Uzasadnienie
Powiatowy Inspektor Sanitarny postanowieniem nr [...] z dnia [...] 2015 r., wydanym na podstawie art. 123 w związku z art. 126 K.p.a., art. 84c pkt 9 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz. U. z 2013 r. poz. 672 ze zm.), postanowił kontynuować czynności kontrolne wszczęte w dniu 19 stycznia 2015 r. w sklepie "H" ul. L należącym do A Sp.z.o.o z siedzibą w P. Na postanowienie Powiatowego Inspektora Sanitarnego zażalenie wniosła A Sp.z.o.o. z siedzibą w P. Wojewódzki Inspektor Sanitarny postanowieniem z dnia 9 marca 2015 r. nr [...] utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Od tego postanowienia skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A Sp.z.o.o. z siedzibą w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje:
Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne powołane są do badania zgodności z prawem decyzji, postanowień, czynności i innych aktów administracyjnych. Sądy te kontrolują, czy organy administracyjne wydające zaskarżone akty nie dopuściły się naruszenia przepisów prawa materialnego lub procesowego, mającego bądź mogącego mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czy też stanowiącego podstawę wznowienia postępowania, albo naruszenia prawa uzasadniającego ich nieważność. Jedynie wówczas jest możliwe uchylenie kwestionowanego rozstrzygnięcia bądź stwierdzenie jego nieważności w trybie art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270; dalej: "P.p.s.a."). Jednocześnie zgodnie z art.134 P.p.s.a., sądy te nie są związane zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Przed przystąpieniem do merytorycznej kontroli zaskarżonego aktu, Sąd zobowiązany jest dokonać kontroli dopuszczalności skargi. W niniejszej sprawie zaskarżone zostało postanowienie wydane na skutek sprzeciwu złożonego przez stronę skarżącą w trybie art. 84c ust. 1 ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej. Tymczasem z uchwały składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 stycznia 2014 r., sygn. akt II GPS 3/13 wynika, że "na odmowę rozpatrzenia sprzeciwu wniesionego na podstawie art. 84c ust. 1 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie przysługuje skarga do sądu administracyjnego". W tym miejscu należy przypomnieć, że z art. 269 § 1 P.p.s.a. wynika ogólna moc wiążąca uchwały NSA dla sądów administracyjnych we wszystkich sprawach, w których miałby być stosowany interpretowany przepis.
Ponadto Sąd orzekający w niniejszej sprawie zauważa, że w treści przywołanej uchwały NSA stwierdził, iż postępowanie organu w zakresie kontroli, o którym mowa w art. 84c ustawy o swobodzie działalności gospodarczej, nie jest w ogóle postępowaniem administracyjnym, a w postanowieniach wydawanych na skutek rozpatrzenia sprzeciwu organ kontroli nie rozstrzyga bezpośrednio o obowiązkach lub uprawnieniach kontrolowanego przedsiębiorcy. Skoro zaś postępowanie kontrolne prowadzone na podstawie ustawy o swobodzie działalności gospodarczej nie ma charakteru postępowania administracyjnego, to sprzeciw wniesiony w postępowaniu kontrolnym, nie prowadzi do wszczęcia nowego postępowania względem postępowania kontrolnego, a zwłaszcza nie wszczyna postępowania administracyjnego w rozumieniu przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zatem postanowienia podjęte w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu wpływają jedynie na sytuację faktyczną a nie prawną kontrolowanego przedsiębiorcy, bowiem odnoszą się one do samej kontroli, a więc do obowiązków organu prowadzącego kontrolę. Nie ma też podstaw, aby z takiego postanowienia wyprowadzić jakiekolwiek uprawnienia kontrolowanego podmiotu, a w konsekwencji należy przyjąć, że postanowienie wydane przez organ kontrolny w wyniku rozpatrzenia sprzeciwu podmiotu kontrolowanego nie jest postanowieniem opisanym w art. § 2 pkt 2 P.p.s.a. i nie służy na nie skarga do sądu administracyjnego. W tym zakresie Sąd orzekający w niniejszej sprawie w całości podziela stanowisko wyrażone przez WSA w Krakowie w postanowieniu z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt III SA/Kr 1305/14. Zaskarżone w niniejszej sprawie postanowienia zawiera wprawdzie pouczenie o prawie jego zaskarżenia do WSA w Krakowie, ale w świetle przedstawionych wyżej rozważań jest to pouczenie błędne. Zaznaczyć trzeba też, że błędne pouczenie w żaden sposób nie kreuje prawa do wniesienia przez stronę błędnie pouczoną środka zaskarżenia.
W związku z powyższym skarga A Sp. z o.o. z siedzibą w P podlegała odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 P.p.s.a.