Uzasadnienie
[...] Komendant Wojewódzki Policji orzeczeniem [...] z dnia 24 marca 2005 r. wydanym po rozpatrzeniu odwołania W. C., utrzymał w mocy orzeczenie [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lutego 2005 r. w którym stwierdzono, że W. C. nie posiada nienagannej opinii.
Wydanie powyższego orzeczenia poprzedzone zostało następującymi ustaleniami faktycznymi i prawnymi:
Postanowieniem l.dz. [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia [...] lutego 2005 r. stwierdzono, że W. C. nie posiada nienagannej opinii wymaganej przez art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia /Dz. U. nr 114, poz. 740 z późn. zm./.
W uzasadnieniu postanowienia wskazano, iż W. C. w miejscu swojego zamieszkania ma opinię osoby konfliktowej i często dochodzi do interwencji policyjnych z powodu ciągłych kłótni z sąsiadami.
Ponadto toczy się przeciwko niemu postępowanie karne o przestępstwa z art. 284 § 1, 231 § 1 i 276 kk w zw. z art. 11 § 1 kk.
Odwołanie od postanowienia [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. złożył W. C. W odwołaniu wnosił o uchylenie orzeczenia zarzucając mu brak obiektywizmu.
W uzasadnieniu odwołania podniósł, że toczące się postępowanie karne nie ma wpływu na opinię wydawana w trybie ustawy o ochronie dóbr i mienia.
[...] Komendant Wojewódzki Policji, po rozpoznaniu odwołania, postanowieniem l.dz. [...] z dnia 24 marca 2005 r. utrzymał w mocy orzeczenie organu l instancji. W uzasadnieniu podtrzymano argumenty zawarte w postanowieniu wydanym przez organ pierwszej instancji, opierając swe rozstrzygnięcie na fakcie toczących się w Prokuraturze postępowań.
Od powyższego rozstrzygnięcia W. C. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
W uzasadnieniu skargi podniósł zarzut naruszenia przepisów art. 32 pkt 1 i 2 oraz art. 42 ust. 3 konstytucji. Podniósł, iż do czasu wydania wyroku skazującego za przestępstwo, toczące się postępowanie karne nie powinno mieć wpływu na negatywną opinię o jego osobie. Ponadto wskazał, że inni pracownicy ochrony: B. L. i E. K. - nie utraciły licencji pomimo toczącym się przeciwko nim postępowaniom.
Ponadto zakwestionował prawdziwość przeprowadzonych w trakcie postępowania dowodów, będących podstawa wydanej decyzji.
[...] Komendant Wojewódzki Policji w K. w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę podtrzymano argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego orzeczenia. Ponadto organ podkreślił, że brak ustawowej definicji pojęcia "nienaganność" występującego w opinii, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Istnieją jednak wzorce zachowań odbierane w powszechnie w społeczeństwie jako negatywne. Do takiej okoliczności zaliczyć należy toczące się postępowanie karne, gdyż wskazuje na stosunek skarżącego do obowiązującego porządku prawnego. Okoliczności związane z naruszeniem prawa przez innych pracowników ochrony nie mogły być brane pod uwagę przy wydawaniu opinii o W. C. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Powyższa kontrola, zgodnie z art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269/ sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd sprawując tę kontrolę rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawa prawną.
Skarga w przedmiotowej sprawie jest zasadna, aczkolwiek nie z powodów zarzutów podnoszonych przez skarżącego.
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji /Dz. U z 2002 r., nr 7, poz. 58/ określa, w art. 6 ust. 1, że:
"organami administracji rządowej na obszarze województwa w sprawach, o których mowa w art. 5 ust. 1, są:
- 1) wojewoda przy pomocy komendanta wojewódzkiego Policji działającego w jego imieniu albo komendant wojewódzki Policji działający w imieniu własnym w sprawach:
- a) wykonywania czynności operacyjno-rozpoznawczych, dochodzeniowo-śledczych i czynności z zakresu ścigania wykroczeń,
- b) wydawania indywidualnych aktów administracyjnych, jeżeli ustawy tak stanowią,
- 2) komendant powiatowy (miejski) Policji,
- 3) komendant komisariatu Policji.
ust.
- 2. Terytorialny zasięg działania organów, o których mowa w ust. 1 pkt 1 i 2, odpowiada zasadniczemu podziałowi administracyjnemu Państwa, z zastrzeżeniem ust. 3-5.
ust.
3. Wyłącza się z terytorialnego zasięgu działania komendanta wojewódzkiego Policji właściwego dla województwa mazowieckiego obszar m.st. Warszawy oraz powiatów: grodziskiego, legionowskiego, mińskiego, nowodworskiego, otwockiego, piaseczyńskiego, pruszkowskiego, warszawskiego zachodniego i wołomińskiego.
ust.
- 4. Komendant Stołeczny Policji wykonuje na obszarze, o którym mowa w ust. 3, zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta wojewódzkiego Policji.
ust. 4a. Na obszarze m.st. Warszawy zadania i kompetencje odpowiadające zadaniom i kompetencjom komendanta powiatowego (miejskiego) Policji wykonuje właściwy terytorialnie komendant rejonowy Policji.
ust. 4b. Minister właściwy do spraw wewnętrznych określa, w drodze rozporządzenia, właściwość terytorialną komendantów rejonowych Policji, tworzy i znosi komendy rejonowe Policji oraz ustala ich nazwy. Właściwość terytorialna komendantów rejonowych Policji obejmuje obszar jednej dzielnicy lub kilku dzielnic.
ust.
- 5. Komenda Stołeczna Policji stanowi aparat pomocniczy Komendanta Stołecznego Policji, wykonujący swoje zadania na obszarze, o którym mowa w ust. 3".
Natomiast w zakresie postępowania administracyjnego kompetencje organów policji do uczestniczenia w nim w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, przysługują komendantowi powiatowemu(miejski) policji, a na obszarze miasta stołecznego Warszawy komendantowi rejonowemu policji. W ust. 2 wymienionego art. 6a określono organy wyższego stopnia w sprawach związanych z wykonywaniem zadań i kompetencji Policji jakimi są:
- - w stosunku do komendanta powiatowego (miejskiego) Policji -komendant wojewódzki Policji,
- - w stosunku do komendanta rejonowego Policji- Komendant Stołeczny Policji,
- - w stosunku do komendanta wojewódzkiego Policji-Komendant Główny policji.
Licencję pracownika ochrony wydaje w formie decyzji administracyjnej Komendant Wojewódzki Policji na podstawie art. 30 ust. 1 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia w trybie art. 106 k.p.a.
Licencję pracownika ochrony fizycznej pierwszego stopnia wydaje się osobie, która spełnia warunki enumeratywnie wymienione w ust 2 art. 26 powołanej wyżej ustawy oraz posiada nienaganną opinię wydaną przez komendanta komisariatu policji właściwego ze względu na miejsce zamieszkania (art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy o ochronie osób i mienia).
Szczegółowy tryb wydawania licencji określają przepisy rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 4 czerwca 1998 r. w sprawie wzoru i trybu wydawania licencji pracownika ochrony fizycznej i licencji pracownika zabezpieczenia technicznego oraz trybu i częstotliwości wydawania przez organy Policji opinii o pracownikach ochrony (Dz. U. Nr 78, poz. 411), wydanego na podstawie upoważnienia zawartego w art. 30 ust. 5 ustawy o ochronie osób i mienia.
Wydanie omawianych licencji objęte jest współdziałaniem dwóch organów, tj. wojewódzkiego komendanta Policji rozstrzygającego sprawę w drodze decyzji administracyjnej oraz komendanta komisariatu Policji uprawnionego do zajęcia stanowiska niezbędnego do załatwienia tej sprawy. Przejawem tej współkompetencji jest opinia przewidziana w art. 26 ust. 3 pkt 1 ustawy.
Zastosowanie formy i trybu przewidzianego w art. 106 k.p.a. przy wydawaniu opinii przewidzianej w art., 26 ust 3 pkt 1 ustawy nie budzi wątpliwości na tle obowiązującego orzecznictwa (tak wyrok NSA z 14 lutego 2002 r. II SA 2555/00 LEX nr 157929).
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie w przedmiotowej sprawie opinię o W. C. wydał zatem niewłaściwy organ - Komendant Powiatowy Policji w S., podczas gdy organem pierwszoinstancyjnym winien być Komendant Komisariatu Policji w S., a drugoinstancyjnym Komendant Powiatowy Policji w S., co obliguje do stwierdzenia nieważności obu orzeczeń.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. Nr 153, poz. 1270/ w zw. z art. 156 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - kodeks postępowania administracyjnego /Dz. U. 2000 nr 98, poz. 1071/ stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego je postanowienia organu pierwszej instancji.