Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia 20 lutego 2008 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, z powołaniem na przepisy art. 123 oraz art. 37 § 1 kodeksu postępowania administracyjnego uznało za nieuzasadnione zażalenie J. T. na niezałatwienie w terminie przez Zarząd Komunalny sprawy z wniosku z dnia 29 października 2007 r. o przywrócenie ul. A do stanu zgodnego z prawem poprzez usunięcie z działki [...] obr. 21 – [...] czterech betonowych separatorów.
Uzasadniając swoje postanowienie Samorządowe Kolegium Odwoławcze stwierdziło, że dnia 28 stycznia 2008 r. otrzymało za pośrednictwem Zarządu Komunalnego zażalenie na niezałatwienie w terminie skargi złożonej w trybie administracyjnym w dniu 29 października 2007 r. do protokołu. Zdaniem składającego zażalenie, punktem 4-tym protokołu z dnia 29 października 2007 r. Dyrektor Zarządu Komunalnego zadeklarował przywrócenie ulicy A do stanu zgodnego z prawem – po wykonaniu czynności wyjaśniających.
Zdaniem składającego zażalenie na niezałatwienie sprawy w dwumiesięcznym terminie określonym art. 35 § 3 kpa, załączone do zażalenia pisma Zarządu Komunalnego z dnia 20.11.2007 i 3.01.2008 r. potwierdzają nielegalność obecnego stanu wyłączenia części ul. A z ruchu ciągłego, a sprawa nie została załatwiona wydaniem decyzji.
Uzasadniając odmowę uznania zażalenia za uzasadnione Kolegium Odwoławcze wskazało, że ze stanowiących załącznik zażalenia pism wynika, że organ rozpoznał zgłoszony 29.10.2007 wniosek w trybie postępowania ze skarg i wniosków i zawiadomił żalącego się o sposobie jego załatwienia a pismem z 3.01.2008 wyjaśnił przyczyny umieszczania przeszkód betonowych na ul. A. Zdaniem Kolegium wniosek ma charakter sygnału składanego w trybie art. 241 i następne kpa a na zawiadomienie o sposobie załatwienia wniosku służy skarga przewidziana art. 246 kpa.
W przekonaniu Kolegium żalący nie ma interesu prawnego w zaskarżeniu bezczynności organu, który nie ma kompetencji do prowadzenia postępowania administracyjnego i wydania z urzędu decyzji.
Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższe postanowienie, zatytułowaną jako skarga na bezczynność złożył J. T. z wnioskiem o jego uchylenie i zobowiązanie Prezydenta Miasta do przywrócenia ul. A do stanu zgodnego z prawem. Skargę oparto na zarzucie naruszenia przez Kolegium Odwoławcze przepisów art. 75 § 1 i 77 § 1 kpa przez niezebranie całego materiału dowodowego i jego nierozpatrzenie, a w szczególności przez brak ustalenia, że zlecenie Nr [...] z 27 listopada 1996 r. nie odpowiada wymogom zgodnego z prawem projektu organizacji ruchu.
W skardze zaznaczono, że w dniu 8 lutego 2007 r. skarżący złożył nadto w przedmiotowej sprawie skargę do Wojewody.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o odrzucenie względnie o oddalenie skargi. Kolegium podniosło, że postanowienie w przedmiocie zażalenia na bezczynność jest niezaskarżalne i winno zostać odrzucone. Wskazano także, że inicjująca postępowanie treść protokołu z 29 października 2007 r. wskazuje, iż toczy się ono w trybie przepisów dotyczących skarg i wniosków i w sprawach tych nie wydaje się decyzji lecz zawiadamia o sposobie załatwienia skargi lub wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył:
Zgodnie z przepisem art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 z późn.zm.) Sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn (niż wymienione w punktach 1-5) wniesienie skargi jest niedopuszczalne.
Powołana ustawa w przepisie art. 3 § 2 pkt 1 do 8 wyczerpująco określa jakie akty lub czynności podlegają zaskarżeniu skargą do sądu administracyjnego. W odniesieniu do postanowienia ustawa stanowi, iż kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2), oraz na postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie.
Zgodnie z art. 141 kpa na wydane w toku postępowania postanowienia stronie służy zażalenie, gdy kodeks tak stanowi.
Istota zażalenia opartego na przepisie art. 37 § 1 kpa polega na tym, iż służy ono do organu administracji publicznej wyższego stopnia na niezałatwienie sprawy (przez organ I instancji) w terminie określonym art. 35 lub ustalonym w myśl art. 36 kpa. Przepis § 2 określa treść postanowienia organu wyższego stopnia w wypadku uznania zażalenia za uzasadnione. Ustawa nie przewiduje środka odwoławczego w postaci zażalenia na postanowienie organu wyższego stopnia wydane w trybie art. 37 § 1 kpa.
Rozstrzygające o złożonym w trybie art. 37 § 1 kpa zażaleniu postanowienie organu wyższego stopnia nie kończy postępowania, na które zostało złożone ani nie rozstrzyga co do istoty sprawy, której dotyczył zarzut bezczynności.
Wydane zatem w trybie art. 37 § 1 kpa postanowienie organu wyższego stopnia nie mieści się w kręgu postanowień oznaczonych przepisem art. 3 § 2 pkt 2 i 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, na które służy skarga do sądu administracyjnego.
Z tych przyczyn skarga ulegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na marginesie rozstrzygnięcia należy tylko zauważyć, iż zażalenie w trybie art. 37 § 1 kpa zgodnie z ustalonym orzecznictwem sądów administracyjnych, stanowi określony przepisem art. 52 § 2 ustawy ppsa rodzaj środka odwoławczego, którego wyczerpanie warunkuje skuteczne wniesienie skargi na bezczynność organu, w sprawie, której załatwienie następuje w formie decyzji.
Poza przedmiotem niniejszej sprawy pozostaje natomiast kwestia czy i w jakiej formie, oraz który organ władny jest decydować o usunięciu betonowych separatorów z ul. A i czy rozstrzygnięcie to następuje w postępowaniu administracyjnym.