Uzasadnienie
Prezydent Miasta wystawił w dniach [...] 2010r. oraz [...] 2010r. tytuły wykonawcze o nr [...] oraz nr [...] – [...] na skarżącego B. K. w związku z nieopłaceniem przez niego opłaty dodatkowej za nieopłacone parkowanie w miesiącach od stycznia do października 2005r. Wystawienie tytułów wykonawczych poprzedziło doręczenie skarżącemu upomnień. W dniu 21 maja 2010r. organ egzekucyjny dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego skarżącego.
Pismem z dnia 28 czerwca 2010r. skarżący wniósł do Samorządowego Kolegium Odwoławczego zarzuty wobec postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zarzutów skarżący podniósł okoliczność tego rodzaju, iż organ - Prezydent Miasta pozostawał przez okres pięciu lat bezczynny w sprawie egzekucji obowiązku wskazanego w tytule wykonawczym, jednocześnie zarzucając, że upłynął okres pięciu lat od dnia zdarzeń wskazanych w dokumentacji dotyczącej egzekucji. Ponadto skarżący zakwestionował nałożony na niego obowiązek opłacania strefy parkowania z tego względu, iż posiadał identyfikator mieszkańca strefy płatnego parkowania, w której to strefie mieszkał do września 2005 r. Ponadto skarżący podniósł, że w niniejszej sprawie winno mieć znaczenie jego inwalidztwo z tytułu słuchu.
Pismem z dnia 22 lipca 2011 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze przekazało ww zarzuty skarżącego do rozpatrzenia Prezydentowi Miasta według właściwości.
Prezydent Miasta, działając na podstawie art. 34 § 4 w zw. z art. 17 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2005.229.1954) i na podstawie art. 124 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. 2000.98.1071) postanowieniem z dnia 16 sierpnia 2011r. znak [...] uznał zarzuty skarżącego za nieuzasadnione.
Organ wyjaśnił, że obowiązek uiszczenia opłaty dodatkowej powstaje z mocy samego prawa oraz faktu nieopłaconego postoju w strefie płatnego parkowania. Na terenie miasta K obowiązuje w tym względzie uchwała Nr [...] Rady Miasta z dnia [...] 2003r. w sprawie opłat za parkowanie pojazdów samochodowych na drogach publicznych na terenie K, w strefie płatnego parkowania (Dz. Urz. Woj. Z 2003r.Nr 400).
Nieopłacenie przez skarżącego postoju zostało stwierdzone przez kontrolerów, którzy pozostawili zawiadomienie za wycieraczką, informując każdorazowo o nieopłaconym postoju. Organ wyjaśnił jednocześnie, że karta parkingowa osoby niepełnosprawnej nie zwalnia z obowiązku uiszczenia opłaty parkingowej, ma jedynie ułatwić osobom niepełnosprawnym poruszanie się pojazdem zgodnie z art. 8 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2012.1137).
Organ uznał również zarzut dotyczący przedawnienia należności za nieuzasadniony, dodając, że dokonał czynności egzekucyjnych zgodnie z przepisami prawa i w wymagalnym terminie. Zajęcie okazało się skuteczne, a należności objęte tytułami wykonawczymi zostały w części zrealizowane.
Postanowienie zostało doręczone skarżącemu w dniu 24 sierpnia 2011r. i zawierało pouczenie o możliwości zaskarżenia do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w drodze zażalenia w terminie do 7 dni od doręczenia postanowienia.
Skarżący nie wniósł zażalenia, co potwierdził również na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013r., a jedynie pismem z dnia 7 marca 2012 r., wniesionym osobiście do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zaskarżył ww postanowienie Prezydenta Miasta.
W uzasadnieniu skargi zostały powtórzone zarzuty wobec postępowania egzekucyjnego. Ponadto skarżący zarzucił Samorządowemu Kolegium Odwoławczemu długotrwałe rozpatrywanie jego zarzutów do postępowania egzekucyjnego, nadmieniając, że dopiero po ponagleniu zarzuty zostały skierowane zgodnie z właściwością do Prezydenta Miasta.
Skarga została przekazana Prezydentowi Miasta, który w odpowiedzi na jej zarzuty w piśmie z dnia 11 maja 2012r., przedstawił dotychczasowy przebieg sprawy
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) zwanej dalej p.p.s.a., skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.).
Z powyższego uregulowania wynika, że przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być tylko decyzja (postanowienie) organu drugiej, a nie pierwszej instancji.
W przedmiotowej sprawie skarga dotyczy postanowienia Prezydenta Miasta z dnia 16 sierpnia 2011r. znak [...]. Postanowienie to jest postanowieniem organu pierwszej instancji i jego zaskarżenie odbywa się w trybie administracyjnym poprzez wniesienie zażalenia do organu wyższego stopnia, zgodnie z art. 141 kpa. Skarżący był prawidłowo pouczony o możliwości zaskarżenia postanowienia pierwszej instancji, jednak z tej możliwości nie skorzystał. Na rozprawie w dniu 24 stycznia 2013r. skarżący potwierdził, że nie wniósł zażalenia od postanowienia Prezydenta Miasta do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, a jedynie wniósł skargę na to postanowienie bezpośrednio do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że wniesiona przez skarżącego skarga jest niedopuszczalna w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 6 ww. ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi i jako taka na podstawie wskazanego przepisu podlega odrzuceniu.