Uzasadnienie
Postanowieniem z dnia [...] lipca 2003r. Komendant Powiatowy Policji w Z. wszczął postępowanie dyscyplinarne przeciwko sierż. szt. M. G. w oparciu o art. 133 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz.
- 58) oraz § 10 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 19 grudnia 1997r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu udzielania wyróżnień oraz przeprowadzania postępowania dyscyplinarnego w stosunku do policjantów (Dz. U. z 1998r. Nr 4, poz.
- 14) i przedstawił zarzut, że:
"w nocy [...] maja 2003r. około godz. 2.00 w Z., będąc w służbie jako dowódca patrolu szczególnie zobowiązany do przestrzegania, naruszył dyscyplinę w ten sposób, że dopuścił się bez zgody i wiedzy dyżurnego Komendy Powiatowej Policji do opuszczenia wyznaczonego przez przełożonych rejonu przez kierowcę radiowozu sierż. A. P. i po przemieszczeniu się w ustronne miejsce zamiast wraz z nim realizować zadania służbowe, spał w radiowozie, co pozostaje w sprzeczności z § 13 pkt 1 Zarządzenia nr 21 KGP z 20.05.1993r. w sprawie funkcjonowania organizacji hierarchicznej w Policji i art. 27 ust. 1 w zw. z art. 58 ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) oraz § 22, § 36, § 61 i § 69 instrukcji o organizacji i sposobie pełnienia przez policjantów służby patrolowej stanowiącej załącznik do Zarządzenia nr 23/93 KGP z 24.05.1993r."
Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] sierpnia 2003r. Komendant Powiatowy Policji w Z. uznał M. G. winnym zarzuconego mu czynu i wymierzył karę dyscyplinarną nagany.
W wyniku odwołania od tego orzeczenia - organ II instancji [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] września 2003r. uchylił zaskarżone orzeczenie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Postanowieniem Nr [...] z dnia [...] stycznia 2004r. Komendant Powiatowy Policji w Z. wydał postanowienie o zmianie zarzutów i w miejsce wyżej przytoczonego przedstawił M. G. zarzuty następującej treści:
"1. w nocy [...] maja 2003r. około godz. 2.00 w Z., będąc w służbie jako dowódca patrolu szczególnie zobowiązany do przestrzegania, naruszył dyscyplinę w ten sposób, że zaniechał czynności służbowych i w ustronnym miejscu zamiast wraz z nim realizować zadania służbowe, spał w radiowozie, czym popełnił czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 2 ustawy o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. z 2003r., Nr 192, poz. 1873).
2. w nocy [...] maja 2003r. około godz. 2.00 nie dopełnił obowiązku powiadomienia dyżurnego Komendy Powiatowej Policji o uzyskanej informacji o planowanym przestępstwie, czym popełnił czyn określony w art. 132 ust. 3 pkt 3 ustawy o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. z 2003r., Nr 192, poz. 1873) w zw. z § 69 instrukcji o organizacji i sposobie pełnienia przez policjantów służby patrolowej (załącznik do Zarządzenia nr 23/93 KGP z dnia 24.05.1993r.)".
Orzeczeniem Nr [...] z dnia [...] marca 2004 r. Komendant Powiatowy Policji w Z. uznał M. G. winnym obu zarzuconych mu czynów i wymierzył karę nagany.
Orzeczeniem nr [...] z dnia 21 kwietnia 2004r. do nr [...] [...] Komendant Wojewódzki Policji w K. po rozpatrzeniu odwołania sierż. szt. M. G. od powyższego orzeczenia z dnia [...] marca 2004 r. Komendanta Powiatowego Policji w Z., którym uznano go winnym zarzuconych czynów i wymierzono karę nagany - utrzymał w mocy zaskarżone orzeczenie.
Z orzeczeniem tym nie zgodził się M. G., który w skardze zarzucił, że organy bezpodstawnie przedłużyły okres trwania czynności wyjaśniających, nie wydały postanowienia o przedłużeniu trwania czynności dowodowych, a przy ukaraniu zastosowano nowe przepisy, mimo iż są bardziej niekorzystne "w zakresie katalogu kar i długości ich biegnięcia", a ponadto nie zgodził się z dokonaną przez organy oceną dowodów. W konsekwencji skarga zmierza do uchylenia zaskarżonego orzeczenia.
W odpowiedzi na skargę [...] Komendant Wojewódzki w K. wniósł o jej oddalenie uzasadniając jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podał, że popełnione błędy nie stanowią przesłanki do uznania, że nastąpiło naruszenie prawa w sposób istotny dla rozstrzygnięcia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. (Dz. U. nr 153, poz. 1270) - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (p.p.s.a.) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej i bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi - zarzutami, wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 kpa organ prowadzący postępowanie administracyjne obowiązany jest do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jak też obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skarga jest uzasadniona, chociaż nie ze względów w niej naprowadzonych.
W chwili wszczęcia postępowania dyscyplinarnego, tj. w dniu 3 lipca 2003r. obowiązywał art. 135 ust. 1 i ust. 2 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990r. o Policji (Dz. U. z 2002r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) w brzmieniu:
"Art. 135.
- 1. Nie można wszcząć postępowania dyscyplinarnego po upływie 90 dni od otrzymania przez przełożonego, o którym mowa w art. 139, wiadomości o popełnieniu przewinienia lub naruszeniu dyscypliny służbowej.
- 2. Nie można wymierzyć policjantowi kary dyscyplinarnej po upływie roku od dnia popełnienia czynu, o którym mowa w ust.
- 1. "
W toku niniejszego postępowania, w dniu 29 listopada 2003r. weszła w życie ustawa z dnia 29 października 2003r. o zmianie ustawy o Policji (Dz. U. Nr 192, poz. 1873), która wprowadziła zmiany w art. 135 ustawy o Policji, a m.in.:
"Art. 135.
- 1. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się, a wszczęte umarza: (...)
- 2) po upływie terminów określonych w ust. 415, (...)
- 3. Postępowania dyscyplinarnego nie wszczyna się po upływie 90 dni od dnia powzięcia przez przełożonego dyscyplinarnego wiadomości o popełnieniu przewinienia dyscyplinarnego.
- 4. Kary dyscyplinarnej nie można wymierzyć po upływie roku od dnia popełnienia przewinienia dyscyplinarnego. Zawieszenie postępowania dyscyplinarnego wstrzymuje bieg tego terminu. " a także określiła w art. 2 tej ustawy:
"Art. 2.
- 1. Przepisy ustawy stosuje się do postępowań dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia jej wejścia w życie.
- 2. Czynności dokonane w postępowaniach dyscyplinarnych niezakończonych prawomocnym orzeczeniem do dnia 30 września 2003r. są skuteczne, jeżeli ich dokonano z zachowaniem przepisów dotychczasowych ".
Sąd zauważa, że wskazany wyżej stan prawny odnośnie art. 135 wprowadzony w/w ustawą z dnia 29.10.2003 r. o zmianie ustawy o Policji jest obowiązujący także w chwili wydania zaskarżonej decyzji.
Powyższe ustalenia oznaczają, że wprowadzony Postanowieniem z dnia [...] stycznia 2004r. zarzut opisany w pkt 2 tego Postanowienia, a mający polegać na nie dopełnieniu przez skarżącego obowiązku powiadomienia dyżurnego Komendy Powiatowej Policji o uzyskanej informacji o planowanym przestępstwie - został określony i tym samym przedstawiony M. G. po upływie 90 dni od powzięcia przez przełożonego, wiadomości o popełnieniu przewinienia. Bez znaczenia - zdaniem Sądu -jest okoliczność, że w zarzucie z dnia [...] lipca 2003r. wprowadzono § 69 instrukcji o organizacji i sposobie pełnienia przez policjantów służby patrolowej stanowiącej załącznik do Zarządzenia nr 23/93 KGP z 24.05.1993r., skoro dokonano tego bez opisu przewinienia. Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - zarzut postawiony policjantowi w postępowaniu dyscyplinarnym nie może polegać na "domysłach", a powinien być określony w sposób jasny i jak najbardziej precyzyjnie opisywać naruszenie, za które funkcjonariusz winien ponieść odpowiedzialność. Tak postawiony zarzut - zdaniem Sądu -gwarantuje jednocześnie funkcjonariuszowi prawo do rzetelnej obrony.
Zaskarżone orzeczenia uznają M. G. winnym obu zarzuconych mu czynów i wymierzają karę za oba czyny. W tej sytuacji stwierdzenie przez Sąd przedawnienia wszczęcia jednego z tych dwóch czynów powoduje - zdaniem Sądu - uznanie, że organy administracyjne naruszyły przepisy prawa mogące mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
Mając powyższe na względzie - Wojewódzki Sąd Administracyjny na mocy powołanych przepisów i art. 145 § 1 pkt 1a i c p.p.s.a. - uchylił zaskarżone orzeczenie oraz poprzedzające go orzeczenie organu I instancji -jak w pkt I wyroku.
W oparciu o treść art. 152 p.p.s.a. Sąd orzekł, że uchylone orzeczenia nie mogą być wykonane -jak w pkt. II wyroku.