Uzasadnienie
Decyzją z dnia 3 listopada 2008 r. nr [...] Komendant Wojewódzki Policji utrzymał w mocy skierowaną do B. M. decyzję Komendanta Miejskiego Policji z [...] 2008 r. nr [...] w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego przy ul. A w K. B. M. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na powyższą decyzję wraz z wnioskiem o wstrzymanie jej wykonania. Skarżąca wskazała, iż jest osobą samotną a w mieszkaniu przy ul. A mieszka od urodzenia. Przydział na mieszkanie otrzymał ojciec skarżącej w 1956 r. i od tego czasu mieszka i jest tam zameldowana bez przerwy. W maju 2006 r. po ciężkiej chorobie zmarł ojciec skarżącej, a w styczniu 2008 r. zmarła jej matka. Skarżąca podniosła, iż jej zdrowie fizyczne i psychiczne uległo znacznemu pogorszeniu, obecnie jest w trakcie leczenia schorzeń związanych z kręgosłupem. Koszty związane z leczeniem i bieżącym utrzymaniem mieszkania (koszty ogrzewania elektrycznego, gaz, woda, ścieki oraz podwyższony o 200% czynsz) pochłaniają obecnie jej miesięczne dochody, które nie są wysokie.
Skarżąca pracuje a jej zarobki miesięczne wynoszą ok.1700 zł. Nie posiada oszczędności, które pozwoliłyby na zakup mieszkania na wolnym rynku. Skarżąca podniosła, iż przez 53 lata zamieszkiwania w tym mieszkaniu ona i jej rodzice ponosili wszystkie koszty utrzymania i remontów mieszkania (np. wymiana okien i drzwi, likwidacja pieców węglowych i założenie ogrzewania akumulacyjnego).
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r., nr 153, poz. 1270 ze zm.) zwanej dalej p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba, że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Postanowienie w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności (§ 4). Postanowienia, o których mowa w § 3 i 4, sąd może wydać na posiedzeniu niejawnym (§ 5).
Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy występują w sprawie przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie, od zaistnienia których ustawodawca uzależnia wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności.
Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 p.p.s.a. sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Ustawa wymienia w tym przepisie dwie przesłanki: niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody oraz niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków.
Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji zgodnie z art. 61 § 3 ww. ustawy jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę - majątkową, a także niemajątkową - która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Warunkiem wydania postanowienia o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności jest wykazanie przez stronę we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie wystarczy, więc samo powtórzenie treści przepisu. Uzasadnienie wniosku winno odnosić się do konkretnych zdarzeń i okoliczności świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymywanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca swój wniosek o wstrzymanie zaskarżonej decyzji uzasadniła w sposób przekonujący, podając okoliczności, które świadczą o zasadności udzielenia ochrony tymczasowej. Udzielając powyższej ochrony Sąd miał na względzie przede wszystkim przedmiot zaskarżonej decyzji tj. opróżnienie lokalu mieszkalnego. Niewątpliwie mieszkanie stanowi jedno z podstawowych dóbr niezbędnych do normalnego życia i funkcjonowania w społeczeństwie. Skarżąca wskazała, iż w przedmiotowym mieszkaniu zamieszkuje od roku 1956, i nie posiada środków na zakup innego lokalu. Zdaniem Sądu skarżąca uprawdopodobniła, iż natychmiastowe wykonanie decyzji, może spowodować dla niej trudne do odwrócenia skutki i znaczną szkodę, gdyż jest faktem powszechnie znanym, iż konieczność przeprowadzki oraz wynajęcia mieszkania nawet tylko do czasu prawomocnego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, związane jest z dużymi trudnościami oraz znacznymi nakładami finansowymi.
Mając na uwadze powyższe Sąd orzekł jak w sentencji, na podstawie powołanych przepisów.