Uzasadnienie
W. B. zaskarżył do Sądu decyzję Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia 13 października 2011r. Nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARIMR z dnia [...] 2011r. Nr [...] o zawieszeniu W. B. od lutego 2009r. wypłaty renty strukturalnej przyznanej mu na podstawie decyzji z dnia [...] 2008r. Nr [...]. Podstawą faktyczną decyzji było ustalenie, że W. B. w okresie od 03.02.2009r. do 16.02.2009r. był zatrudniony na podstawie umowy zlecenia i osiągnął przychód w wysokości 495,95 zł, od którego zostały odprowadzone składki ZUS w kwocie 55,84 zł.
W skardze zawarty został wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, który uzasadniony został w ten sposób, że przemawiają za wstrzymaniem względy społeczne, w tym szczególnie dobro skarżącego i jego rodziny, dla której renta strukturalna stanowi od szeregu lat podstawowe źródło utrzymania. Natomiast według skarżącego wykonanie decyzji skutkowałoby trudnymi do odwrócenia konsekwencjami w postaci pozbawienia skarżącego i jego rodziny tego źródła utrzymania.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§4). Postanowienia, o których mowa w §3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§5).
Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego.
Wykonanie zaskarżonej decyzji skutkujące dla skarżącego i jego rodziny konsekwencją utraty podstawowego źródła utrzymania stanowi spełnienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a.
Z tego względu na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.