Uzasadnienie
A. O. 12 kwietnia 2012 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego niepodpisaną skargę "w sprawie rozgraniczenia granic zlecone przez Burmistrza T".
Zarządzeniem z dnia 13 czerwca 2012 r. A. O. został wezwany, by w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi, uzupełnił braki skargi poprzez jej podpisanie oraz wskazanie konkretnej decyzji administracyjnej, postanowienia, aktu lub czynności będącej przedmiotem zaskarżenia.
Skarżący w odpowiedzi wskazał jako przedmiot skargi decyzję Burmistrza T z dnia 16 grudnia 2011 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 33 ustawy z dnia 17 maja 1989r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz. U. z2005r, Nr 240, poz. 2027 ze zm.). Decyzją powyższą organ zatwierdził ustaloną w toku postępowania rozgraniczeniowego granicę pomiędzy nieruchomością położoną w B, oznaczoną jako działka nr 361/15, objęta KW [...] a nieruchomościami położonymi w B oznaczonymi jako: działka nr 360 -objęta Lwh [...] gm. Kat. B, działka nr 382 - objętą KW [...] oraz działka nr 364 objęta Lwh [...] gm. Kat. B. W decyzji zawarto pouczenie, że strony niezadowolone z ustalenia przebiegu granic mogą żądać w terminie 14 dni od daty doręczenia decyzji przekazania sprawy sądowi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu.
Stosownie do przepisu art. 58 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed Sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270, zwana dalej p.p.s.a.) Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Taka sytuacja zachodzi w odniesieniu do przedmiotu sprawy, w której wniesiono skargę.
W myśl art. 3 § 2 powołanej ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - dalej p.p.s.a - sądowa kontrola działalności administracji publicznej obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
- 1) decyzje administracyjne,
- 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowania, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty,
- 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym,
- 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego oraz zgodnie z pkt 8 tego art., na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Nadto przepis art. 3 § 2 pkt 5-7 określa inne rodzaje aktów wydanych przez jednostki samorządu terytorialnego, terenowe organy administracji rządowej lub organy nadzoru, które podlegają kontroli sądowo administracyjnej- co dla sprawy nie ma doniosłości prawnej.
Z kolei stosownie do art. 33 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne wójt, burmistrz bądź prezydent miasta wydaje decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości, jeżeli zainteresowani właściciele nieruchomości nie zawarli ugody, a ustalenie przebiegu granicy nastąpiło na podstawie zebranych dowodów lub zgodnego oświadczenia stron. Ust. 3 powołanego artykułu stanowi, iż strona niezadowolona z ustalenia przebiegu granicy może żądać, w terminie 14 dni od dnia doręczenia jej decyzji, przekazania sprawy sądowi. Przepis ten w identycznym brzmieniu obowiązywał w dacie orzekania przez Burmistrza T. W związku z jednoznacznym brzmieniem przepisu art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego pogląd o niedopuszczalności odwołania w trybie administracyjnym od decyzji organu l instancji orzekającej o rozgraniczeniu jest powszechnie akceptowany w orzecznictwie sądowym oraz w doktrynie prawa. Został on wyrażony m.in. w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 22 maja 2003r. sygn. akt II SA 2678/01 "Szczególny przepis art. 33 ust. 3 Prawa geodezyjnego i kartograficznego nie przewiduje dalszego postępowania administracyjnego w sprawie rozgraniczeniowej, w której wydano decyzję o rozgraniczeniu nieruchomości." (Lex Omega nr 148847).
Zatem właściwy do rozpoznania sprawy rozstrzygniętej zaskarżoną decyzją jest sąd powszechny, a nie sąd administracyjny.
Mając na uwadze powyższe, sąd uznał, że przedmiotowa skarga jest niedopuszczalna i podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 oraz art. 58 § 3 p.p.s.a. w zw. z art. 33 ust. 3 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne.