Uzasadnienie
Skarżący w swojej skardze zawarł wniosek "o zwolnienie od kosztów sądowych w całości.", dołączając wniosek o prawo pomocy sporządzony wg nieaktualnego wzoru.
Zarządzeniem z dnia 2.02.2016 r. przesłano skarżącemu urzędowy formularz "PPF" wniosku o prawo pomocy zgodny z obowiązującym wzorem celem jego wypełnienia i podpisania. Jednocześnie poinformowano skarżącego, że jest zwolniony z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych i że w związku z tym nie ma potrzeby aby wnosił o zwolnienie od kosztów sądowych.
W dniu 12.02. 2016 r. wpłynął do tut. sadu wypełniony i podpisany przez skarżącego obowiązujący formularz wniosku o prawo pomocy wraz z pismem skarżącego "celem dołączenia go do rozpatrzenia złożonego wniosku".
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Zgodnie z art. 239 §1 pkt 1 lit. a) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, obowiązek uiszczenia kosztów sądowych nie ciąży na stronie skarżącej działanie, bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach z zakresu pomocy i opieki społecznej. W postępowaniu sądowoadministracyjnym sprawę opatrzono symbolem "6329" (por. załącznik nr 1 do zarządzenia Prezesa NSA z dnia 27 listopada 2003 r. w sprawie ustalenia zasad biurowości w sądach administracyjnych). W konsekwencji uznania, że skarżący korzysta z ustawowego zwolnienia od kosztów sądowych - co oznacza całkowite zwolnienie z obowiązku wnoszenia zarówno opłat sądowych jak i ponoszenia wydatków – rozpoznanie wniosku o zwolnienie od kosztów sądowych jest zbędne a w związku z tym postanowiono jak w sentencji działając na zasadzie art. 249a ppsa w związku z art. 258 §1 i §2 pkt. 7 ppsa.
Okoliczność, że skarżący pokreślił w rubrykach 4.1 i 4.2 wszystkie żądania ma w realiach tego konkretnego przypadku znaczenie drugorzędne. Nie ulega bowiem wątpliwości jaki jest zakres żądań wniosku albowiem te dają się odkodować z pozostałych pism skarżącego. Działaniem oczywiście bezcelowym byłoby zatem wzywanie strony o składanie wyjaśnień. Nie przyczyniłoby się to do wzmocnienia gwarancji procesowych strony. Przeciwnie jedynym refleksem takiego postepowania byłoby nieuzasadnione przedłużanie postępowania co stoi w oczywistej sprzeczności z dyspozycją art. 7 ppsa nakładającym na sąd (a w zakresie powierzonych czynności także i referendarza) obowiązek podejmowania czynności zmierzających do szybkiego załatwienia sprawy i podjęcia rozstrzygnięcia na pierwszym posiedzeniu.
Z przytoczonych względów orzeczono zatem jak w sentencji.