Uzasadnienie
Skarżąca w złożonym dnia 7 maja 2014 r. (data wpływu) pisemnym wniosku poprosiła o zwolnienie od kosztów sadowych od skargi, gdyż z powodu stanu zdrowotnego i materialnego nie jest w stanie ponieść opłaty wpisowej od skargi. Na uzasadnienie swojej prośby podała, że ma 61 lat, od dwudziestu lat choruje przewlekle, nie może się poruszać, oczekuje na operację. Około 250-350 zł wydaje na lekarstwa, do tego dochodzą koszty leczenia i wizyt oraz wyjazdy. Otrzymuje niewiele ponad 800 zł miesięcznie renty a poza wykazanym areałem nie ma innych źródeł utrzymania.
W złożonym następnie na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy podała, że nie pozostaje z nikim we wspólnym gospodarstwie domowym. Określając swój majątek uwidoczniła, że w jego skład wchodzi dom o powierzchni 75 m2 i nieruchomość rolna o powierzchni 1,2411 ha. Nie posiada zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Swoje miesięczne dochody oszacowała na kwotę 869,09 zł renty.
Uzasadniając swoje starania powtórzyła wcześniejsze wyjaśnienia dodając, że oprócz kosztów leczenia jej miesięczne wydatki to 130 zł na energie elektryczną, 51 zł na gaz, 150 zł na opał, 4 zł na podatek. Zapewniła, ze z roli nie czerpie żadnego dochodu.
Do wniosku dołączyła kopie zaświadczeń lekarskich o stanie zdrowia, oraz odcinka renty z miesiąca maja 2014 r.
Wobec tego, że nie jest to pierwszy wniosek jaki skarżąca składa przy sprawach poddawanych pod osąd tutejszego wojewódzkiego sądu administracyjnego więc na zasadzie notorii okolicznością znaną z urzędu pozostaje, iż skarżąca legitymuje się orzeczeniem o stopniu niepełnosprawności zaliczającym ją do osób o umiarkowanym stopniu niepełnosprawności zdolnych do pracy tylko w warunkach pracy chronionej.
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 2 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie częściowym m.in. poprzez zwolnienie od opłat sądowych (art. 245 §3 ppsa) o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść tych kosztów bez uszczerbku dla koniecznego utrzymania siebie i rodziny.
W realiach niniejszej sprawy skarżąca złożyła oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa wskazując na swój stan rodzinny, majątek, dochody. Oświadczenia te znajdują potwierdzenie w przedstawionych kopiach dokumentów źródłowych i są wystarczające do oceny możliwości płatniczych strony. Te nie rysują się szczególnie. Skarżąca nie należy bowiem do osób "zamożnych" w potocznym tego słowa znaczeniu gdyż tak wypada postrzegać samotną rencistkę, utrzymującego się z niewielkiego świadczenia. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że przy obecnym poziomie cen oraz usług skromne środki jakie ma do dyspozycji wystarczają na opędzenie najpilniejszych potrzeb życia codziennego. Sprzedaży bądź obciążenia domu gdzie zamieszkuje czy wykazanego gospodarstwa celem zdobycia środków na koszty sądowe trudno zaś wymagać od skarżącej albowiem rozporządzenia tego rodzaju godziłyby w podstawy jej egzystencji. Mając na uwadze powyższe można więc stwierdzić, że skarżąca nie jest w stanie opłacić kosztów sądowych bez uszczerbku dla swego koniecznego utrzymania.
W konsekwencji udzielono skarżącej wnioskowanej pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 2 ppsa w związku z art. 245 §3 ppsa.