Uzasadnienie
Wojewoda decyzja z dnia 6 kwietnia 2005 r. Nr [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa w związku z art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 87, poz. 960 z późn. zmianami) po rozpatrzeniu odwołania E. S. od decyzji Burmistrza z dnia [...] lutego 2005 r. Nr [...] orzekającej o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w C. - utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy stwierdził, że zaskarżoną decyzją Burmistrz działając na podstawie art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych orzekł o wymeldowaniu E. S. z pobytu stałego z budynku nr [...] przy ul. [...] w C., gdyż przeprowadzone postępowanie wykazało, iż w budynku nr [...] przy ul. [...] w C. nie mieszka, mieszkanie to opuściła 5 lat temu i zamieszkała w lokalu swojej córki G. K. przy ul. [...] w C. W złożonym odwołaniu wyjaśnia, iż przedmiotowy budynek faktycznie opuściła w 2000 r. gdyż chciała pomalować sobie mieszkanie. Nie przypuszczała, że syn K. S. pod pretekstem malowania lokalu będzie chciał ją usunąć z przedmiotowego budynku. W dalszej części odwołania E. S. podnosi, iż do chwili obecnej malowanie przedmiotowego lokalu nie jest zakończone, a meble i rzeczy które znajdowały się w tym pomieszczeniu zostały usunięte. Decyzja Burmistrza spowodowała, iż stała się osobą bezdomną wyrzuconą z własnego domu.
Dodaje, iż decyzja ta jest dla niej bardzo krzywdząca i niesprawiedliwa. Odwołująca podnosi także, że w domu tym chciałaby mieszkać, albowiem jest to jedyne miejsce Jej pobytu stałego. W dalszej części odwołania E. S. opisuje sprawy rodzinne i majątkowe oraz krzywdę jaką wyrządził jej syn K. S. Wymieniona wnosi o wydanie sprawiedliwej i pozytywnej decyzji w jej sprawie.
Wojewoda po rozpatrzeniu odwołania stwierdził, zew myśl art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych, w obowiązującym stanie prawnym - po wprowadzeniu zmian od 1 maja 2004 r. ustawą z dnia 16 kwietnia 2004 r. o zmianie ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych (Dz. U. Nr 93, poz. 887) - organ gminy wydaje na wniosek strony lub z urzędu decyzję w sprawie wymeldowania osoby, która opuściła miejsce pobytu stałego lub czasowego trwającego ponad 2 miesiące i nie dopełniła obowiązku wymeldowania się. Dalej organ podnosi, że wnioskodawca K. S., będący właścicielem budynku przy ul. [...] w C., wystąpił w dniu [...] grudnia 2004 r. z wnioskiem o wymeldowanie z wymienionego budynku z pobytu stałego E. S., swojej matki. W uzasadnieniu żądania wnioskodawca wskazał, że E. S. zamieszkuje od 2000 r. u swojej córki G. K. przy ul. [...] w C. Wyprowadzając się zabrała ubrania, rzeczy osobiste oraz część mebli.
Od tamtego czasu ani raz nie była w miejscu pobytu stałego. Następnie organ podnosi, że z przeprowadzonego przez organ l instancji postępowania wyjaśniającego wynika, iż istotnie E. S. nie mieszka w budynku przy ul. [...] w C. Budynek ten E. S. opuściła, jak wyjaśniła działająca jako pełnomocnik wyżej wymienionej G. K. -córka, w 2000 r. na okres malowania mieszkania. Jednak do chwili obecnej do tego lokalu nie powróciła. Przyznaje, że matka cały czas zamieszkuje u niej przy ul. [...] w C. G. K. wyjaśniła, że matka E. S. chciałaby wrócić do swojego mieszkania przy ul. [...] w C., ale nie jest to możliwe, gdyż do chwili obecnej nie został zakończony remont mieszkania. Oświadczyła też, iż w sądzie nie toczyły się ani obecnie nie toczą żadne sprawy dotyczące utrudniania zamieszkania. Nie zgadza się też na wymeldowanie E. S. z przedmiotowego budynku chyba, że otrzyma inny lokal zastępczy.
Fakt nieprzebywania od kilku lat E. S. pod powyższym adresem potwierdziła również kontrola dyscypliny meldunkowej przeprowadzona przez funkcjonariuszy Komisariatu Policji w C. W świetle powyższych ustaleń organ uznał, iż E. S. istotnie nie mieszka w miejscu zameldowania na pobyt stały. Spełniona została, zatem przesłanka art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych niezbędna do jej wymeldowania z budynku przy ul. [...] w C., którą to przesłanką jest opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie lokalu należy rozumieć sytuację, gdy z okoliczności sprawy jednoznacznie wynika, że nastąpiło trwałe opuszczenie lokalu tzn. osoba lokal opuściła i zerwała z nim całkowity kontakt i skoncentrowała swoje centrum życiowe poza miejscem pobytu stałego. Te okoliczności w niniejszej sprawie zachodzą. Zdaniem organu zawarte w odwołaniu argumenty nie mogą skutkować zmiany decyzji.
Podniesiony również w złożonym przez E. S. odwołaniu zarzut dot. braku dobrowolności opuszczenia przez Nią budynku przy ul. [...] w C. nie został potwierdzony w trakcie postępowania. Z akt niniejszej sprawy nie wynika, aby wniosła do sądu pozew o przywrócenie Jej naruszonego przez K. S. posiadania przedmiotowego mieszkania. Wprawdzie E. S. zgłaszała na Policję oraz do Prokuratury doniesienie o utrudnianiu jej zamieszkiwania przez K. S. w powyższym lokalu, ale działania te okazały się nieskuteczne i nie spowodowały ponownego zamieszkania Odwołującej w tym lokalu. Podniesione natomiast w odwołaniu kwestie dotyczące spraw związanych z własnością przedmiotowego budynku nie leżą w gestii rozpatrywania przez organy meldunkowe i nie mogą być przez nie rozstrzygane.
Na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła E.. S. Skarżąca zarzuciła naruszenie prawa materialnego, a to art. 15 ust. 2 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych i wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Podniosła w skardze, że dobrowolnie nie opuściła przedmiotowego lokalu, a tylko przeniosła się tymczasowo do córki na czas remontu lokalu, który miał wykonać jej syn. Pomimo podjętych działań, a to doniesień na Policje i do Prokuratury w dalszym ciągu nie może wrócić do swojego mieszkania, ponieważ syn celowo nie kończy remontu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w motywach zaskarżonej decyzji.
Rozpoznając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Sąd Administracyjny bada legalność zaskarżonego aktu administracyjnego, nie będąc w sprawowaniu tej kontroli związany granicami skargi (art. 3 § 1 i art. 134 § 1 ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi).
W ramach tej kognicji Sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu administracyjnego nie naruszono przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania.
W ocenie Sądu organ naruszył przepisy art. 15 ust. 2 ustawy z 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych i to w sposób, który mógł mieć wpływ na wynik postępowania, jak też art. 7 i 77 kpa przez niedostateczne wyjaśnienie sprawy, a naruszenia te mogły mieć wpływ na wynik postępowania.
Art. 15 ust. 2 ustawy, jako jedną z przesłanek do wymeldowania wskazuje opuszczenie miejsca pobytu stałego. Przez opuszczenie miejsca pobytu stałego w rozumieniu tego przepisu należy rozumieć dobrowolne wyprowadzenie się z dotychczasowego miejsca pobytu stałego, bez dopełnienia obowiązku meldunkowego.
Przesłanka opuszczenia dotychczasowego miejsca pobytu stałego w rozumieniu powołanego przepisu jest spełniona, jeżeli iszczenie to ma charakter trwały i jest dobrowolne.
O opuszczeniu lokalu w rozumieniu art. 15 ust. 2 ustawy z 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych można mówić jedynie wówczas, gdy z okoliczności sprawy wynika, że opuszczenie takie rzeczywiście miało miejsce i że było ono dobrowolne.
Z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że skarżąca w przedmiotowym lokalu faktycznie nie mieszka, jednakże można uznać aby opuszczenie przez nią lokalu miało charakter i było dobrowolne. Z twierdzeń skarżącej, jak też składanych nią doniesień i skarg na Policję i do Prokuratury wynika jednoznacznie, iż przeniosła się ona do córki jedynie na czas trwania remontu dotychczas zajmowanego lokalu i nie może do niego powrócić na skutek tego, że syn nie kończy rozpoczętego remontu.
W świetle powyższych okoliczności nie można uznać, aby została spełniona przesłanka trwałego opuszczenia lokalu i że przebywanie poza nim przez skarżącą jest dobrowolne.
Z tych przyczyn decyzje obu organów musiały ulec uchyleniu, celem przeprowadzenia wnikliwego postępowania dowodowego mającego na celu ustalenie, czy lokal, który opuściła skarżąca na czas remontu, został faktycznie wyremontowany i czy jest możliwe aby w nim zamieszkiwała, zgodnie ze swoją wolą. Po przeprowadzeniu postępowania dowodowego oceni organ, czy faktycznie opuszczenie przez skarżącą przedmiotowego lokalu miało charakter trwały.
Mając powyższe na uwadze na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a i c ustawy o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzeczono jak w sentencji.