Uzasadnienie
Wojewódzka Komisja Lekarska MSW orzeczeniem z dnia [...] 2013 r. nr [...] poinformowała P. W. o zakończeniu czynności komisyjno – lekarskich w wyniku, których uznano, że jest on zdolny do służby. Ponadto uznano, że brak jest podstaw prawnych do zaliczenia wyżej wymienionego do jednej z grup inwalidów od 8 października 2013 r.
P. W. wniósł odwołanie od niniejszego orzeczenia podając, że jego stan zdrowia jest o wiele poważniejszy niż ustaliła to komisja.
Okręgowa Komisja Lekarska Ministerstwa Spraw Wewnętrznych orzeczeniem z dnia 7 stycznia 2014 r. nr [...] uznała P. W. za zdolnego do pracy.
W uzasadnieniu wskazano, że choroba nadciśnieniowa, która była powodem inwalidztwa i pozostawała w związku ze służbą w SW obecnie nie sięga poziomu inwalidztwa (zmiana ustawy o SW). Istniejące obecnie schorzenia nie pozwalają na zaliczenie badanego do którejkolwiek z grup inwalidzkich od dnia 7 stycznia 2014 r.
Od tego orzeczenia P. W. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Podniósł, że w związku z decyzją Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW utracił posiadaną III grupę inwalidzką i znaczną część posiadanej emerytury z tytułu służby w Służbie Więziennej.
W odpowiedzi na skargę Okręgowa Komisja Lekarska MSW stwierdziła, że w związku ze zmianą przepisów obowiązujących dla Służby Więziennej skarżącemu nie przysługuje żadna grupa inwalidzka. Nadciśnienie tętnicze, które było u orzekanego podstawą do przyznania III grupy inwalidzkiej i związku inwalidztwa ze służbą w SW według obecnych przepisów nie stanowi podstawy do jej przyznania. Dopiero trzeci stopień nadciśnienia powoduje inwalidztwo. Trzeci stopień nadciśnienia według WHO to nadciśnienie z ciężkimi uszkodzeniami narządowymi lub nadciśnienie złośliwe. Natomiast P. W. leczy się z powodu nadciśnienia tętniczego II stopnia (niewielkie zmiany narządowe, przerost lewej komory serca).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna.
Zakres właściwości rzeczowej wojewódzkich sądów administracyjnych wyznaczają przepisy ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.). Z treści art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 - 8 powołanej ustawy wynika, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg, które mogą dotyczyć aktu administracyjnego, wydanego w postępowaniu administracyjnym (decyzje administracyjne – pkt 1, postanowienia, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie - pkt 2) oraz w postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym (postanowienia, na które służy zażalenie - pkt 3).
Ponadto zaskarżalne są inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej, dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa - pkt 4, pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach – pkt 4a, akty prawa miejscowego jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej - pkt 5, inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej - pkt 6, akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego - pkt 7, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a - pkt 8. Katalog skarg na określone w art. 3 § 2 ustawy p.p.s.a. działania organów administracji publicznej lub ich bezczynność rozszerzają też przepisy ustaw szczególnych, które przewidują sądową kontrolę.
Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW z dnia 7 stycznia 2014 r. nr [...] dotyczące ustalenia zdolności do pracy, związku powstałych schorzeń ze służbą oraz ustalenia grupy inwalidztwa. Tryb postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych określa rozporządzenie Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 9 lipca 1991 r. w sprawie właściwości i trybu postępowania komisji lekarskich podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych (Dz. U. Nr 79, poz. 349 ze zm.). Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że komisje lekarskie podległe Ministrowi Spraw Wewnętrznych oceniają na podstawie badań zdolność fizyczną i psychiczną do pełnienia służby, a także m.in. orzekają również o stopniu uszczerbku na zdrowiu spowodowanym wypadkiem lub chorobami pozostającymi w związku ze szczególnymi warunkami lub właściwościami służby, związku schorzeń i ułomności ze służbą, inwalidztwa i związku tego inwalidztwa ze służbą (§ 1 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia).
Komisje lekarskie podległe MSW są, zatem właściwe w zakresie badań medycznych i wydawania orzeczeń o stanie zdrowia i stopniu zdolności do służby, a także w szczególności o stopniu uszczerbku na zdrowiu, związku schorzeń i ułomności ze służbą (§ 12 ust. 1 i § 13 ust. 1 rozporządzenia).
Z kolei zasady orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Służby Więziennej zawarte są w treści rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 ze zm.).
W niniejszej sprawie nie może budzić wątpliwości, że skarżone przez P. W. orzeczenie komisje lekarskiej nastąpiło w trybie powyższych regulacji oraz przepisów Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 2 grudnia 2008 r. w sprawie wykazu chorób i schorzeń pozostających w związku ze służbą w Służbie Więziennej (Dz.U. Nr 223, poz. 1473 ze zm.), wydanego na podstawie art. 20 ust. 4 ustawy z dnia 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r., nr 8, poz. 67, ze zm.). Jak wynika z treści rozdziału trzeciego rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 16 stycznia 1995 r. w sprawie zasad orzekania o inwalidztwie funkcjonariuszy Policji, Urzędu Ochrony Państwa, Straży Granicznej, Państwowej Straży Pożarnej, Służby Więziennej, emerytów i rencistów policyjnych, trybu postępowania i właściwości komisji lekarskich w tych sprawach, sposobu przeprowadzania kontrolnych badań lekarskich oraz wzywania inwalidów na te badania (Dz. U. Nr 8, poz. 41 ze zm.), badania kontrolne inwalidów przeprowadza się w sprawach związanych z orzekaniem o inwalidztwie.
Zaskarżone orzeczenie zostało zatem wydane dla celów emerytalno - rentowych na podstawie ustawy z 18 lutego 1994 r. o zaopatrzeniu emerytalnym funkcjonariuszy Policji, Agencji Bezpieczeństwa Wewnętrznego, Agencji Wywiadu, Straży Granicznej, Biura Ochrony Rządu, Państwowej Straży Pożarnej i Służby Więziennej oraz ich rodzin (tj. Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz. 67 ze zm.).
W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie nie mamy więc do czynienia ze sprawą administracyjnoprawną. Sprawa z zakresu weryfikacji orzeczeń w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do służby, związku powstałego schorzenia ze służbą oraz ustalenie inwalidztwa, związku inwalidztwa ze służbą w Służbie Więziennej, należy bowiem do spraw dotyczących emerytur i rent z tytułu niezdolności do pracy, które na mocy art. 476 § 2 pkt 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.) zalicza się do spraw z zakresu ubezpieczeń społecznych. Sprawy z zakresu zabezpieczenia społecznego na podstawie ogólnej zasady wynikającej z art. 4778 § 1 k.p.c. należą do właściwości rzeczowej sądu powszechnego. Na tą natomiast kategorię orzeczeń komisji skarga do sądu administracyjnego nie przysługuje.
Biorąc zatem pod uwagę powyższe rozważania, należy stwierdzić, że sprawa, w której przedmiotem zaskarżenia jest orzeczenie Okręgowej Komisji Lekarskiej MSW w przedmiocie stwierdzenia niezdolności do służby, związku powstałego schorzenia ze służbą oraz ustalenia grupy inwalidztwa, nie ma charakteru sprawy administracyjnej rozstrzyganej decyzją administracyjną, nie mieści się także w katalogu aktów prawnych lub czynności, o których mowa w art. 3 § 1 pkt 4 ustawy P.p.s.a. – i jako taka – nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej.
W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odrzucił skargę, jako niedopuszczalną.