Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych.
Objaśniają swoją sytuację rodzinną zakreślił rubrykę 6.
Określając swój majątek uwidoczniła nieruchomość rolną o powierzchni 4,32 czyniąc jednocześnie wzmiankę o ¼ części do podziału.
Zadeklarował brak zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych i stałych dochodów.
Uzasadniając swoje starania oświadczył, że jest osobą bezrobotną wskutek czego pokrycie przez niego kosztów sądowych nie jest możliwe. Zaznaczył, że bezrobotnym jest z powody utraty uprawnień.
Do wniosku dołączył kopię zaświadczenia z właściwego urzędu pracy z którego wynika, że jest zarejestrowany jako osoba bezrobotna i pobierał stypendium szkolenie.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 w związku z art. 246 §1 pkt. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwanej dalej "ppsa", osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od kosztów sądowych o ile nie jest w stanie ponieść tych kosztów postępowania bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające do oceny aktualnych możliwości finansowych strony. Tworzy w miarę spójny obraz sytuacji życiowej skarżącego i jego aktualnych możliwości płatniczych. Te nie rysują się specjalnie dobrze. Skarżący jest bowiem osobą bezrobotną. Okoliczność tę potwierdza dołączona do wniosku kopia zaświadczenia z właściwego urzędu pracy. W takiej sytuacji a także przy deklarowanym przez skarżącego braku zasobów pieniężnych, przedmiotów wartościowych i stałych dochodów opłacenie kosztów sądowych przez skarżącego staje się problematyczne. Okoliczność, że należy do niego wykazana nieruchomość rolna nie zmienia tego spojrzenia na korzyść w jakiś zasadniczy sposób. Chociaż bowiem co do zasady posiada ona potencjalnie pewną wartość sprzedażną lub podkładową to jednak trudno byłoby wymagać takich rozporządzeń celem pozyskania środków na opłacenie kosztów sądowych od osoby zagrożonej eksmisją. Nadto nie można tracić z pola widzenia poczynionej przezeń wzmianki o treści "¼ części do podziału".
Mając to wszystko na uwadze można więc stwierdzić, że skarżący nie będzie w stanie ponieść kosztów sądowych bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania siebie i rodziny. Chociaż bowiem obiektywnie są to kwoty niewielkie to jednak relatywnie w obecnej sytuacji przekraczają możliwości płatnicze strony.
Z przytoczonych względów orzeczono więc jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.