Uzasadnienie
Skarżący w złożonym na urzędowym formularzu "PPF" wniosku o przyznanie prawa pomocy domagał się zwolnienia od kosztów sądowych i ustanowienia adwokata.
Oświadczył, że nie zatrudnia i nie pozostaje w innym stosunku prawnym z jakimkolwiek kwalifikowanym pełnomocnikiem.
Objaśniając swoją sytuację rodzinną podał, że pozostaje we wspólnym gospodarstwie domowym z żoną.
Określając majątek swój i osób pozostających z nim we wspólnym gospodarstwie domowym uwidocznił, że nie ma żadnych nieruchomości, zasobów pieniężnych ani przedmiotów wartościowych.
Miesięczne dochody swego gospodarstwa domowego skarżący oszacował na 1133 zł wskazując, że na kwotę tę składa się jego emerytura w wysokości 583 zł i emerytura żony w wysokości 583 zł.
Uzasadniając swoje starania powołał się na jego zdaniem bardzo trudną sytuację materialną powodowaną brak zleceń od klientów i kosztami zakupu leków w związku z chorobą nadciśnieniową.
W oparciu o wcześniejsze wyjaśnienia skarżącego, przedłożone do akt kopie dokumentów źródłowych a także przesłane wraz ze skargą akta administracyjne okolicznościami znanymi z urzędu pozostaje, iż skarżący jest z zawodu monterem i prowadzi niewielką, jednoosobową działalność wykonując usługi instalatorskie w domu klienta (vide: k. 3, 15, 41 i 48). W ubiegłym roku z uwagi na trudną sytuacją życiową i niski dochód skarżący był jednak zmuszony korzystać ze wsparcia oferowanego przez ośrodek pomocy społecznej (vide: kopie decyzje o przyznaniu zasiłku okresowego i zasiłków celowych k. 75-80). Pozostawał także w leczeniu (vide: kopia zaświadczenia lekarskiego k.
- 74) i borykał się z koniecznością zapłaty 800 zł orzeczonej grzywny (vide: k. 48).
Mając na uwadze powyższe zważyć należało co następuje:
Stosownie do art. 252 ppsa w związku z art. 246 §1 pkt. 1 osoba fizyczna może domagać się przyznania prawa pomocy w zakresie całkowitym o ile – poza wnioskiem (art. 243 ppsa) - złoży również oświadczenie którym wykaże, że nie jest w stanie ponieść jakichkolwiek kosztów postępowania. Oświadczenie to zgodnie z wolą ustawodawcy ma być "dokładne" (art. 252 ppsa) a owa dokładność stopniowana jest przekonaniem sądu i referendarza, że strona podnoszone przez siebie okoliczności "wykazała". Zgodnie natomiast z art. 255 ppsa jeżeli oświadczenie strony okaże się niewystarczające do oceny jej rzeczywistego stanu majątkowego i możliwości płatniczych względnie wzbudzi wątpliwości można zażądać od strony dodatkowych oświadczeń oraz przedłożenia dokumentów źródłowych. Zestawienie tych przepisów pozwala dojrzeć przyjętą przez ustawodawcę konstrukcję prawną, która opiera się na założeniu, że jeżeli oświadczenie strony pozwala na zorientowanie się w sytuacji strony i nie wzbudza jakichś istotnych wątpliwości to tym samym nie ma obowiązku wzywania strony o składanie dodatkowych oświadczeń i przedkładanie dokumentów źródłowych.
Konkludując należy stwierdzić, że jeżeli na podstawie przyjętego oświadczenia sąd dojdzie do przekonania, że ma do czynienia z osobą "biedną" w potocznym tego słowa znaczeniu lub jeśli stwierdzi, że wymagane koszty postępowania pozostają w takiej dysproporcji z deklarowanym przez nią stanem majątkowym, że strony nie będzie stać na ich poniesienie to może wydać rozstrzygniecie bez konieczności prowadzenia dalszych czynności.
Odnosząc te uwagi do realiów niniejszej sprawy należy stwierdzić, że skarżący złożył oświadczenie o jakim mowa w art. 252 ppsa. Oświadczenie to uzupełnione informacjami znanymi orzekającemu na zasadzie notorii urzędowej jest wystarczające do oceny aktualnej sytuacji gospodarstwa domowego skarżącego i jego możliwości płatniczych. Te nie rysują się specjalnie. Skarżący wraz małżonką nie należą do osób zamożnych. Tak bowiem należy postrzegać osoby bez majątku, z niewielkim dochodem którego źródło stanowią niskie świadczenia emerytalne małżonków, zmuszone poszukiwać wsparcia w ośrodkach pomocy społecznej. Z zasad doświadczenia życiowego wynika, że część ze środków budżetu domowego pochłaniają bieżące koszty utrzymania domu. Pozostałe wystarczają zaś na opędzenie najbardziej podstawowych potrzeb życia codziennego małżonków wliczając w to także konieczność wykupu leków. Okoliczność, że skarżący - jak to powiada - prowadzi po teściu niewielką firmę instalatorską nie powinna sama w sobie przekreślać starań skarżącego. Nie można bowiem tracić z pola widzenia tej części wyjaśnień skarżącego gdzie podaje, że aktualnie nie ma zleceń od klientów.
Biorąc to wszystko pod uwagę udzielono więc skarżącemu zgodnie z wnioskiem pomocy o którym to prawie traktują przepisy oddziału 2 rozdziału III działu V ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekając jak w sentencji na podstawie art. 246 §1 pkt. 1 ppsa w związku z art. 245 §2 ppsa.