Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia [...] 2004r., nr [...],[...] Kurator Oświaty utrzymał w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] 2003r., nr [...] stwierdzającą nieważność decyzji dyrektora Szkoły Podstawowej w [...] z dnia [...] 2000r. nadającej M. K. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Jako podstawę prawną wskazano art. 138 §1 pkt 1 kpa w związku z art. 9b ust.7 pkt 2 ustawy z dnia 26 stycznia 1982r. Karta Nauczyciela. W uzasadnieniu stwierdzono, że M. K. otrzymała akt nadania stopnia awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Zgodnie jednak z tym przepisem nauczyciele uzyskują z mocy prawa stopień nauczyciela kontraktowego z dniem wejścia w życie ustawy (6 kwietnia 2000r.) jeżeli w tym dniu są zatrudnieni na postawie umowy o pracę oraz posiadają wymagane kwalifikacje.
Tymczasem M. K. legitymująca się wówczas dyplomem Kolegium Nauczycielskiego w [...] o specjalności "[...]" oraz świadectwem potwierdzającym podstawową znajomość języka [...], była zatrudniona w dniu [...] 2000r. na stanowisku nauczyciela języka [...]. Nie miała zatem wymaganych kwalifikacji w rozumieniu obowiązującego wówczas §7 Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 10 października 1991r. w sprawie szczegółowych kwalifikacji wymaganych od nauczycieli oraz określenia szkół i wypadków, w których można zatrudnić nauczycieli bez wyższego wykształcenia. Nie spełniała zatem warunku do nadania z mocy prawa stopnia awansu zawodowego "nauczyciel kontraktowy".
W skardze na tę decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie M. K. wniosła o jej zmianę podnosząc, że spełniła wymagania do nauczania języka [...] a wykonanie tej decyzji pozbawiłoby ją części uposażenia związanego z posiadaniem należnego jej statusu nauczyciela kontraktowego.
W odpowiedzi na skargę Kurator Oświaty wniósł o jej oddalenie, powtarzając argumenty podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
W ocenie sądu złożona w niniejszej sprawie skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość zaskarżonej decyzji [...] Kuratora Oświaty, którą utrzymano w mocy decyzję organu I instancji stwierdzająca nieważność decyzji Dyrektora Szkoły w [...] z dnia [...] 2000r., mocą której nadano M. K. stopień awansu zawodowego nauczyciela kontraktowego. Przedmiotem kontroli sądu administracyjnego jest zatem ocena, czy w zaskarżonej decyzji prawidłowo przyjęto istnienie przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności przedmiotowej decyzji i czy je prawidłowo zastosowano.
Wbrew temu, co napisano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, przedmiotowy akt nadania stopnia awansu zawodowego wydany przez Dyrektora Szkoły w [...] z dnia [...] 2000r. nie został oparty na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Jako podstawę prawną w/w/ decyzji powołano bowiem art. 9b ust. 4 w związku z art. 9a ust.3 Karty Nauczyciela. W uzasadnieniu natomiast tej decyzji brak jakiegokolwiek odniesienia do obowiązujących przepisów, organ administracyjny bowiem jedynie opisał stan faktyczny sprawy, tj. wskazał jakie wykształcenie posiada M. K. Należy zatem uznać, że nie ma żadnych podstaw do tego, by traktować powyższy akt nadania stopnia awansu zawodowego jako wydany na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
Organ wyraźnie powołuje się bowiem na zupełnie inną podstawę prawną, z uzasadnienia zaś tej decyzji także nie wynika, by podstawę prawną stanowić miały przepisy ustawy o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, a nie powołane w podstawie prawnej decyzji przepisy ustawy Karta Nauczyciela.
Mając to na uwadze należy uznać, że cała argumentacja zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji, opierająca się na ocenie zgodności przedmiotowego aktu nadania stopnia awansu zawodowego z art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw, pozbawiona jest podstaw prawnych. Nie można bowiem dokonywać oceny przedmiotowej decyzji z treścią przepisów, które nie stanowiły jej podstawy prawnej i – jak wynika z samego aktu nadania i jego uzasadnienia – w ogólne nie były przez organ administracyjny rozważane. Powołana w przedmiotowym akcie nadania stopnia awansu zawodowego podstawa prawna (art. 9b ust. 4 w związku z art. 9a ust.3 Karty Nauczyciela) reguluje zupełnie odmienne przesłanki umożliwiające nadanie stopnia awansu zawodowego niż czyni to wskazywany w zaskarżonej decyzji art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych usta.
Stanowi ona odrębną podstawę do nadania stopnia awansu zawodowego. W niniejszej sprawie nie zostało zakwestionowane spełnienie wymaganych w tej podstawie prawnej przesłanek, a zaskarżona decyzji w ogóle się do tego nie ustosunkowuje.
Należy zatem uznać, że dokonując oceny istnienia w niniejszej sprawie przesłanki nieważności polegającej na rażącym naruszeniu prawa (art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 18 lutego 2000r. o zmianie ustawy Karta Nauczyciela oraz o zmianie niektórych innych ustaw) organy administracyjne analizowały i oceniały zupełnie inne przepisy niż te, które stanowiły podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Zaskarżona zatem decyzja, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji stwierdzające z tego powodu nieważność aktu nadania stopnia awansu zawodowego wydane zostały z naruszeniem prawa, które miało wpływ na ich treść.
Mając to na uwadze, zaskarżona decyzja wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji została uchylona, na podstawie art. 145 §1 pkt 1 litera a i c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 156 §1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego.
O braku możliwości wykonania uchylonych decyzji orzeczono na podstawie art. 152 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.