Uzasadnienie
W dniu 17.03.2009r. skarżąca M. B. wniosła do Starosty o dofinansowanie kosztów przejazdu ze środków Funduszu Pracy z miejsca zamieszkania M. do miejsca odbywania stażu – Urzędu Skarbowego. Na staż mający trwać od 02.03.2009r. do 31.08.2009r. została skierowana jako osoba bezrobotna w dniu 27.02.2009r.
Pismem z dnia 24.03.2009r. otrzymała odpowiedź (nazwaną przez organ "zawiadomieniem"), w treści którego wyjaśnione zostało, że z dniem 01.03.2009r. skarżąca utraciła prawo do uzyskania dofinansowania kosztów przejazdu z Funduszu Pracy, gdyż upłynął 3 miesięcy okres wspierania mobilności przestrzennej mieszkańców Powiatu określony przez Program Promocji Zatrudnienia oraz Aktywizacji Lokalnego Rynku Pracy na lata 2007 – 2013.
M. B. odwołała się od w/w "zawiadomienia", domagając się wskazania przepisu prawnego, który byłby podstawą odmowy przyznania jej dofinansowania kosztów przejazdu. W jej ocenie ma prawo do dofinansowania, co wywodzi z art. 45 ust. 1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 69, poz. 415). Spełnia bowiem warunki dotyczące okresu skierowania na staż, gdyż wynosi on sześć miesięcy, zachodzi konieczność dojeżdżania do miejsca odbywania stażu z uwagi na to, że mieszka na stałe w M., a także spełnia warunek dotyczący wynagrodzenia, gdyż przyznane decyzją Starosty z [...] 2009r. znak [...] stypendium przysługujące osobom skierowanym na staż nie przekracza kwoty 200% minimalnego wynagrodzenia za pracę. Wynosi bowiem 773 zł.
W odpowiedzi na odwołanie Dyrektor Wydziału Polityki Społecznej Urzędu Wojewódzkiego pismem z dnia 25.05.2009r. znak [...] wyjaśnił jej, że pisma skarżącej nie można uznać za odwołanie w rozumieniu art. 127 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000r, Nr 98, poz.1071 ze zm.), ponieważ na wniosek o dofinansowanie kosztów przejazdu Starosta odpowiedział jej pismem, które nie ma charakteru decyzji administracyjnej, stąd nie przysługuje od niego odwołanie. Jednocześnie organ zauważył, że decyzja Wojewody jest ostateczna i stronie przysługuje prawo do wniesienia skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie oraz, że z uwagi na brak podstaw do rozpatrywania sprawy przez organ II instancji akta sprawy zostaną zwrócone do organu pierwszej instancji.
Powyższa odpowiedź Wojewody stała się przedmiotem skargi M. B. do Sądu, w której ustosunkowała się do argumentacji organu odwoławczego o niedecyzyjnym charakterze zawiadomienia Starosty z 24.03.2009r. w ten sposób, że z treści tego zawiadomienia można wyinterpretować konstytutywne elementy decyzji, w związku z czym miała pełne prawo do odwołania. Wskazała też, że uprzednio, tj. w okresie odbywania przygotowania zawodowego, również w Urzędzie Skarbowym, korzystała z dofinansowania kosztów przejazdu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie, tj. że kwestię dofinansowania kosztów przejazdu do miejsca odbywania stażu nie rozstrzyga się poprzez wydanie decyzji, stąd pismo Starosty z 24.03.2009r. nie miało takiego charakteru i nie przysługiwało od niego odwołanie.
Na rozprawie w dniu 19.01.2010r. M. B. dodała, że korzystając z dofinansowania kosztów przejazdu w ramach odbywania przygotowania zawodowego, otrzymywała decyzję w przedmiocie tego dofinansowania oraz, że zapadała ona comiesięcznie. Z tego powodu sądziła że po uzyskaniu stażu uzyska prawo do dofinansowania, stąd złożyła odpowiedni wniosek.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Wojewódzki Sąd Administracyjny zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – p.p.s.a (Dz. U. nr 153, poz. 1270) sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej a stosownie do przepisu art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Jednocześnie w oparciu o art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami oraz powołaną podstawą prawną.
Kryterium legalności umożliwia sądowi administracyjnemu wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Na podstawie powyższych kryteriów stwierdzić należy, że skarga M. B. podlega uwzględnieniu.
W przedmiocie dofinansowania kosztów przejazdu ze środków Funduszu Pracy stanowi art. 45 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy w ten sposób, że: "Starosta może dokonywać z Funduszu Pracy przez okres do 12 miesięcy zwrotu kosztów przejazdu z miejsca zamieszkania i powrotu do miejsca zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, odbywania u pracodawcy stażu, przygotowania zawodowego w miejscu pracy, szkolenia lub odbywania zajęć z zakresu poradnictwa zawodowego osobie, która spełnia łącznie następujące warunki:
- 1) na podstawie skierowania powiatowego urzędu pracy podjęła zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, przygotowanie zawodowe w miejscu pracy, szkolenie, staż lub została skierowana na zajęcia z zakresu poradnictwa zawodowego poza miejscem zamieszkania;
- 2) uzyskuje wynagrodzenie w wysokości nieprzekraczającej 200 % minimalnego wynagrodzenia za pracę".
Kwestią zasadniczą w sprawie jest ustalenie w jakiej formie starosta rozstrzyga w przedmiocie dofinansowania kosztów przejazdu. W ocenie Sądu starosta obowiązany jest rozstrzygnąć tę kwestię w formie decyzji. Istnieje w tym względzie ugruntowane orzecznictwo sądowe, tytułem przykładu wskazać należy wyrok WSA w Lublinie z 03.03.2009r. sygn. III SA/Lu 6/2009, wyrok WSA we Wrocławiu z 06.07.2007r. sygn. IV SAB/Wr 4/07 czy wyrok WSA w Poznaniu z 06.02.2008r. sygn. IV SA/Po 557/07. Stąd stanowisko Wojewody o tym, że "zawiadomienie" Starosty z 24.03.2009r. o nieprzysługiwaniu skarżącej prawa do dofinansowania kosztów przejazdu nie nosi cech decyzji i, że nie przysługuje od niego odwołanie – nie jest zasadne.
Zauważyć należy, że o decyzyjnym charakterze rozstrzygnięcia organu administracji publicznej przesądza istnienie minimum elementów charakterystycznych dla decyzji, o których mowa w art. 107 Kpa. Są to: oznaczenie organu, adresata decyzji tj. strony lub stron, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania. Z tego punktu widzenia będące przedmiotem skargi do tutejszego Sądu pismo Wojewody w istocie stanowi orzeczenie będące postanowieniem o niedopuszczalności przewidzianym przepisem art. 134 Kodeksu postępowania administracyjnego. Spełnia wszystkie wyżej wymienione kryteria przewidziane przepisem art. 124 § 1 Kpa a Sądowi z urzędu wiadomo, że zostało podpisane przez osobę uprawnioną przez Wojewodę do rozstrzygnięcia w tym zakresie. Postanowienie to zawiera analizę pisma Starosty jednakże przy przyjęciu błędnego założenia, że odmowa przyznania dofinansowania kosztów przejazdu nie musi być rozstrzygana poprzez wydanie decyzji.
Rozpoznając ponownie sprawę Wojewoda dokonana analizy pisma Starosty z 24.03.2009r. a w szczególności ustaleniu podlega czy podpisana pod pismem z 24.03.2009r. T. G. jest osobą upoważnioną przez Starostę do wydania decyzji w tym przedmiocie. Następnie w zależności od wyniku tych ustaleń wyda stosowne orzeczenie.
Postanowienie Wojewody stwierdzające niedopuszczalność odwołania nie zostało poprzedzone wyżej wskazanym wyjaśnieniem, gdyż opierało się na błędnym założeniu, iż rozstrzygnięcie w materii przyznania dofinansowania kosztów przejazdu nie wymaga formy decyzji.
Z tego względu postanowienie Wojewody zostało na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uchylone.