Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia radcy prawnego.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że mieszka samotnie. Określając swój majątek uwidocznił, że jego 23 metrowe mieszkanie objęte jest egzekucją komorniczą. Nie posiada żadnych zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych. W kwestii dochodów podniósł, że pod koniec lipca miał stawić się na komisję w ZUS-ie.
Uzasadniając swoje starania zaakcentował, trzy okoliczności. Po pierwsze, że obciążają go alimenty w kwocie 800 zł miesięcznie. Po drugie, że z początkiem czerwca bieżącego roku z uwagi na zły stan zdrowia opuścił zakład karny. Po trzecie, że boryka się z licznymi schorzeniami, nie zna się na przepisach a na opłacenie prawnika z wyboru go nie stać.
Do wniosku dołączył, kopię posiadanego skierowania do szpitala, wystawionych recept, zaświadczenia ZK stwierdzającego, że według opinii lekarza skarżący nie był zdolny do wykonywania pracy w warunkach zakładu karnego, zawiadomienia o przyznaniu dwójce jego dzieciom z funduszu alimentacyjnego świadczeń po 400 zł miesięcznie, pisemnej informacji komornika wskazujące na wysokość obciążających skarżącego alimentów, posiadanego zadłużenia.
Wobec faktu, że przy wcześniej inicjowanych postępowaniach sądowoadministracyjnych (III SA/Kr 959/07; III SA/Kr 625/08;) skarżący także ubiegał się o przyznanie prawa pomocy więc okolicznościami znanymi z urzędu postaje, że skarżący jest po rozwodzie a źródło jego utrzymania do tej pory stanowiła renta w wysokości 657 zł, która była jednak zajęta przez komornika, który nadto prowadził egzekucje z majątku skarżącego.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym w o ile – poza samym wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne", a owa "dokładność" stopniowana jest przeświadczeniem sądu, że strona okoliczności te wykazała, czyli przedstawiła je w sposób przekonywujący.
W realiach niniejszej sprawy skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to jest wystarczające dla oceny aktualnych możliwości płatniczych skarżącego. Twierdzenia skarżącego znajdują bowiem potwierdzenie w treści przedłożonych dokumentów źródłowych, które stanowią obiektywne świadectwo przedstawionych w nich faktów. Nadto uzupełniają je wcześniejsze wyjaśnienia skarżącego jakie był składał w uprzednich sprawach. Obecna sytuacja skarżącego nie należy do łatwych. Skarżący nie należy do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osobę samotną, w zasadzie bez majątku za to ze znacznymi długami, będącą na wolności od niespełna kilku miesięcy. Z uwagi na sygnalizowane problemy zdrowotne trudno zarazem czynić skarżącemu zarzuty, że nie stara się poprawić swojej sytuacji bytowej, skoro sygnalizowane problemy natury zdrowotnej ograniczają akurat tę sferę aktywności skarżącego. Niezależnie od tego z zasad doświadczenia życiowego wynika zarazem, że osoby po wyroku miewają dość poważne kłopoty ze podjęciem zatrudnienia.
Mając to wszystko na uwadze udzielono skarżącemu pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi zwalniając go od kosztów sadowych i ustanawiając dlań radcę prawnego, którego wyznaczy właściwy organ samorządu zawodowego.
Z przytoczonych względów orzeczono jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.