pismo zatytułowane: "sprzeciw od postanowienia III SA/Kr 505/08 Sądu Wojewódzkiego Administracyjnego."
Wezwana zarządzeniem z 19 czerwca 2009 r. do złożenia jednoznacznego oświadczenia, co do charakteru tego pisma, potwierdziła w piśmie z dnia 29 czerwca 2009 r., że pismo jej z 2 czerwca 2009 r. stanowi sprzeciw od postanowienia Referendarza sądowego z dnia 21 maja 2009 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniesienie przez M. W. – B. w ustawowym terminie sprzeciwu od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z 21 maja 2009 r., zgodnie z art. 260 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm., zwanej dalej w skrócie p.p.s.a.), spowodowało ten skutek, że postanowienie referendarza sądowego z 21 maja 2009 r. o odrzuceniu jej wniosku o przyznaniu prawa pomocy utraciło moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez Sąd na posiedzeniu niejawnym.
Stosownie do treści art. 245 § 3 p.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje albo zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego.
W myśl jednakże art. 243.p.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony na urzędowym formularzu przed wszczęciem postępowania lub w jego toku. Analiza treści tego przepisu nie pozostawia zatem wątpliwości, że prawo pomocy nie może być przyznane w przypadku, gdy postępowanie w sprawie zostało zakończone. Wprawdzie, w świetle orzecznictwa sądowoadministracyjnego, przez "tok postępowania" należy rozumieć także postępowanie zainicjowane po uprawomocnieniu się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, które ma poprzez przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej doprowadzić do wzruszenia prawomocnego orzeczenia (post. NSA z 21 marca 2006 r. I OZ 346/06), to akceptując ten pogląd stwierdzić należy, że w rozpatrywanej sprawie z taką sytuacją nie mamy do czynienia. Skarżąca bowiem już po uprawomocnieniu się wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 18 września 2008 r. (wyrok stał się prawomocny z dniem 21 listopada 2008 r.), wniosła o przyznanie jej prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym ustanowienie adwokata.
Wobec powyższego jej wniosek o przyznanie prawa pomocy obejmujący ustanowienie adwokata nie może podlegać uwzględnieniu z uwagi na jego złożenie po zakończeniu postępowania. Podkreślić także należy, że nie towarzyszył mu żaden wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia środka zaskarżenia od wydanego w sprawie zasiłku celowego wyroku. Mając zatem na względzie fakt, że przepisy Postępowania przed sądami administracyjnymi nie przewidują możliwości odrzucenia wniosku o przyznanie prawa pomocy, a jedyne ograniczenia, co do jego rozpoznania mogą wynikać z art. 257 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie wniosek M. W. – B. o przyznanie prawa pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata oddalił jako bezzasadny i to niezależnie od sytuacji materialnej i zdrowotnej skarżącej. Wbrew stanowisku skarżącej nie jest to w żaden sposób ograniczeniem jej prawa do sądu, skoro nie może ona skorzystać już z przysługujących jej środków zaskarżenia.
W takim stanie rzeczy, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 243 § 1 zd. 1 p.p.s.a. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji postanowienia.