Uzasadnienie
Uzasadnienie:
Decyzją z dnia [...] 2009 r. ([...]) na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) oraz art. 104 kpa Prezydent Miasta orzekł o wymeldowaniu W. C. z pobytu stałego z budynku przy ul. A 272 w K. Odwołanie od powyższego rozstrzygnięcia wniósł W. C. Odwołujący się zakwestionował wskazane przez organ administracji motywy rozstrzygnięcia i wyjaśnił, że chwilowo nie zamieszkuje pod dotychczasowym adresem zameldowania z powodu konfliktu rodzinnego.
Postanowieniem z dnia 17 maja 2010 r. ([...]) na podstawie art. 134 w zw. z art. 129 § 2 kpa oraz w zw. z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. z 2006 r., nr 139, poz. 993 ze zm.) Wojewoda stwierdził, że odwołanie W. C. wniesione zostało z uchybieniem terminu, w związku z czym pozostawił je bez rozpatrzenia.
W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy podał, że w przedmiotowej sprawie decyzja organu I instancji została wysłana W. C. na adres: K. ul. B 272 i zgodnie z art. 44 § 4 kpa uznana została za doręczoną dnia 3 marca 2010 r. Wskazał, że data doręczenia decyzji wyznaczyła początek biegu czternastodniowego terminu do wniesienia środka zaskarżenia (art. 129 §2 kpa), którego koniec przypadł na dzień 17 marca 2010 r. W. C. wniósł odwołanie dopiero w dniu 19 kwietnia 2010 r., co skutkowało pozostawieniem go bez rozpatrzenia, jako wniesionego po terminie.
Na powyższe rozstrzygnięcie W. C. złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzucając mu błąd w ustaleniach faktycznych i błędną interpretację ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych oraz kodeksu postępowania administracyjnego. W związku z powyższym wniósł o uchylenie postanowienia, przywrócenie terminu do wniesienia odwołania od decyzji organu I instancji i przekazanie sprawy organowi odwoławczemu do ponownego rozpatrzenia.
Skarżący podniósł m. in., że nie miał możliwości odebrać decyzji z dnia 22 grudnia 2009 r., ponieważ ta została mu wysłana na adres ul. A 272 w K, podczas gdy skarżący nie przebywał pod tym adresem. Wskazał, że korespondencje nie były mu przekazywane, nie wiedział o toczącym się postępowaniu i w związku z tym nie miał możliwości obrony swoich praw. Podał, że z treścią decyzji zapoznał się w dniu 14 kwietnia 2010 r., kiedy to otrzymał informację od adwokata. Niezwłocznie po zapoznaniu się z treścią decyzji wniósł odwołanie.
Wyjaśnił też, że do tymczasowego opuszczenia przedmiotowego budynku zmusiła go sytuacja rodzinna. Wskazał jednak, że ta okoliczność nie powinna mieć wpływu na orzeczenie o wymeldowaniu. Nadto w piśmie procesowym z dnia 3 listopada 2010 r. pełnomocnik skarżącego podniósł, że organ administracji w toku postępowania sam ustalił, że skarżący nie przebywa stale pod adresem przy. ul. A 272 w K., a wbrew temu ustaleniu wszelką korespondencję wysysał skarżącemu właśnie na w/w adres.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko oraz wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje
W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1296 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. W ramach tej kontroli Sąd dokonuje oceny, czy organ administracji przy rozpoznawaniu sprawy nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Skarga zasługuje na uwzględnienie.
Organ odwoławczy ma rację jedynie w tym zakresie, w jakim stwierdza, że odwołanie wniesione po upływie terminu nie podlega merytorycznemu rozpatrzeniu i w związku z tym należy je pozostawić bez rozpatrzenia. Jednak pomimo zasadności wyżej przedstawionej argumentacji, w przedmiotowej sprawie brak było podstaw do wydania przez organ odwoławczy postanowienia z dnia 17 maja 2010 r., stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia odwołania.
W aktach przedmiotowej sprawy znajduje się protokół przesłuchania W. C. z dnia 2 grudnia 2009 r., w którym przesłuchiwany podał, że z powodów zdrowotnych jak i trudnej sytuacji rodzinnej został zmuszony do opuszczenia budynku przy ul. A 272 w K i że zamieszkuje u swojego pracodawcy. Skarżący podał też adres do korespondencji – K ul. A 313, na który winny być adresowane przesyłki nadawane przez organ administracji. Również w odwołaniu od decyzji skarżący wyjaśnił, że chwilowo nie mieszka w dotychczasowym miejscu zameldowania.
Mając na uwadze powyższe, w niniejszej sprawie przed wydaniem postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania organ odwoławczy winien był przeprowadzić postępowanie wyjaśniające celem dokładnego ustalenia stanu faktycznego, w tym prawidłowości doręczenie decyzji organu I instancji. Wydanie postanowienia o uchybieniu terminu do wniesienia odwołania bez dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oznacza naruszenie art. 7 i art. 77 kpa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Nie można uznać, że przesyłka zawierająca decyzję organu I instancji została skarżącemu prawidłowo doręczona, skoro skarżący podał inny adres dla doręczeń, a zatem nie rozpoczął biegu termin do wniesienia odwołania i nie można było stwierdzić, jak to uczynił organ II instancji, uchybienia terminu do wniesienia odwołania. Organ odwoławczy winien przyjąć odwołanie do merytorycznego rozpoznania.
Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 c oraz art. 200 ppsa orzeczono jak w wyroku.