Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagała się ustanowienia adwokata.
Oświadczyła, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podała, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z córką.
Określając swój majątek uwidoczniła, że w jego skład wchodzi mieszkanie o powierzchni 47 m2. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. Córka nie ma żadnego majątku.
Miesięczne dochody gospodarstwa domowego skarżąca oszacowała łącznie na kwotę 699,99 zł plus 106 zł. Wyjaśniła, że składa się na to zasiłek okresowy, dodatek mieszkaniowy, alimenty na córkę oraz zasiłek rodzinny.
Uzasadniając swoje starania zaakcentowała, że jest osobą bezrobotną, bez prawa do zasiłku. Samotnie wychowuje 15 letnią córkę. Nie posiada żadnego majątku. Zamieszkuje w mieszkaniu własnościowym, które kupiła w 2005 r. Wymaga ono jednak kapitalnego remontu. Obecnie nie ma w nim nawet bieżącej ciepłej wody, bo skarżącej brakuje środków na zakup junkersa. Przez zepsutą stolarkę okienną w czasie ulewy do mieszkania wlewa się deszcz. Opisując swoją sytuację życiową odniosła się do okoliczności nurtującej ją sprawy.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez ustanowienie adwokata z urzędu (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
Skarżąca złożyła wymagane oświadczenie i jest wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie gdyż skarżąca należy do osób niezamożnych. Tak bowiem wypada należy postrzegać matkę samotnie wychowującą nastoletnią córkę, bezrobotną, utrzymującą siebie i dziecko z niewielkich zasiłków, dodatków i alimentów. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług niewielkie środki jakie skarżąca ma do dyspozycji wystarczają z trudem na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Okoliczność, że należy do niej wykazane mieszkanie, które potencjalnie posiada określoną wartość sprzedażną lub podkładową nie zmienia tego spojrzenia.
Nie można bowiem tracić z pola widzenia ani opisanego stanu technicznego lokalu ani tego, że jakiekolwiek rozporządzenia mieszkaniem w którym skarżącą zamieszkuje wraz z córką godziłyby w podstawy egzystencji rodziny. Uwzględniając to wszystko, udzielono więc skarżącej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ustanawiając na jej rzecz adwokata, którego wyznaczy właściwy organ samorządu zawodowego. Konieczność wygospodarowania przez skarżącą środków na koszty kwalifikowanego pełnomocnika przekracza bowiem aktualnie jej możliwości i grozi zachwianiem sytuacji materialnej oraz bytowej rodziny w taki sposób że nie będzie w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.