Uzasadnienie
Decyzją z dnia 18 stycznia 2013 /nie oznaczoną numerem/ Odwoławcza Komisja Stypendialna Akademii po rozparzeniu odwołania P. T. – studenta II roku studiów doktoranckich na kierunku [...] w Wydziale [...], od decyzji Komisji Stypendialnej Akademii z dnia [...] 2012 r. orzekła o "utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji i nieprzyznaniu stypendium specjalnego dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2012/2013".
W podstawie prawnej decyzji powołano przepis art. 138 ustawy z 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego, art. 199 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkolnictwie wyższym /Dz. U. z 2005 r. Nr 164, poz. 1365 ze zm./ oraz Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów w Akademii.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że P. T., student II roku studiów doktoranckich na kierunku [...] w Wydziale [...] złożył w terminie wniosek o przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2012/2013, z tytułu osiągnięć w roku akademickim 2011/2012.
Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej doktorantów Akademii, ustalił Rektor tej uczelni zarządzeniem Nr [...] z 31.05.2012 r. /dalej Regulamin/.
Odwoławcza Komisja Stypendialna podzieliła stanowisko Komisji Stypendialnej, że niezależnie od kwestii czy doktorant swymi osiągnięciami uplasował się w gronie 10 % najlepszych studentów to wobec faktu, że ukończył już inne studia doktoranckie i posiada tytuł naukowy doktora, nie przysługują mu świadczenia pomocy materialnej, określone przepisem art. 199 ust. 1 pkt 1-4, a w tym stypendium dla najlepszych doktorantów.
Wskazano, że zgodnie z art. 199 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym, do przyznawania świadczeń doktorantom, o których mowa w art. 199 ust. 1-4, a w tym stypendium dla najlepszych doktorantów, stosuje się odpowiednio przepisy o pomocy materialnej dla studentów, z wyłączeniem art. 174 ust. 4 oraz z zastrzeżeniem ust. 5.
W myśl art. 184 ust. 5, studentowi, który po ukończeniu jednego kierunku studiów kontynuuje naukę na drugim kierunku studiów, nie przysługują świadczenia, o których mowa w art. 173, chyba, że kontynuuje on studia po ukończeniu studiów pierwszego stopnia w celu uzyskania tytułu zawodowego magistra lub równorzędnego, jednakże nie dłużej niż przez okres trzech lat.
Odpowiednie stosowanie tego przepisu do studiów doktoranckich zdaniem Komisji Stypendialnych oznacza, że osoba, która ukończyła studia doktoranckie nie może ubiegać się o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, w związku z podjęciem studiów III stopnia na innym kierunku.
Wskazując na opinię Ministerstwa Nauki i Szkolnictwa Wyższego, uznano że powyższa regulacja dotyczy również osób, które ukończyły studia doktoranckie według stanu prawnego obowiązującego przed dniem 1 października 2012 r. i niezależnie od tego że podczas poprzednich studiów doktoranckich, stypendium dla najlepszych doktorantów nie było ustanowione.
W oparciu o powyższe stanowisko prawne Odwoławcza Komisja Stypendialna utrzymała w mocy decyzję Komisji Stypendialnej i nie przyznała wnioskodawcy stypendium dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2012/2013.
Skargę na powyższą decyzję zgodnie z pouczeniem w niej zawartym, złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego P. T. Skarżący podniósł, że składa skargę na tę decyzję z ostrożności procesowej, gdyż Odwoławcza Komisja Stypendialna przesłała dwie decyzje tej samej treści dotyczące przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów, podczas gdy składał także wniosek o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych. Skarżący podniósł, że ma jednak wątpliwości co do interpretacji przepisu mówiącego o przyznawaniu stypendium osobom po ukończeniu innych studiów doktoranckich.
Podniósł także, że wydanie dwóch decyzji w tym samym przedmiocie Sygnalizował odrębnym pismem do Odwoławczej Komisji Stypendialnej.
W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Stypendialna Akademii działająca przez jej Przewodniczącego, wniosła o stwierdzenie nieważności decyzji tej Komisji wydanej dnia 18 stycznia 2013 r. w przedmiocie odmowy przyznania "stypendium rektora dla najlepszych studentów".
Podniesiono, że wniosek P. T. z dnia 9.10.2012 r. "o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych doktorantów" za punkty uzyskane ze średniej ocen i osiągnięć w roku akademickim 2011/2012 został rozstrzygnięty decyzją Komisji Stypendialnej Akademii z dnia [...] 2012 r. oraz - po rozpatrzeniu odwołania – decyzją Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia 18 stycznia 2013 r., która utrzymała w mocy decyzję odmawiającą przyznania stypendium dla najlepszych doktorantów. Złożona na tę decyzję Odwoławczej Komisji Stypendialnej skarga P. T., została przekazana Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wraz z odpowiedzią na skargę i jest przedmiotem odrębnego postępowania.
Natomiast w sprawie, w której złożono obecną odpowiedź na skargę z wnioskiem o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji z dnia 18.01.2013 r., "całkowicie omyłkowo z przyczyn leżących po stronie obsługi administracyjnej uczelni doręczona została skarżącemu druga decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej w tym samym przedmiocie, o treści prawie identycznej, jak treść decyzji, w której skargę złożono w innej sprawie.
Wyjaśniono, że przed Odwoławczą Komisją Stypendialną toczyły się równocześnie dwie sprawy z odwołań P. T. od decyzji w przedmiocie przyznania stypendium rektora dla najlepszych doktorantów oraz przyznania stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych.
W obu tych sprawach zapadły decyzje I i II instancji.
Jednakże na skutek omyłki obsługi administracyjnej skarżącemu doręczono po dwie takie same decyzje w sprawie z wniosku o przyznanie stypendium rektora dla najlepszych doktorantów, a nie doręczono decyzji w sprawie wniosku o przyznanie stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych.
Zdaniem Odwoławczej Komisji Stypendialnej w sprawie nie ma przesłanek do zastosowania art. 54 §3 P.p.s.a., ani podstaw do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie stwierdzenia nieważności w oparciu o przepis art. 156 § 1 pkt 3
P.p.s.a., wobec treści art. 56 P.p.s.a. i wniesienia skargi do WSA. Z tych przyczyn wniesiono o stwierdzenie przez Sąd nieważności zaskarżonej decyzji.
Zarazem wskazując, na postanowienia § 5 umowy zawartej dnia 29 lipca 1999 r. między RP a Konferencją Episkopatu Polski w sprawie statusu prawnego szkół wyższych zakładanych i prowadzonych przez Kościół Katolicki, w tym uniwersytetów, odrębnych wydziałów i wyższych seminariów duchownych oraz w sprawie trybu i zakresu uznawania przez Państwo stopni i tytułów nadawanych przez szkoły wyższe /Dz. U. z 1999 r. Nr 63, poz. 727/, Odwoławcza Komisja Stypendialna Akademii przyjęła kognicję Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w tej sprawie. Zdaniem Odwoławczej Komisji Stypendialnej w sprawach przyznania stypendium w Akademii właściwe są Komisje Stypendialne jako organ I instancji oraz Odwoławcze Komisje Stypendialne jako organy pierwszej instancji, które przejęły uprawnienia kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej / Dziekana Wydziału/ oraz Rektora na zasadzie art. 175 ust. 4 Prawo o szkolnictwie wyższym.
Wskazano też, że szczegółowe zasady przyznawania świadczeń pomocy materialnej dla studentów reguluje Regulamin ustalony przez Rektora Uczelni w trybie art. 186 ust. 1 Prawo o szkolnictwie wyższym.
Zarządzeniem przewodniczącego sądu z dnia 11 grudnia 2013 r. Odwoławcza Komisja Stypendialna wezwana została do rąk Przewodniczącego o uzupełnienie w trybie art. 48 P.p.s.a. akt postępowania pełną, czytelną i potwierdzoną za zgodność z oryginałem kserokopią wniosku skarżącego z dnia 9.10.2012 r. o przyznanie stypendium dla najlepszych doktorantów oraz o wyjaśnienie " pracownikami których Wydziałów Akademii są Przewodniczący Odwoławczej Komisji Stypendialnej oraz dr hab P. S.".
W odpowiedzi z dnia 18 lutego 2014 r. referent administracyjny ds. pomocy materialnej dla studentów Akademii powołując się na upoważnienie wyjaśnił, że:
- - nie jest w stanie w stanie dostarczyć pełnej, czytelnej i potwierdzonej za zgodność z oryginałem kserokopii wniosku skarżącego z 9.10.2012 r., gdyż oryginał znajduje się w aktach sprawy oznaczonej sygnaturą III SA/Kr 571/13
- - zarówno Przewodniczący Komisji Odwoławczej jak i dr hab P. S. są nauczycielami akademickimi na Wydziale [...] Akademii.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył.
Skarga jest uzasadniona, jednak z przyczyn innych niż podniesione na jej poparcie.
Zgodnie z przepisem art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi / t.j. Dz. U. 2012.poz. 270 ze zm./ do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych powołane są sądy administracyjne.
W myśl art. 3 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /dalej P.p.s.a./, sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ustawa, P.p.s.a. określa w § 2 katalog decyzji i innych aktów, w których kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne następuje poprzez orzekanie w sprawach skarg na te decyzje i inne akty. Zarazem art. 3 § 3 stanowi, że sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych przepisach.
Takim przepisem ustawy szczególnej w rozumieniu art. 3 § 3 P.p.s.a. jest przepis art. 207 ustawy z dnia 25 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym /t.j. Dz. U. z 2012.572 z późn. zm/. Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym /dalej P.sz.w./, co do zasady weszła w życie z dniem 1 września 2005 r. i z tym dniem utraciły moc m.in. ustawa z dnia 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym oraz ustawa z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych /art. 277 w zw. z 276/.
W myśl przepisu art. 207 ust. 1 P. o sz. w. do decyzji, w których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 oraz 196 ust. 3, decyzji podjętych przez organ uczelni, kierownika studiów doktoranckich, lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji studenckich oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z 14 czerwca 1960 r. – kodeks postępowania administracyjnego. Art. 207 w ust. 4 stanowi, że przepis ust. 1 stosuje się także do decyzji podjętych przez komisję stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3 i 176 ust. 3.
Ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym nie zawiera szczególnych regulacji dotyczących stosowania środków w ramach kontroli sądowoadministracyjnej. Stosownie przeto do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych /Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm./, kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sprawując te kontrolę, zgodnie z art. 134 § 4 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Poza sporem jest, że składając wniosek skarżący P. T., był wpisany na II rok, stacjonarnych studiów doktoranckich /studia III stopnia/ w Wydziale [...] Akademii, poprzednio Wyższej Szkoły [...]. Stosownie do umowy między Rządem Rzeczypospolitej Polskiej a Konferencją Episkopatu Polski w sprawie statusu prawnego szkół wyższych zakładanych i prowadzonych przez Kościół Katolicki, w tym uniwersytetów, odrębnych wydziałów i wyższych seminariów duchownych, oraz w sprawie trybu i zakresu uznawania przez Państwo stopni i tytułów naukowych nadawanych przez szkoły wyższe, podpisanej w Warszawie dnia 1 lipca 1999 r., Wyższa Szkoła [...] – obecnie Akademia – ma przymiot kościelnej szkoły wyższej, wyposażonej w osobowość prawną oraz uprawnienia określone w umowie (§2 ust. 1 pkt 5). Powyższa umowa podpisana dnia 1 lipca 1999 r. /dalej umowa/ stanowi załącznik obwieszczenia Ministra Spraw Zagranicznych z dnia 29 lipca 1999 r. o wykonaniu Konkordatu między stolicą Apostolską i Rzeczypospolitą Polską /Dz. U. z 30 lipca 1999 r. 63.727/ i weszła w życie po upływie 14 dni od ogłoszenia tego obwieszczenia.
W myśl art. 1 ust. 1 ustawy z 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym ustawę wprawdzie stosuje się do publicznych i niepublicznych szkół wyższych, ale zgodnie z ust. 2 ustawy nie stosuje się do szkół wyższych i wyższych seminariów duchownych prowadzonych przez kościoły i związki wyznaniowe, z wyjątkiem Katolickiego Uniwersytetu, chyba że ustawa lub umowa między rządem, a władzami kościołów lub związków wyznaniowych stanowi inaczej.
W związku z tymi regulacjami na plan pierwszy wysuwa się zagadnienie czy w ogóle sprawa, należy do właściwości sądu administracyjnego, a jeżeli tak jaki jest zakres kontroli zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
Zdaniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego sprawa ze skargi na decyzję kościelnej szkoły wyższej w przedmiocie pomocy materialnej uczestnikowi studiów doktoranckich, należy do właściwości wojewódzkiego sądu administracyjnego.
Należy mieć na uwadze, że zgodnie z § 5 umowy studentom kościelnych szkół wyższych przysługują prawa studentów uczelni utworzonych na podstawie ustawy, o której mowa w § 4 / t.j. ustawy z 12 września 1990 r. o szkolnictwie wyższym Dz. U. Nr 65 poz. 325 ze zm./, oraz na podstawie ustawy z dnia 26 czerwca 1997 r. o wyższych szkołach zawodowych /Dz. U. Nr 96,poz. 590 z późn. zm./.
Ustawą z dnia 5 kwietnia 2006 r. o finansowaniu Wyższej Szkoły Filozoficzno – Pedagogicznej z budżetu państwa /Dz. U. 2006.94.650/, która w życie weszła z dniem 1 października 2006 r. przyjęto, że ta kościelna szkoła wyższa otrzymuje dotacje i inne środki z budżetu państwa na zasadach określonych dla uczelni publicznych, z wyjątkiem finansowania kosztów realizacji inwestycji budowlanych.
Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 14 grudnia 2009, K 55/07 /OTK – A 2009/11/167, Dz. U. 2009/12/1702/ orzekł o zgodności m.in. tej ustawy ze wskazanymi przepisami Konstytucji RP oraz z przepisami Konkordatu podpisanego 28 lipca 1993 r. W uzasadnieniu tego wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął, że powołanie umową podpisaną 1 lipca 1999 r. ustawy z dnia 12 września 1990 r. w szkolnictwie wyższym, już nie obowiązującej w czasie orzekania, należy rozumieć obecnie jako odesłanie do przepisów ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. – Prawo o szkodnictwie wyższym.
Powyższe stanowisko Wojewódzki Sąd Administracyjny podziela. Do Akademii ustawę Prawo o Szkolnictwie wyższym stosuje się zatem w zakresie określonym umową podpisaną 1 lipca 1999 r., a w szczególności w zakresie oznaczonym § 5 powołanej umowy. W konsekwencji doktorantom Akademii w zakresie m.in. pomocy materialnej służą takie uprawnienia jakie przysługują uczestnikom studiów doktoranckich na podstawie przepisów Rozdziału 3 – studia doktoranckie (art. 195 in), Działu IV (studia i studenci, art. 159 in) ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym.
Z mocy § 5 umowy przepisy te mają zastosowanie bezpośrednie i wprost, a nie tylko odpowiednie, gdyż umowa ani nie określa rozwiązań szczególnych, odmiennych od ustawowych, co do uprawnień w zakresie przyznawania pomocy materialnej, ani też nie przewiduje odpowiedniego stosowania przepisów ustawy.
Taka regulacja oznacza, że doktorantom Akademii nie tylko przysługują rodzaje form pomocy materialnej przy spełnieniu przesłanek jej uzyskania określonych w ustawie, ale także, że ustawa Prawo o szkolnictwie wyższym ma wprost zastosowanie co do trybu i procedury stosowanej w postępowaniu o uzyskanie tej pomocy, przed kościelną szkołą wyższą. Sposób realizacji uprawnień studenta, jest bowiem powiązany z kompetencją właściwych organów, trybem postępowania i służącymi mu środkami odwoławczymi.
Z odpowiedzi na skargę zdaje się wynikać, iż Akademia podziela to stanowisko. W szczególności m.in. powołano się na ustalony w trybie art. 186 ust. 1 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym przez Rektora Uczelni Regulamin ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej doktorantom Akademii w roku akademickim 2012/2013, załączony do akt sprawy.
Podstawę wydania takiego regulaminu przyznawania pomocy materialnej doktorantom stanowi przepis art. 199 ust. 4 w zw. z art. 186 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym – dalej ustawa. Jednakże zakres materii będącej przedmiotem regulaminu określa ustawa w przepisie art. 186 ust. 1 stanowiąc, że przedmiotem regulacji są szczegółowe zasady ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej, w tym szczegółowe kryteria i tryb udzielania świadczeń pomocy materialnej dla studentów, wzory wniosków o przyznanie świadczeń pomocy materialnej, wzór oświadczenia o niepobieraniu świadczeń na innym kierunku studiów, oraz sposób udokumentowania sytuacji materialnej studenta. Regulamin ustala rektor w porozumieniu z samorządem doktorantów. /art.199 ust. 2/.
Poza ustawowo określoną materią, która może być przedmiotem regulaminu ustalania wysokości, przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej, pozostają natomiast ustawowo określone organy, ich kompetencje i służące środki odwoławcze w sprawach o przyznanie pomocy materialnej studentom i doktorantom.
Należy tu zwrócić uwagę, że występujące określenie w decyzjach przedmiotu sprawy jako stypendium rektora dla najlepszych studentów, a skarżącego jako studenta nie jest uprawnione i mylące.
Stosownie do przepisu art. 173 ust. 1 pkt 3 ustawy p.sz.w. student, a więc w myśl art. 2 ust. 1 pkt 18 k osoba kształcąca się na studiach wyższych, a nie doktorant – uczestnik studiów doktoranckich /art. 2 ust. 1 pkt. 18 l/ może ubiegać się o pomoc materialną w formie stypendium rektora dla najlepszych studentów.
Natomiast doktorant może otrzymać pomoc materialną m.in. w formie stypendium dla najlepszych doktorantów /art. 199 ust. 1 pkt 3/. Przesłanki uzyskania tych stypendiów nie są tożsame. Warunki stypendium rektora dla najlepszych studentów określa przepis art. 181 ust. 1, a dla najlepszych doktorantów art. 199 ust. 5 pkt 1 i 2.
Zarazem w myśl art. 175 § 1 pkt 2 stypendia rektora dla najlepszych studentów przyznaje rektor. W takiej sytuacji decyzja rektora wydana zostaje w I instancji i jest ostateczna /art. 207 ust. 2/. Nie służy od niej odwołanie, tylko studentowi zgodnie z art. 175 ust. 3 zd. II służy wniosek do rektora o ponowne rozpatrzenie sprawy, przy odpowiednim stosowaniu art. 127 § 3 k.p.a.
Przewidziane zatem przepisem art. 175 ust. 4 przekazanie na wniosek samorządu studenckiego uprawnień kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej do przyznawania świadczeń z art. 175 ust. 1 pkt 1-2 i 8 następuje odpowiednio do komisji stypendialnej, a uprawnienia rektora do przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów z art. 175 ust. 1 pkt 3 do odwoławczej komisji stypendialnej.
W sytuacji przekazania przez rektora swego uprawnienia do przyznawania stypendium rektora dla najlepszych studentów odwoławczej komisji stypendialnej, wydana w tym przedmiocie decyzja ma charakter decyzji ostatecznej wydanej w pierwszej instancji, od której nie służy odwołanie, tylko wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. /Por. M. Kubiak komentarz LEX do art. 175 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym teza 5/. Natomiast w odniesieniu do przekazanych przez rektora odwoławczej komisji stypendialnej służących mu uprawnień jako organowi odwoławczemu, decyzje odwoławczej komisji stypendialnej zapadają w II instancji.
Odmienne nieco zasady przekazania kompetencji dotyczą uczelni nie posiadającej podstawowej jednostki organizacyjnej /art. 176/. Ponieważ w tej sytuacji wszystkie rodzaje świadczeń pomocy materialnej / poza stypendium ministra/ przyznaje rektor, od decyzji rektora przysługuje tylko wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Przekazanie uprawnień polega na tym, że od decyzji komisji stypendialnej służy wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy przez odwoławczą komisję stypendialną /art. 17 6 ust. 3/.
W odniesieniu do doktorantów przepis art. 199 ust. 1 ustawy w zasadzie przewiduje takie same formy pomocy materialnej, jak przepis art. 173 ust. 1 w odniesieniu do studentów. Jedyna różnica polega na tym, że w miejsce stypendium rektora dla najlepszych studentów, w art. 199 ust. 1 pkt 3 występuje stypendium dla najlepszych doktorantów (do dnia 1.10.2011 r. "za wyniki w nauce".) Obowiązujące od 1.10.2011 r. brzmienie przepisu art. 199 nadane zostało art. 1 pkt. 144 ustawy z dnia 18 marca 2011 r. o zmianie ustawy – Prawo o szkolnictwie wyższym, ustawy o stopniach naukowych i tytule naukowym oraz o stopniach i tytule w zakresie sztuki oraz o zmianie niektórych innych ustaw /Dz. U. 2011.84.455/. Ma ono związek ze zmianami integrującymi środowisko nauki /jednostki naukowe/ ze szkolnictwem wyższym. Te same formy pomocy materialnej przysługują bowiem doktorantom szkół wyższych oraz uczestnikom studiów doktoranckich prowadzonych w jednostce naukowej. Konsekwencją tej regulacji jest to tylko, że inne mogą być organy decydujące o przyznaniu pomocy materialnej doktorantowi.
Zgodnie z art. 199 ust. 4 w zw. z ust. 3 w przypadku studiów doktoranckich w szkole wyższej do przyznawania świadczeń, o których mowa w ust. 1 pkt 1-4 stosuje się odpowiednio przepisy o pomocy materialnej dla studentów, z wyłączeniem art. 174 ust. 4 oraz z zastrzeżeniem ust. 5.
Odpowiednie stosowanie przepisów o pomocy materialnej dla studentów w odniesieniu do szkoły wyższej oznacza, że w uczelni posiadającej podstawową jednostkę organizacyjną – a taką w rozumieniu art. 2 pkt 29 ustawy jest Akademia – świadczenia, o których mowa w art. 199 ust. 1 pkt 1-2 oraz 4 przyznawane są na wniosek doktoranta przez kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej (art. 175 ust. 1), t.j. dziekana wydziału przy którym prowadzone są studia doktoranckie lub kierownika studiów doktoranckich. Kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej służy kompetencja do powołania na podstawie i w trybie art. 177 § 1 ustawy, w zw. z art. 199 ust. 4 komisji stypendialnej dla doktorantów. Na wniosek samorządu doktorantów, kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej może przekazać uprawnienia w zakresie przyznawania stypendium socjalnego, zapomogi, oraz stypendium specjalnego dla osób niepełnosprawnych komisji stypendialnej. Od decyzji komisji stypendialnej w tych sprawach służy odwołanie do odwoławczej komisji stypendialnej dla doktorantów.
Natomiast w uczelni wyższej posiadającej podstawową jednostkę organizacyjną organem właściwym do przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów, o którym mowa w art. 199 ust. 1 pkt 3, jest rektor tej uczelni na podstawie art. 175 ust. 2 w zw. z art. 199 ust. 4.
Wprawdzie bowiem ustawa nie dookreśla stypendium dla najlepszych doktorantów jako "stypendium rektora, czy stypendium kierownika jednostki naukowej", jednakże przyjęcie w ramach "odpowiedniego" stosowania przepisu art. 175, że w odniesieniu do wszystkich form pomocy materialnej doktorantom określonym art. 199 ust. 1 pkt 1-4, właściwy byłby w I instancji kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej /a w przypadku przekazania uprawnień – komisja stypendialna/, prowadziło by do zatarcia w trybie przyznawania pomocy materialnej dla doktorantów, celowości dystynkcji jakie w odniesieniu do właściwości organów stypendialnych wprowadził ustawodawca w przepisach art. 175 i 176 ustawy, ze względu na to czy uczelnia posiada, czy nie posiada podstawową jednostkę organizacyjną. Z powyższych regulacji wynika, że celem ustawodawcy jest aby w szkołach wyższych stypendia dla najlepszych studentów zawsze były przyznawane przez rektora uczelni, bez względu na jej strukturę organizacyjną. Brak racjonalnych przesłanek by przy odpowiednim stosowaniu tych zasad do stypendium dla najlepszych doktorantów, przyjąć właściwość innego organu uczelni.
Rektorowi uczelni służy natomiast kompetencja do powołania odwoławczej komisji stypendialnej (art. 177 § 1 ustawy) oraz do przekazania jej swych uprawnień, tak w zakresie kompetencji jako organu odwoławczego od decyzji kierownika podstawowej jednostki organizacyjnej, (komisji stypendialnej) jak i w zakresie wydawania ostatecznych decyzji co do stypendium dla najlepszych doktorantów i ponownego – na wniosek – rozpatrywania sprawy /art. 175 ust. 4 w zw. z ust. 2 i 3 w zw. z art. 199 ust. 4/.
W przypadku przekazania przez rektora uczelni, swoich uprawnień w zakresie przyznawania stypendium dla najlepszego doktoranta, odwoławczej komisji stypendialnej, komisja ta działa jako organ uczelni w miejsce rektora i jej decyzja ma charakter ostateczny. Z tych względów od ostatecznej decyzji odwoławczej komisji stypendialnej w przedmiocie stypendium dla najlepszego doktoranta nie służy odwołanie, lecz możliwość złożenia w trybie odpowiednio stosowanego art. 127 § 3 k.p.a., wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy na podstawie art. 207 ust. 2 w zw. z art. 175 ust. 3 i 4 w zw. z art. 199 ust. 4 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym.
Trzeba tu podkreślić, iż w odniesieniu do uczelni nie posiadającej jednostki organizacyjnej, przekazanie przez rektora uprawnień komisji stypendialnej skutkuje, przekazaniem odwoławczej komisji stypendialnej kompetencji do rozpatrzenia wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy, jako jedynego przewidzianego ustawą /art. 176 ust. 2 i 3/ środka weryfikacji decyzji.
Powyższe rozważania prowadzą Wojewódzki Sąd Administracyjny do wniosku, że zaskarżona decyzja Odwoławczej Komisji Stypendialnej Akademii z dnia 18 stycznia 2013 r. / bez oznaczenia numerowego/ określona jako utrzymująca w mocy zaskarżoną decyzję i nie przyznająca stypendium "specjalnego" dla najlepszych doktorantów dotknięta jest wadą nieważności, w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kodeksu postępowania administracyjnego jako wydana bez podstawy prawnej, gdyż Odwoławczej Komisji Stypendialnej nie służyła kompetencja do rozpoznania odwołania od decyzji komisji stypendialnej, której przedmiotem była odmowa przyznania stypendium dla najlepszego doktoranta na podstawie art. 199 ust. 1 pkt 3 ustawy.
Rektor Akademii nie miał bowiem z wyżej podanych względów podstawy prawnej do przeniesienia na Odwoławczą Komisję Stypendialną Akademii jako kościelnej szkoły wyższej mającej podstawowe jednostki organizacyjne /Wydziały/, kompetencji do rozpoznawania odwołań w sprawach stypendium dla najlepszych doktorantów. Ustawowe uprawnienie Rektora jako organu obejmowało wydawanie w pierwszej instancji ostatecznych decyzji w tym przedmiocie oraz kompetencję do ponownego rozpatrywania spraw na złożony wniosek. Przekazaniu na rzecz Odwoławczej Komisji Stypendialnej mogły ulec tylko te kompetencje, które służyły organowi uczelni.
Sposób prowadzenia przez obsługę administracyjną Uczelni akt spraw, a w szczególności brak oznaczenia numerami decyzji zapadających w tej samej dacie, niemożliwym czyni ustalenie wynikające wprost z aktu, która z decyzji w tym samym przedmiocie została wydana wcześniej.
Zgodnie z przepisem art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. podstawę stwierdzenia nieważności decyzji stanowi ustalenie, że dotyczy sprawy już poprzednio rozstrzygniętej decyzją ostateczną.
Wniosek odpowiedzi na skargę o stwierdzenie nieważności decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia 18 stycznia 2013 r. znajdującej się w dołączonych do skargi aktach postępowania nie wskazuje jednoznacznych okoliczności dowodzących, że to ta decyzja właśnie rozstrzygała o sprawie zakończonej już inną decyzją ostateczną.
Wprawdzie w niniejszej sprawie znajduje się kserokopia wniosku skarżącego z 9.10.2012 r. o przyznanie prawa pomocy, którego oryginał zawierają akta postępowania przy skardze do sygn. III SA/Kr 571/13, jednakże okoliczność ta tylko dowodzi, że postępowanie w sprawie przyznania pomocy zostało wszczęte z chwilą wpływu wniosku /art. 64 § 3 k.p.a./.
Praktyka nieoznaczania decyzji z tej samej daty kolejnymi numerami, też uniemożliwia ustalenie kolejności podejmowanych rozstrzygnięć.
Nadto decyzje z dnia 18 stycznia 2013 r. złożone w aktach przy skargach w sprawie niniejszej i do sygn. III SA/Kr 571/13 mimo, że zawierają podobne rozstrzygnięcie oraz identyczne uzasadnienie i obie powołują się na odbyte posiedzenie w dniu decyzji, poza osobą przewodniczącego różnią się personalnym składem członków komisji.
Powyższe okoliczności prowadzą do wniosku, iż nie zostały wykazane podstawy nieważności z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a.
Nieważna nadto z mocy prawa jest także utrzymana w mocy decyzja Komisji Stypendialnej z dnia 13 grudnia 2012 r. jako organu I instancji również pozbawiona oznaczenia numerem. W decyzji tej wyrzeczono "o odmowie przyznania wnioskodawcy stypendium rektora dla najlepszych studentów".
Podstawę nieważności tej decyzji stanowi przepis art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. gdyż wydana została z naruszeniem przepisów o właściwości. Rektorowi Akademii nie służyła bowiem kompetencja do przekazania swego uprawnienia do przyznawania stypendium dla najlepszych doktorantów Komisji Stypendialnej jako organowi I instancji. Z tych samych względów uprawnienia Rektora nie mógł przekazać tej Komisji Stypendialnej kierownik jednostki organizacyjnej.
Nadto obie decyzje wydane zostały w składach, które naruszają przepisy ustawy oraz Regulaminu ustalania wysokości przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej doktorantom Akademii w roku akademickim 2012/2013.
Zgodnie z art. 177 ust. 1 ustawy Komisję Stypendialną i odwoławczą komisję stypendialną, o których mowa w art. 175 ust. 3, powołuje odpowiednio kierownik podstawowej jednostki organizacyjnej lub rektor spośród studentów delegowanych przez właściwy organ samorządu studenckiego i pracowników uczelni. W myśl art. 177 ust. 3 studenci stanowią większość komisji.
W świetle przepisu art. 177 ust. 1 w zw. z ust. 2 ustawy, kompetencja do powołania komisji stypendialnej służy kierownikowi podstawowej jednostki organizacyjnej, a odwoławczej komisji stypendialnej rektorowi.
Na marginesie należy zaznaczyć, że wbrew tytułowi powyższego Regulaminu część jego postanowień dotyczy nie tylko doktorantów ale i studentów.
Można tu wskazać, przykładowo, że stosownie do § 4 ust. 2 stypendium rektora dla najlepszych studentów oraz stypendium dla najlepszych doktorantów przyznawane jest na wniosek doktoranta przez rektora, czy regulację, że od decyzji rektora w sprawie stypendium dla najlepszych studentów i doktorantów przysługuje wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy (§ 4 ust. 3 zd. II).
Zgodnie z § 4 ust. 4 Rektor swoje uprawnienie do rozstrzygania odwołań od decyzji kierowników jednostek organizacyjnych oraz decyzji kierownika Studiów Doktoranckich na Wydziale [...], a także uprawnienie do rozpatrywania ponownie – na wniosek- sprawy stypendium dla najlepszych doktorantów przekazuje Odwoławczej Komisji Stypendialnej.
Z naruszeniem natomiast art. 177 ust. 1 ustawy przyjęto, w Regulaminie, że zarówno Komisję Stypendialną jak i Odwoławczą Komisję Stypendialną powołuje rektor. / § 4 ust.5/.
Dla obu komisji przyjęto, że w skład każdej wchodzą: Przewodniczący, Pracownik naukowy Wydziału [...] i pracownik naukowy Wydziału [...] oraz po 4-rech reprezentantów doktorantów /§ 4 ust. 6 i 7/.
W świetle tych regulacji każda z tych Komisji ma skład 7 osobowy w tym trzech pracowników naukowych, w tym po jednym co najmniej z Wydziałów [...] i Pedagogicznego, oraz 4-rech doktorantów.
W przedmiotowej sprawie w składzie Komisji Stypendialnej wymienionym w decyzji z dnia 13 grudnia 2012 r. figuruje 8 osób, w tym 3 z tytułami naukowymi. Nie wiadomo jakie wydziały reprezentują pracownicy naukowi z pozycji 2 i 3 decyzji.
Decyzja z dnia [...] 2012 r. stwierdza, że Komisja Stypendialna na posiedzeniu w dniu [...] 2012 r. w powyższym składzie postanowiła... podjąć opisane w niej rozstrzygnięcie.
Tymczasem ze znajdujących się w aktach:
listy obecności na posiedzeniu "Komisji Stypendialnej" rozstrzygającej wnioski doktorantów, oraz protokołu posiedzenia komisji stypendialnej dla doktorantów z tego dnia wynika, że poza osobą przewodniczącego, w posiedzeniu brały udział jeszcze tylko trzy osoby: pracownik naukowy Wydziału [...] i dwóch doktorantów, przy czym obecni doktoranci "podjęli jednogłośnie decyzję", że niestawienie się pozostałych przedstawicieli środowiska doktoranckiego, nie stanowi przeszkody do podjęcia uchwały. Przede wszystkim jednak, żadna poza przewodniczącym, z objętych protokołem osób nie jest wymienienia w decyzji. Wobec ustawowego i regulaminowego wymogu podpisywania decyzji tylko przez Przewodniczącego, należało przyjąć, że decyzję podjęła Komisja w składzie w niej wymienionym, lecz niezgodnym z Regulaminem.
Z kolei skład Odwoławczej Komisji Stypendialnej w decyzji z dnia 18 stycznia 2013 r. jest zgodny z listą obecności i protokołem posiedzenia tej Komisji dla doktorantów, jednakże decyzja została podjęta w składzie nie 7 lecz 6-cio osobowym, przy czym zarówno Przewodniczący Komisji jak i drugi jej członek reprezentują Wydział [...].
Skład Komisji naruszał § 4 ust. 7 pkt 9 Regulaminu.
W świetle powyższych okoliczności, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi /Dz. U. t. j. 2012.270 z późn. zm.) w związku z art. 156 § 1 pkt. 2 kodeksu postępowania administracyjnego /t. j. Dz. U. z 2013, poz. 267/ co do decyzji Odwoławczej Komisji Stypendialnej z dnia 18 stycznia 2013 r. oraz art. 156 § 1 pkt 1 k.p.a. co do decyzji Komisji stypendialnej z dnia 13 grudnia 2012 r. orzeczono jak w I punkcie sentencji wyroku.
Odwoławcza Komisja Stypendialna rozważy, czy sporządzenie kserokopii wniosku skarżącego z dnia 9.10.2012 r., o przyznanie stypendium dla najlepszego z doktorantów wszczynało postępowanie, które zakończono zaskarżoną decyzją z dnia 18 stycznia 2013 r. w przedmiocie "odmowy przyznania stypendium specjalnego dla najlepszych doktorantów w roku akademickim 2012/2013".
W oparciu o przepisy art. 200 w zw. z art. 209 i 205 § 1 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w pkt II sentencji o obowiązku zwrotu skarżącemu kwoty poniesionych kosztów sądowych.