Uzasadnienie
A sp. z o.o. z siedzibą w K zaskarżyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 11 lutego 2016 r. znak: [...], którą to decyzją organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia [...] 2015 r. znak: [...] nakładającą na stronę skarżącą karę w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 125 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.) - dalej "ppsa", sąd może zawiesić postępowanie z urzędu, jeżeli rozstrzygnięcie sprawy zależy od wyniku innego toczącego się postępowania administracyjnego, sądowoadministracyjnego, sądowego lub przed Trybunałem Konstytucyjnym lub Trybunałem Sprawiedliwości Unii Europejskiej.
Sądowi z urzędu wiadomym jest, że Prezes Naczelnego Sądu Administracyjnego złożył w dniu 8 marca 2016 r. wniosek o podjęcie uchwały wyjaśniającej w składzie siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego, na podstawie art. 36 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014 r. poz. 1647 ze zm.) oraz art. 264 § 1-3 w związku z art. 15 § 1 pkt 2 ppsa:
- 1. Czy art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2015 r. poz. 612 ze zm.) jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE L z 1998 r. nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i czy wobec niewykonania tego obowiązku, przepis ten mógł być podstawą wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie niektórych przepisów ustawy o grach hazardowych?
- 2. Czy dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego opisanego w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych oraz stosowalności tego przepisu w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, ma znaczenie techniczny - w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego - charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy oraz nieprzekazanie projektu tego przepisu Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy?"
- 3. Czy urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez koncesji i wymaganej rejestracji automatu, podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, czy też karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 2 tej ustawy?".
Wniosek ten został zarejestrowany pod sygn. akt II GPS 1/16.
W przedstawionej sytuacji uzasadnione jest zawieszenie z urzędu postępowania przez sąd administracyjny w rozpoznawanej sprawie do czasu wydania uchwały wyjaśniającej wskazane w pytaniu wątpliwości interpretacyjne. Treść uchwały będzie miała zasadnicze znaczenie dla oceny spornego zagadnienia występującego w niniejszej sprawie. Przedmiotem uchwały będzie bowiem wyjaśnienie wątpliwości interpretacyjnych dotyczących przepisów prawa, które stanowiły podstawę wydania zaskarżonych decyzji.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego wskazuje się na dopuszczalność i potrzebę zawieszenia postępowania sądowoadministracyjnego na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa do czasu podjęcia przez Naczelny Sąd Administracyjny uchwały mającej znaczenie dla oceny istotnego zagadnienia prawnego determinującego rozstrzygnięcie rozpoznawanej sprawy sądowoadministracyjnej (por. postanowienie NSA z dnia 23 czerwca 2015 r. sygn. akt II FZ 457/15; postanowienie NSA z dnia 22 kwietnia 2015 r. sygn. akt I GSK 1219/13; postanowienie NSA z dnia 30 stycznia 2015 r. sygn. akt I GSK 1871/13 oraz postanowienie NSA z dnia 28 sierpnia 2014 r. sygn. akt II OSK 1905/14).
Mając na uwadze powyższe okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, na podstawie art. 125 § 1 pkt 1 ppsa, orzekł jak w sentencji.