Uzasadnienie
Postanowieniem Referendarza Sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 lipca 2008 r. skarżącemu M. P. przyznane zostało prawo pomocy w zakresie częściowym obejmujące ustanowienie adwokata. Na rozprawie, która odbyła się w dniu 10 listopada 2009 r. sąd postanowił połączyć do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawę niniejszą ze sprawami o sygnaturach akt: III SA/Kr 636/08, III SA/Kr 637/08, III SA/Kr 638/08, III SA/Kr 639/08, III SA/Kr 640/08, III SA/Kr 641/08, III SA/Kr 642/08. W sprawach tych na mocy postanowienia referendarza sądowego skarżącemu również zostało przyznane prawo pomocy w zakresie obejmującym ustanowienie adwokata. Zarządzeniem Okręgowej Rady Adwokackiej z dnia 18 września 2008 r. do występowania w sprawach o w/w sygnaturach wyznaczony został adwokat J. Z. Wyrokiem z dnia 19 listopada 2009 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w pkt I sentencji oddalił skargę, a w pkt II przyznał działającemu z urzędu adwokatowi wynagrodzenie w kwocie 240 zł podwyższone o wysokość podatku od towarów i usług.
Od tego wyroku w ustawowo zakreślonym terminie skarżący złożył skargę kasacyjną, zarzucając naruszenie prawa materialnego poprzez błędne zastosowanie przepisu art. 3 i 7 ustawy o pomocy społecznej, polegające na nie udzieleniu skarżącemu pomocy społecznej w rozmiarze odpowiednim do okoliczności uzasadniających udzielenie tej pomocy, naruszenie prawa materialnego poprzez błędną wykładnię przepisu art. 39 w/w ustawy, polegającą na przyjęciu, że konieczność pokrycia wydatków związanych z utrzymaniem mieszkania, zakupem środków medycznych oraz leczeniem nie stanowi niezbędnej potrzeby bytowej uzasadniającej przyznanie zasiłku celowego, a także naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 250 w zw. z art. 111 § 2 p.p.s.a. poprzez błędne orzeczenie, co do zwrotu kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.
Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 6 listopada 2009 r., sygn. akt
I OSK 392/09, uchylił zaskarżony wyrok w części dotyczącej punktu II i w tym zakresie przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że sąd I instancji przyznając wynagrodzenie pełnomocnikowi nie uwzględnił faktu, iż wydany wyrok dotyczył ośmiu skarg na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego, które połączone zostały do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia. Tymczasem sąd I instancji potraktował sprawę tak, jak gdyby dotyczyła ona pojedynczej skargi i przyznał wynagrodzenie w minimalnej stawce, wynikającej wprost z przepisów rozporządzenia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył, co następuje.
W myśl art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm. - zwanej dalej w skrócie - p.p.s.a.) wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Stosownie do treści § 18 ust. 1 pkt 1 lit "c" rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. z 2002 r. Nr 163, poz. 1348 z późn. zm.) - stawka minimalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w I instancji wynosi 240,00 zł.
W myśl natomiast § 2 ust. 3 w/w rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
- - w sprawach, w których strona korzysta z pomocy prawnej udzielonej przez adwokata ustanowionego z urzędu, opłaty, o których mowa w ust. 1, sąd podwyższa o stawkę podatku od towarów i usług przewidzianą dla tego rodzaju czynności w przepisach o podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach tj. 22 %.
Rozpatrując niniejszą sprawę podkreślić należy, że w istocie obejmuje ona osiem skarg na decyzje wydane przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w przedmiocie zasiłków celowych. Sprawy te wykazują, co prawda znaczne podobieństwo stanu prawnego oraz zbieżność przedmiotową, wszystkie dotyczą bowiem skarg na odmowę przyznania zasiłku celowego, jednakże nie mogą być traktowane jak sprawa pojedyncza.
Ustalając zatem nakład pracy pełnomocnika skarżącego w niniejszej sprawie sąd uwzględnił okoliczność, że sprawa ta obejmuje w istocie osiem decyzji zaskarżonych oddzielnymi skargami. Pozwala to stwierdzić, że charakter przedmiotowej sprawy, stopień jej złożoność odbiega od przeciętnych.
Sąd orzekł również o kosztach w drugiej instancji. Za sporządzenie i wniesienia skargi kasacyjnej oraz udział w rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym – stawka w za czynności adwokackie wynosi 75 % stawki minimalnej określonej w pkt 1 § 18 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.), a jeżeli w drugiej instancji nie prowadził sprawy ten sam adwokat – 100 % tej stawki, w obu przypadkach nie mniej niż 120 zł. 75 % stawki minimalnej daje kwotę 180 zł. do tej kwoty doliczyć należy koszty nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu przed sądem I instancji co daje kwotę 1920 zł (240 zł x 8). Łączna kwota kosztów nieopłaconej pomocy prawnej z urzędu to 2100 zł.
W związku z powyższym, na zasadzie art. 250, 285 § 2 pkt 8 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnym, § 19 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz.1348 z późn. zm.) oraz § 18. ust. 1 pkt. 1 i pakt 2 lit. "a" w zw. z § 2 pkt 3 cytowanego Rozporządzenia należało orzec jak w sentencji niniejszego postanowienia. Stawka podatku od towarów i usług została przyjęta na podstawie art. 41 ust. 1 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. Nr 54 poz. 535 z późn. zm.).