Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze, działając na podstawie art 2, art. 3 art. 4, art. 8, art. 11 w zw. z art. 37 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2013 r., poz. 182) § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 lipca 2012 r. w sprawie zweryfikowanych kryteriów dochodowych oraz kwot świadczeń pieniężnych z pomocy społecznej (Dz. U. z 2012 r., poz. 823) oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeksu postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267), niżej wymienionymi decyzjami z dnia 10 lipca 2013 r.:
- 1. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] odmawiającą R. B. – dalej "skarżący" - świadczenia w formie zasiłku stałego;
- 2. nr [...] utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta z dnia [...] 2013 r., znak: [...] odmawiającą skarżącemu świadczenia w formie zasiłku stałego.
Zaskarżone decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym ustalony przez organy:
Decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...] Prezydent Miasta przyznał skarżącemu zasiłek stały na okres od dnia 1 sierpnia 2009r na stałe w kwocie 317,23 zł miesięcznie i nadał tej decyzji rygor natychmiastowej wykonalności.
Powyższa decyzja została zmieniona decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...] w ten sposób, że " od dnia 1 kwietnia 2011r. świadczenie w formie zasiłku stałego przyznane Panu R. B. nie przysługuje".
Przedmiotowa decyzja została utrzymana w mocy przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] 2011r. nr [...].
Jak wynika z akt sprawy, decyzja ta jest ostateczna - wyrokiem z dnia 9 października 2012r. sygn.akt III SA/Kr 938/11 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie skargę na tę decyzję oddalił.
Pismem z dnia 11 listopada 2012r. skarżący zwrócił się do Kierownika Miejskiego Ośrodka Pomocy Społecznej, dalej zwana MOPS, z żądaniem " niezwłocznego anulowania" decyzji z dnia [...] 2011r. nr [...] i przywrócenia wypłaty zasiłku stałego.
Decyzją z dnia [...] 2013 r. znak: [...] organ I instancji odmówił skarżącemu zmiany decyzji wstrzymującej wypłatę zasiłku stałego. W jej uzasadnieniu organ stwierdził, że skarżący wnioskiem z dnia 11 listopada 2012r. (data wpływu do organu – 14.11.2012r.) zwrócił się o udzielenie pomocy w formie zasiłku stałego.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzja z dnia [...] 2013r. nr [...] uchyliło zaskarżoną decyzję z dnia [...] 2013r. i przekazało sprawę do ponownego rozpatrzenia.
Pismem z dnia 19 marca 2013r. (data wpływu do organu – 26.03.2013r.) skarżący zwrócił się o "skuteczną interwencję" i o wznowienie wypłat zasiłku.
Prezydent Miasta w dniu [...] 2013r. wydał dwie decyzje, a to nr [...] oraz [...] zawierające identyczne rozstrzygnięcia tj. odmawiające skarżącemu przyznania świadczenia w formie zasiłku stałego.
W uzasadnieniach obu decyzji organ odwołując się na ustalenia poczynione w czasie wywiadu przeprowadzonego w dniu 23 kwietnia 2013r. zarzucił skarżącemu brak współpracy skarżącego z pracownikiem socjalnym.
Skarżący wniósł odwołania od obu wyżej wskazanych decyzji.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzjami z dnia 10 lipca 2013r. nr [...] oraz nr [...] utrzymało w mocy obie zaskarżone decyzje podzielając stanowisko organu I instancji zarówno w zakresie ustaleń faktycznych, jak i co do stanu prawnego, znajdującego zastosowanie w sprawie.
Na powyższe decyzje wpłynęły skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w których skarżący nie uzasadnił powodów zaskarżenia tych rozstrzygnięć.
W odpowiedzi na skargi Samorządowe Kolegium Odwoławcze podtrzymało swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonych decyzji i wniosło o oddalenie skarg.
Na wniosek skarżącego postępowanie sądowe zostało zawieszone postanowieniem z dnia 16 kwietnia 2014r. i podjęte postanowieniem z dnia 18 czerwca 2018r.
Na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. WSA w Krakowie, na podstawie art. 111 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270), połączył do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy prowadzone pod sygn. akt III SA/Kr 1074/13.
Rozpatrując niniejszą sprawę na rozprawie w dniu 7 sierpnia 2018r. pełnomocnik skarżącego wniósł o uchylenie zaskarżonych decyzji i poprzedzających je decyzji organu I instancji zwracając uwagę, że decyzje będące przedmiotem obu skarg dotyczą tego samego świadczenia tj. zasiłku stałego. W ocenie pełnomocnika, wniosek skarżącego z dnia 11 listopada 2013r. nie został dotychczas rozpoznany, a dotyczył uchylenia decyzji z dnia [...] 2011r. Kolejne wnioski składane przez skarżącego nie stanowiły nowych wniosków o przyznanie zasiłku stałego, ale stanowiły korespondencję w sprawie dotyczącej zaprzestania wypłaty zasiłku stałego przyznanego decyzją w 2009r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2016.1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego i procesowego.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie.
Rozpatrywana sprawa dotyczy zasiłku stałego. W sprawie organy administracyjne wydawały liczne rozstrzygnięcia, jednak istotne znaczenia z punktu widzenia żądań skarżącego, ma decyzja Prezydenta Miasta z dnia [...] 2011r. nr [...]. Tą decyzją organ zmienił swoją wcześniejszą decyzję z dnia [...] 2009r. nr [...] o przyznaniu skarżącemu zasiłku stałego na stałe w ten sposób, że od dnia 1 kwietnia 2011r. pozbawił skarżącego tego świadczenia.
Wniosek skarżącego z dnia 11 listopada 2012r. dotyczył uchylenia ww. decyzji z dnia [...] 2012r. i przywrócenie wypłaty zasiłku.
Zgodnie ze stanowiskiem Samorządowego Kolegium Odwoławczego zawartego w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] 2013r. nr [...] organ powinien podjąć działania mające na celu ustalenie kwalifikacji prawnej żądania oraz intencji skarżącego. W razie istotnych wątpliwości co do treści podania skarżącego, organ I instancji powinien zwrócić się o sprecyzowanie żądania skarżącego, w szczególności, czy wniosek nie stanowi w istocie wniosku o przyznanie zasiłku stałego.
Organ I instancji przeprowadzając ponowne postępowanie zignorował żądanie skarżącego zawarte we wnioskach z dnia 11 listopada 2012r. i z dnia 19 marca 2013r., w którym skarżący domagał się " wznowienia wypłat zasiłku", co wskazuje, że skarżący oczekuje wypłaty zasiłku przyznanego decyzją z dnia [...] 2009r. nr [...]. Oznaczałoby to, że skarżący domaga się uchylenia prawomocnej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] 2011r. nr [...]. W związku z powyższym, jak podnosił pełnomocnik skarżącego, wniosek z dnia 19 marca 2013r. nie jest nowym wnioskiem o przyznanie świadczenia od nowa, ale jako uzupełnienie wniosku z dnia 11 listopada 2012r.
Ustalenia pracownika socjalnego zawarte w wywiadzie środowiskowym przeprowadzonym w dniu 26 marca 2013r., że skarżący domaga się przyznania zasiłku stałego są w sprzeczności ze złożonymi wnioskami skarżącego, w których domagał się " wznowienia wypłaty " wcześniej przyznanego zasiłku na stałe.
W związku z powyższym organ winien dokonać kwalifikacji prawnej trybu, w jakim te wnioski należało rozpatrzyć, biorąc pod uwagę okoliczność, że decyzja z dnia [...] 2009r. nr [...] została skutecznie wyeliminowana z obrotu prawnego.
Zakładając, że z zgodnie z ustaleniami organu, skarżący w czasie wywiadu złożył nowy wniosek o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku stałego, to nie było żadnych podstaw prawnych do wydawania dwóch odrębnych decyzji dotyczących tego samego świadczenia. Wszystkie składane przez skarżącego wnioski tj. z dnia 11 listopada 2012r., z dnia 19 marca 2013r. oraz złożony do protokołu w czasie wywiadu środowiskowego należało potraktować jako wnioski w sprawie o przyznanie świadczenia w postaci zasiłku stałego. Błędem organów orzekających w niniejszej sprawie było traktowanie kolejnych wniosków skarżącego jako wszczynających odrębne postępowania i wydawanie rozstrzygnięć dotyczących tego samego świadczenia, na co słusznie zwrócił uwagę na rozprawie pełnomocnik skarżącego.
Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd uchylił zaskarżone decyzje i poprzedzające je decyzje organu I instancji. Przy ponownym rozpatrywaniu sprawy organ rozpatrzy wniosek skarżącego z dnia 11 listopada 2012r., uzupełniany późniejszymi wnioskami w jednym postępowaniu dotyczącym zasiłku stałego, w pierwszej kolejności rozstrzygając w kwestii trybu, w jakim ten wniosek należy rozpatrzyć.
Stosownie do art.153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.Dz.U.2018.1302), ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
W związku z powyższym organy rozpoznając ponownie sprawę zobowiązane są do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym uzasadnieniu wyroku.
Uznając, że zaskarżone decyzje oraz poprzedzające je decyzje organu pierwszej instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów prawa procesowego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt.1 c ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd orzekł jak w sentencji.
Przepis art. 250 ww. ustawy stanowi, że wyznaczony adwokat, radca prawny, doradca podatkowy albo rzecznik patentowy otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków.
Wskazać trzeba, że przepis § 21 ust. 1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U.2016.1714) stanowi, że wysokość stawki minimalnej "w innej sprawie" wynosi 240 zł. Z tego też tytułu, mając na względzie przedmiot skargi pełnomocnikowi strony należało przyznać wynagrodzenie we wskazanej w wyroku wysokości.
Stosownie do § 4 ust. 3 cyt. rozporządzenia, opłaty za czynności adwokata ustanowionego z urzędu podwyższa się o stawkę podatku od towarów i usług, obowiązującą w dniu orzekania o tych opłatach.