Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 200 zł od skargi na wskazaną w sentencji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego, skarżący L. W. i A. W. złożyli wniosek o przyznanie im prawa pomocy obejmującego zwolnienie od kosztów sądowych oraz ustanowienie adwokata z urzędu.
W związku z tym, że wniosek został złożony na niewłaściwym formularzu, skarżący zostali wezwani do wypełnienia przesłanego im aktualnie obowiązującego druku "PPF" w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie brak został uzupełniony. We wniosku skarżący oświadczyli, że prowadzą wspólne gospodarstwo domowe wraz z synami: T. W. ur. 1979 r. i M. W. ur. 1985 r. Miesięczny dochód rodziny wynosi 2.855,98 zł i stanowi go: wynagrodzenie za pracę A. W. w wysokości 1.464,48 zł, renta L. W. w wysokości 651,50 zł oraz wynagrodzenie za pracę M. W. w wysokości 740 zł. W skład majątku wnioskodawców wchodzi dom jednorodzinny o powierzchni 90 m² o wartości 200 tys. zł. Skarżący nie dysponują zasobami pieniężnymi, wierzytelnościami, ani cennymi przedmiotami o wartości powyżej 5.000 zł. Wydatki rodziny przedstawiają się następująco: opłaty za media 470 zł, podatek od gruntu 25 zł, koszty leczenia 100 zł, wyżywienie i środki czystości 1.820 zł, koszty centralnego ogrzewania 300 zł.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy L. i A. małżonkowie W. podnieśli, iż ich dochody są niewystarczające aby ponosić koszty sądowe bez uszczerbku w koniecznym utrzymaniu siebie i rodziny oraz powołać adwokata w sprawie. Dodali też, że ich wykształcenie nie pozwala bronić się w sprawie.
Odnosząc się do wezwania z dnia 15 września 2017 r. o złożenie dodatkowych oświadczeń i przedstawienie dokumentów źródłowych skarżący przedłożyli kopie rachunków dotyczących opłat za media i zakup opału, zaświadczenia o zarejestrowaniu T. W. od dnia 1 sierpnia 2016 r. jako osoby bezrobotnej bez prawa do zasiłku, zaświadczenia z dnia 26 września 2017 r. o zatrudnieniu i wynagrodzeniu A. W., przekazu pocztowego z potwierdzeniem wysokości renty L. W., zaświadczenia z dnia 26 września 2017 r. o zatrudnieniu i wynagrodzeniu M. W. oraz orzeczenia z dnia 5 czerwca 2014 r. o stopniu niepełnosprawności T. W. i zaświadczenia lekarskiego z 31 sierpnia 2017 r. o stanie zdrowia M. W. Wnioskodawcy nie przedłożyli rachunków potwierdzających ponoszone wydatki na leczenie, ponieważ ich nie gromadzą. Nadmienili, że w leczeniu pozostaje M. W., L. W. i T. W. Mając powyższe na uwadze, zważono, co następuje:
Instytucja przyznania prawa pomocy w postępowaniu sądowoadministracyjnym ma na celu zapewnienie realizacji prawa do sądu stronie, która ze względu na trudną sytuację finansową nie może ponieść kosztów związanych ze swym udziałem w sprawie.
Przyznanie osobie fizycznej prawa pomocy zgodnie z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016, poz. 718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) następuje w określonych przypadkach: w zakresie całkowitym, gdy osoba wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania, zaś w zakresie częściowym, gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. W niniejszej sprawie skarżący domagają się przyznania prawa pomocy w pełnym zakresie obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych i ustanowienia na ich rzecz pełnomocnika z urzędu.
Wnioskodawcy podnieśli, że ich wykształcenie nie pozwala bronić się w sprawie. Jak wynika jednak z przytoczonych przepisów kwestie te nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia w przedmiocie złożonego wniosku o przyznanie prawa pomocy. W tym zakresie jest bowiem istotna sytuacja materialna stron, a ta w przypadku L. W. i A. W. uzasadnia uwzględnienie ich wniosku w całości. Niewysokie dochody uzyskiwane przez skarżących oraz ich syna M. w całości przeznaczane są na pokrycie kosztów koniecznego utrzymania i leczenia członków rodziny. Na utrzymaniu skarżących pozostaje niepełnosprawny w lekkim stopniu syn T., który jest osobą bezrobotną bez prawa do zasiłku. Drugi z synów, M., pozostający w specjalistycznym leczeniu wymaga stałego stosowania leków, co niewątpliwie stanowi obciążenie domowego budżetu, a uzyskiwane przez niego wynagrodzenie za pracę objęte jest zajęciem komorniczym.
Dochód rodziny w przeliczeniu na jednego jej członka wynosi średnio 714 zł, co w zestawieniu z wysokością ponoszonych wydatków, zwłaszcza na zakup opału (2.679,60 zł + 880 zł) oraz brakiem zgromadzonych oszczędności pozwala na stwierdzenie, że wygospodarowanie nawet niewielkich kwot na opłaty sądowe, czy wynagrodzenie pełnomocnika, przekracza możliwości finansowe skarżących.
Biorąc powyższe pod uwagę uznano, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do przyznania L. W. i A. W. prawa pomocy w zakresie całkowitym, obejmującym zwolnienie w całości od kosztów sądowych oraz ustanowienie na ich rzecz adwokata z urzędu, dlatego orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 245 § 2, art. 246 § 1 pkt 1 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.