Uzasadnienie
W dniu [...].2003 r. M. B. złożył wniosek o wymeldowanie K. K. z miejsca pobytu stałego [...] ul [...] wskazując, że osoba ta od 2001 r. mieszka w mieszkaniu pod nr [...] tego samego domu.
Decyzją z dnia 27 lutego 2004 r. Prezydent Miasta [...] orzekł o wymeldowaniu K. K. na podstawie art.15 ust.2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz.U. Nr 87, poz.960 z p. zm.), ustalając, że nie mieszka w spornym lokalu, który opuściła dobrowolnie i trwale, przebywając u swojej siostrzenicy M. K.w mieszkaniu pod numerem [...].
Odwołanie od powyższej decyzji złożyła K. K. przez swojego pełnomocnika -radcę prawnego, polemizując z ustaleniami organu l instancji, podnosząc, że toczy się przed Sądem Rejonowym w [...] do sygn. [...] sprawa o opróżnienie spornego lokalu wniesiona przez M.B.
Decyzją z dnia 4 maja 2004 r. 2004 r. [...] Wojewoda [...] uchylił zaskarżona decyzję w całości i sprawę przekazał do ponownego rozpoznania przez organ ł instancji z uwagi na potrzebę uzupełnienia i wyjaśnienia okoliczności pominiętych przez organ pierwszoinstancyjny w szczególności dotyczących zamieszkiwania odwołującej w spornym lokalu i toczącej się sprawy cywilnej przed sądem powszechnym.
Pismem noszącym datę [...] 2004 r. Wojewoda [...] z powołaniem się na art.157 kpa przesłał akta sprawy do Ministerstwa Spraw Wewnętrznych i Administracji w celu stwierdzenia nieważności decyzji Wojewody [...] z dnia 4 maja 2004 r. Wskazując, że przedmiotowa decyzja została wydana po rozpatrzeniu odwołania wniesionego przez pełnomocnika K. K. po upływie terminu do wniesienia odwołania.
Pismem noszącym datę [...] 2004r. pełnomocnik K. K. zwrócił się do MSWiA o umorzenie postępowania wskazując, że wyrokiem z dnia [...] 2004 r. [...] sąd powszechny oddalił powództwo administratora o eksmisję K. K. z przedmiotowego lokalu.
W dniu [...] 2004 r. do Wojewody [...] wpłynęła skarga M. B. skierowana do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na decyzję Wojewody [...] z dnia 4 maja 2004 r., w której wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji polemizując ze stanowiskiem organu odwoławczego.
Postanowieniem z dnia [...] 2004 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji w zakresie wniosku o umorzenie postępowania uznał się niewłaściwym i sprawę przekazał Prezydentowi Miasta [...] do rozpatrzenia.
Decyzją z dnia [...] 2004 r. [...] Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji powołując się na przepis art. 156 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz.1071 z p. zm.), stwierdził nieważność decyzji Wojewody [...] z dnia 4 maja 2004 r. [...] W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pełnomocnik K. K. wniósł odwołanie od przedmiotowej decyzji w dniu [...] 2004 r., co wynika z daty stempla pocztowego placówki pocztowej gdzie przesyłkę nadano, a więc po upływie terminu do jego wniesienia wynikającego z art. 129 §2 kpa, ponieważ decyzja organu l instancji stała się prawomocna w dniu [...] 2004r. Dlatego też rozpatrzenie odwołania wniesionego z uchybieniem terminu do jego wniesienia bez jego przywrócenia jest rażącym naruszeniem prawa, co skutkuje potrzebę wyeliminowania z obrotu prawnego przedmiotowej decyzji,(decyzja zawierała pouczenie o możliwości zwrócenia się przez stronę niezadowoloną z decyzji do Ministra o ponowne rozpatrzenia sprawy w terminie 14 dni od jej otrzymania w trybie art. 127§2 kpa w zw. z art.129§2 kpa),
Postanowieniem z dnia [...] 2004 r. Wojewoda [...] stwierdził na podstawie art.134 w zw. z art.129§2 kpa, że odwołanie wniesione przez pełnomocnika K. K. od decyzji Prezydenta Miasta [...] z dnia 27 lutego 2004 r. zostało wniesione z uchybieniem terminu z art. 129§2 kpa pozostawiając to odwołanie bez rozpatrzenia(postanowienie zawierało pouczenie o prawie do wniesienia skargi do WSA w terminie 30 dni od jego otrzymania).
Jak wynika z pisma Wojewody [...] z dnia [...] 2006 r. od decyzja Ministra nie wniesiono żądania ponownego rozpatrzenia ani też od postanowienia Wojewody [...] z dnia 22 czerwca 2002 r. nie wniesiono skargi.
Mając na uwadze powyższe
Wojewódzki Sąd Administracyjny zaważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność z prawem zaskarżonej decyzji, przy czym w sprawowaniu tej kontroli nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną rozstrzygając w granicach danej sprawy(art. 134 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270).). Sąd dokonuje kontroli zaskarżonej decyzji pod względem jej zgodności z prawem uwzględniając stan faktyczny i prawny istniejący w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Usunięcie z obrotu prawnego decyzji może nastąpić tylko wtedy, gdy postępowanie sądowe dostarczy podstaw do uznania, że przy wydawaniu zaskarżonej decyzji organy administracji publicznej naruszyły prawo w zakresie wskazanym w art.145§ 1 w/w ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając jednak na względzie to, że jak wynika z informacji Wojewody [...] z dnia 22 maja 2006 r. od decyzja Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 16 czerwca 2004 r. nie wniesiono żądania ponownego rozpatrzenia ani też od postanowienia Wojewody [...] z dnia [...] 2002 r. nie wniesiono skargi- w obrocie prawnym w chwili obecnej nie funkcjonuje zaskarżona w niniejszej sprawie decyzja Wojewody [...] z dnia 4 maja 2004 r. [...] tej przyczyny postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe.
Zgodnie z brzmieniem art.161 §1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi(Dz.U. Nr 153, poz.1270), Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania:
1.jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę;
2.w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych osobą zmarłego, chyba, że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania;
3.gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe.
Dlatego też orzeczono jak w sentencji postanowienia.