Uzasadnienie
W odpowiedzi na wezwanie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie do uiszczenia opłaty kancelaryjnej w kwocie 100 zł za odpis orzeczenia z uzasadnieniem sporządzanym na skutek zgłoszonego żądania skarżąca M. W. złożyła wniosek o przyznanie jej prawa pomocy obejmującego zwolnienie od tej opłaty.
W związku z tym, że wniosek o przyznanie prawa pomocy został złożony bez zachowania przewidzianej prawem formy, skarżącej został przesłany urzędowy formularz "PPF" celem jego wypełnienia w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania.
W zakreślonym terminie strona uzupełniła brak. Z oświadczenia zawartego w formularzu "PPF" wynika, że M. W. prowadzi jednoosobowe gospodarstwo domowe. Jej miesięczny dochód z tytułu renty wynosi 869,09 zł. W skład majątku wnioskodawczyni wchodzi dom o powierzchni 75 m² oraz nieruchomość rolna wielkości 1,2411 ha. Nie dysponuje ona zasobami pieniężnymi, ani przedmiotami wartościowymi.
Uzasadniając wniosek o przyznanie prawa pomocy strona podniosła, iż liczy 61 lat i od dwudziestu lat cierpi na cukrzycę, nadciśnienie, chorobę obydwu stawów kolanowych. Oczekuje na operację stawów, a stan jej zdrowia pogarsza się. Na zakup lekarstw skarżąca przeznacza około 250-300 zł, dodatkowo ponosi koszty leczenia, wizyt oraz wyjazdów. Pozostałe wydatki przedstawiają się następująco: energia elektryczna 130 zł, gaz 51 zł, opał 150 zł i podatek 4 zł. M. W. oświadczyła, iż z posiadanej nieruchomości rolnej nie czerpie żadnego dochodu.
Mając na uwadze powyższe, zważono, co następuje.
Na wstępie orzekający pragnie wyjaśnić kwestię granic żądania skarżącej. W rubryce 4 urzędowego formularza M. W. zakreśliła bowiem, iż wnosi o "zwolnienie od kosztów sądowych", jednakże z treści pisma skarżącej z dnia 9 października 2014 roku jednoznacznie wynika, że domaga się ona zwolnienia od opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w wysokości 100 zł.
Zgodnie z tezą postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 sierpnia 2004 roku sygn. akt III SA/Wa 632/04 w przypadku, gdy w formularzu urzędowym o przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej, o którym mowa w art. 252 par. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, użyto ogólnego pojęcia "zwolnienie od kosztów sądowych", dopuszczalne jest jego uszczegółowienie przez stronę w piśmie składanym łącznie z tym formularzem, poprzez wskazanie o jaki rodzaj /typ/ kosztów chodzi wnioskującemu. Skoro skarżący wnioskuje jedynie o zwolnienie go od uiszczenia wpisu sądowego, to należy to żądanie uszanować i rozważać wniosek o przyznanie prawa pomocy w tym zakresie (art. 245 par. 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
Podobna sytuacja miała miejsce w przedmiotowej sprawie. Skarżąca uszczegółowiła bowiem zakres swojego żądania poprzez określenie z jakiego rodzaju kosztów sądowych domaga się zwolnienia (opłata kancelaryjna w kwocie 100 zł). W takim też zakresie został rozpoznany jej wniosek.
Prawo pomocy jest szczególną instytucją postępowania przed sądami administracyjnymi, mającą na celu zagwarantowanie konstytucyjnego prawa do sądu osobom, które nie są w stanie samodzielnie ponieść kosztów postępowania sądowego.
Zgodnie z art. 246 § 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2012 r., poz. 270, dalej: p.p.s.a.) przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym przysługuje osobie fizycznej, która wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny. Prawo pomocy w zakresie częściowym, którego przyznania domaga się skarżąca, obejmuje m. in. zwolnienie od opłat sądowych w całości lub w części.
W wyniku dokonanej analizy sytuacji finansowej skarżącej i jej zdolności płatniczych należało uznać, iż wnioskodawczyni wykazała, że nie jest w stanie ponieść kosztów opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł we własnym zakresie. Jedynym źródłem utrzymania M. W. jest renta w wysokości 869,09 zł. Skarżąca nie dysponuje dochodami z innych źródeł, nie posiada też oszczędności, jak również cennych przedmiotów, które mogłyby zostać spieniężone celem pokrycia kosztów sądowych w niniejszej sprawie. Uzyskiwane w miesiącu dochody w całości przeznaczane są na bieżące utrzymanie wnioskodawczyni. Stan zdrowia skarżącej wymaga przyjmowania lekarstw, na które przeznacza ona kwotę ok. 250-300 zł miesięcznie. Pozostałe zadeklarowane przez wnioskodawczynię wydatki miesięczne wynoszą łącznie 335 zł (energia elektryczna 130 zł, gaz 51 zł, opał 150 zł, podatek 4 zł), co oznacza, że z uzyskiwanych dochodów skarżącej pozostaje miesięcznie kwota 234 zł, z której musi ona pokryć między innymi koszty wyżywienia, ubrania, czy środków czystości.
W przedstawionej sytuacji majątkowej poniesienie przez skarżącą opłaty kancelaryjnej za odpis orzeczenia z uzasadnieniem w kwocie 100 zł mogłoby wiązać się z uszczerbkiem w koniecznym własnym utrzymaniu, a więc grozić zachwianiem sytuacji materialnej i bytowej w taki sposób, iż nie byłaby ona w stanie zapewnić sobie minimum warunków socjalnych. Z tych względów orzeczono jak w sentencji postanowienia na podstawie art. 245 § 3, art. 246 § 1 pkt 2 w zw. z art. 258 § 1 i § 2 pkt 7 p.p.s.a.