Uzasadnienie
Zaskarżoną przez P. T. decyzja z dnia 14 lutego 2012r. Rektor Uniwersytetu utrzymał w mocy decyzję Dziekana Wydziału [...] Uniwersytetu z dnia [...] 2011r. Nr [...] odmawiającą przyznania P. T. stypendium socjalnego.
Jako podstawa prawna decyzji wskazany został przepis art.138 § 1 pkt 1 Kpa i art. 199 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i 3 ustawy z dnia 27 lica 2005r. Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz.U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.).
Decyzja zapadła w następujących okolicznościach stanu faktycznego:
P. T. jako doktorant l roku studiów doktoranckich Kierunek [...] na Uniwersytecie wniósł w dniu 20.10.2011 r. o przyznanie mu stypendium socjalnego i stypendium socjalnego zwiększonego z tytułu zamieszkania. Złożył przy tym oświadczenie, że dojeżdża do uczelni od 4 do 5 godzin. Przesiada się 3 lub 4 razy a ponadto posiada schorzenie bezdech senny, który utrudnia mu przebudzanie się a przez to sprawną komunikację.
Dziekan Wydziału [...] Uniwersytetu decyzją z dnia [...] 2011r. Nr [...] wydaną na podstawie art. 199 ust. 1 pkt 1, art. 199 ust. 2 i 3 ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym odmówił przyznania skarżącemu wnioskowanego świadczenia. Organ wyjaśnił, że wniosek posiada uchybienie w postaci nieudokumentowania sytuacji rodzinnej uniemożliwiające rozpoznanie wniosku, zgodnie z § 15 ust. 2 regulaminu stypendialnego i § 15 ust. 2 i 3 załącznika do regulaminu.
Odwołując się od w.w decyzji P. T. podał, że winien być przed wydaniem decyzji wezwany do uzupełnienia wniosku zgodnie z art. 64 § 2 Kpa.
Rektor Uniwersytetu po rozpoznaniu odwołania wydał opisana na wstępie decyzję, wyjaśniając, że każdy student studiów doktoranckich winien zapoznać się z regulaminem studiów, w tym regulaminem ustalania wysokości.przyznawania i wypłacania świadczeń pomocy materialnej dla doktorantów Uniwersytetu (zarządzeniem Rektora Uniwersytetu nr [...] z [...] 2011r.). Z dokumentów tych wynika tryb składnia wniosków o stypendium, którego skarżący nie zachował. W szczególności nie wniósł wymaganych dla oceny zasadności wniosku dokumentów obrazujących sytuacje rodzinną.
W skardze do Sądu P. T. podtrzymał argumentację odwołania.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie.
Rozpatrując skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
W myśl art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012, poz. 270) [dalej: ustawa p.p.s.a.], sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1./ uchyla decyzje lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi: a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy;
b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego;
c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy;
2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach;
3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji, czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Przy czym sąd obowiązany jest wziąć pod uwagę z urzędu wszelkie naruszenia przepisów prawa materialnego i procesowego, jeżeli mogły mieć wpływ na treść zapadłego rozstrzygnięcia, gdyż w myśl art. 134 § 1 ustawy p.p.s.a. rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji Sąd doszedł do przekonania, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż doszło w sprawie do takiego naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia.
Materialnoprawną podstawę niniejszego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. Nr 164, poz. 1365 ze zm.) w brzmieniu obowiązującym od 01.10.2011 r. do 31.12.2011 r. Ustawa ta w art. 207 ust. 1 poddała kontroli pod względem zgodności z prawem decyzje, o których mowa w art. 169 ust. 10 i 11 (w sprawach przyjęcia na studia) oraz w art. 196 ust. 3 (w sprawach przyjęcia na studia doktoranckie) podjęte przez organy uczelni, kierownika studiów doktoranckich lub dyrektora jednostki naukowej w indywidualnych sprawach studentów i doktorantów, a także w sprawach nadzoru nad działalnością uczelnianych organizacji oraz samorządu studenckiego i doktoranckiego, nakazując odpowiednie stosowanie przepisów k.p.a. oraz przepisów o zaskarżaniu decyzji do sądu administracyjnego.
Wskazany na wstępie art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo szkolnictwie wyższym obowiązek odpowiedniego stosowania w postępowaniu rekrutacyjnym przepisów kodeksu postępowania administracyjnego polega na zachowaniu przez organ minimum procedury administracyjnej niezbędnej do załatwienia sprawy i zagwarantowania ustawowych uprawnień strony (patrz: wyrok TK z dnia 8 listopada 2000 r., sygn. SK 19/99, OTK nr 7, poz. 258). Choć decyzje organów uczelni w kontekście wyrażonej w art. 77 ust. 5 Konstytucji RP zasady autonomii szkól wyższych nie muszą spełniać tak surowych kryteriów jak decyzja organu administracji publicznej, to jednak skoro zostały poddane kontroli pod względem zgodności z prawem prowadzonej przez sąd administracyjny, muszą spełniać przynajmniej podstawowe wymogi umożliwiające przeprowadzenie tej kontroli. Oznacza to, że organy Uczelni powinny najpierw poczynić ustalenia odzwierciedlone w zebranym materiale dowodowym i w uzasadnieniu decyzji zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a., uzasadnienie odmowy przyznania stypendium socjalnego, przy zastosowaniu przynajmniej minimum zasad postępowania administracyjnego, oznacza to, że wobec braku wymaganych informacji i dokumentów powinny zwrócić się o ich uzupełnienie w trybie art. 64 § 2 kpa, wraz z konsekwencjami określonymi w tym przepisie.
Reasumując, Sąd uznał, że skarga jest uzasadniona z uwagi na stwierdzone naruszenie przepisów postępowania tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 207 ust. 1 ustawy - Prawo o szkolnictwie wyższym (Dz. U. z 2005 r. nr 164, poz. 1365 ze zm.), które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Powyższa ocena uzasadniała uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Dziekana Wydziału [...].
Ponownie rozpoznając sprawę organ winien uzupełnić materiał dowodowy uwzględniając wskazania zawarte w niniejszym uzasadnieniu.
O kosztach nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącemu z urzędu orzeczono w pkt 3 sentencji wyroku zgodnie z art. 250 w zw. z ar. 205 § 2 ustawy p.p.s.a. oraz § 19 pkt 1 i 2 w zw. z § 18 ust. 1 pkt 1 lit. c oraz § 2 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu (Dz. U. Nr 163, poz. 1348 ze zm.).