Uzasadnienie
Postanowieniem referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 czerwca 2016 r. oddalono wniosek J. Ż. o zwolnienie od kosztów sądowych.
W ustawowym terminie skarżąca złożyła sprzeciw od powyższego postanowienia wnosząc o jego uchylenie i uwzględnienie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych. Skarżąca wskazała, że "po siedmiu latach postępowania i zderzeniu z MORD uzyskała wyrok uniewinniający" i wskazała na zwrot kosztów postępowań zasądzonych postanowieniami Sądu Rejonowego z dnia 25 maja 2016 r., sygn. akt: [...] i Sądu Okręgowego z dnia 16 czerwca 2016 r., sygn.. akt: [...].
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art. 259 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2016 r. poz. 718), od postanowień dotyczących prawa pomocy przysługuje środek zaskarżenia w postaci sprzeciwu. Rozpoznając taki sprzeciw sąd wydaje postanowienie, w którym kwestionowane orzeczenie zmienia albo utrzymuje w mocy, o czym orzeka na posiedzeniu niejawnym – art. 260 § 1 oraz § 3 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Skarżąca nie zgadza się z odmową przyznania jej prawa pomocy w zakresie zwolnienia od kosztów sądowych.
Ustanawiając przesłankę udzielenia takiego wsparcia ustawodawca wskazał w art. 246 § 1 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, że jest nią brak dostatecznych środków na poniesienie jakichkolwiek lub pełnych kosztów postępowania, zaznaczając jednocześnie, że wykazanie powyższego spoczywa na wnioskodawcy. Powyższe koreluje z wyrażoną w art. 199 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zasadą, że to strony postępowania sądowego zobowiązane są do ponoszenia jego kosztów, a odstępstwo od powyższego przewidują przepisy szczególne, tj. te odnoszące się do instytucji prawa pomocy.
Zdaniem Sądu, oceniając sytuację strony skarżącej referendarz sądowy prawidłowo uznał, że nie uzasadnia ona zwolnienia od poniesienia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Okoliczności faktycznych skarżąca nie kwestionuje w treści sprzeciwu. Trafna jest ocena, że skarżąca ma zapewnione stałe źródło dochodu z prowadzonej Kancelarii Notarialnej i jest właścicielem bądź współwłaścicielem licznych nieruchomości rolnych. Zasadnie również przyjął Referendarz brak podstaw do zaliczenia do stałych miesięcznych wydatków opłat za czynsz najmu lokalu kancelarii, kosztów utrzymania lokalu kancelarii, kosztu ubezpieczenia Kancelarii, skoro wykazane koszty wchodzą w koszty uzyskania przychodu, które wraz z pozostałymi kosztami pozwalają skarżącej wykazywać niższy dochód z prowadzonej Kancelarii Notarialnej, a zatem nie ma powodów, aby okoliczności te uwzględniać jeszcze raz.
W ocenie Sądu skarżąca posiada wystarczające środki do uiszczenia wpisu ustalonego w najniższej wymaganej wysokości i jak trafnie wskazano w zaskarżonym postanowieniu - jeśli zaszłaby taka potrzeba nie będzie mieć większych problemów z pozyskaniem odpowiednich środków poprzez sprzedaż bądź obciążenie jednej z swoich licznych nieruchomości albo posiadanych udziałów. Nie będąc dotychczas obciążona żadnymi kredytami, pożyczkami i ratami leasingowymi posiada też wymaganą przez instytucje finansowe zdolność do bieżącego regulowania przyjmowanych zobowiązań.
Stwierdzając zatem, że przedstawiona przez stronę sytuacja finansowa nie daje podstaw do uznania, że zostały spełnione przesłanki wynikające z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi uprawniające do przyznania prawa pomocy, zasadne jest utrzymanie w mocy orzeczenia referendarza sądowego o odmowie zwolnienia skarżącej od kosztów sądowych we wnioskowanym zakresie.
O powyższym orzeczono na podstawie art. 260 § 1 oraz § 3 w zw. z art. 246 § 1 pkt 1 i 2 Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.