Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 21 października 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie oddalił skargi G. P. na decyzje Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 10 stycznia 2014 r., nr [...], nr [...] i nr [...] w przedmiocie zasiłku celowego oraz z dnia 10 stycznia 2014 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku okresowego.
Skarżący składając wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku złożył wniosek o ustanowienie adwokata.
Z formularza PPF oraz z pisma z dnia 24 marca 2015 r. wynika, że skarżący jest właścicielem piętra w starej kamienicy o powierzchni 100 m2, z którego czynsz zajął komornik na poczet jego zobowiązań alimentacyjnych sięgających kwoty ok. 150 tyś. Swoje stałe miesięczne dochody oszacował na kwotę 529 zł zasiłku stałego z MOPS. Skarżący jest osobą niepełnosprawną z orzeczonym umiarkowanym stopniem niepełnosprawności. Podał, że na lekarstwa przeznacza 100 zł, a na opłaty za hotel robotniczy gdzie mieszka 620 zł miesięcznie. Twierdzi, że pomaga mu Caritas i Arcybractwo [...].
Skarżący przedstawił dowody dwóch wpłat po 400 zł każda od Arcybractwa [...] rzecz Przedsiębiorstwa Usług Hotelarskich [...] z grudnia 2014 i lutego 2015 r. oraz dowód otrzymania kwoty 1500 zł z września 2014 r. od Fundacji [...]. Z przedłożonych wydruków operacji bankowych na koncie skarżącego wynika, że jedynym jego źródłem dochodu jest zasiłek w kwocie 529 zł.
Postanowieniem z dnia 23 grudnia 2014 r. referendarz sądowy oddalił wniosek skarżącego.
Od powyższego postanowienia skarżący wniósł skutecznie sprzeciw.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje.
Zgodnie z treścią art. 260 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. tj.: z 2012 r., poz. 270 ze zm.) dalej "P.p.s.a.", w razie wniesienia sprzeciwu, który nie został odrzucony, zarządzenie lub postanowienie, przeciwko któremu został on wniesiony, traci moc, a sprawa będąca przedmiotem sprzeciwu podlega rozpoznaniu przez sąd na posiedzeniu niejawnym. Na postanowienie przysługuje zażalenie.
Stosownie do art. 243 § 1 P.p.s.a. prawo pomocy może być przyznane stronie na jej wniosek złożony przed wszczęciem postępowania lub w toku postępowania.
Zgodnie z art. 245 § 3 P.p.s.a. prawo pomocy w zakresie częściowym obejmuje zwolnienie tylko od opłat sądowych w całości lub w części albo tylko od wydatków albo od opłat sądowych i wydatków lub obejmuje tylko ustanowienie adwokata, radcy prawnego, doradcy podatkowego lub rzecznika patentowego. Przyznanie prawa pomocy osobie fizycznej następuje w zakresie częściowym - gdy wykaże, że nie jest w stanie ponieść pełnych kosztów postępowania, bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a.).
Przepisy statuujące prawo pomocy stanowią odstępstwo od generalnej zasady ponoszenia kosztów postępowania sądowoadministracyjnego zawartej w art. 199 P.p.s.a., strona ubiegająca się o przyznanie prawa pomocy musi, zatem uprawdopodobnić, iż jej sytuacja majątkowa jest na tyle trudna, że uzasadnia wyjątkowe traktowanie i przyznanie pomocy z budżetu państwa. Przesłanki przyznania prawa pomocy są przy tym określone ogólnie, a więc uznaniu sądu pozostawił ustawodawca ocenę okoliczności przemawiających za rozstrzygnięciem korzystnym dla strony.
Zdaniem Sądu, z dokumentów zgromadzonych w aktach sprawy wynika, że skarżący nie posiada żadnych wartościowych ruchomości ani oszczędności.
Uzupełniając wniosek o przyznanie prawa pomocy poprzez przedstawienie Sądowi wymaganych wyjaśnień i dokumentów, wykazał w sposób dostateczny, że poniesienie przez niego kosztów pomocy prawnej w postaci ustanowienia profesjonalnego pełnomocnika może odbyć się z uszczerbkiem dla swego koniecznego utrzymania. Z całokształtu materiału dowodowego wynika, że utrzymuje się on jedynie ze środków pomocy społecznej oraz organizacji charytatywnych, które wystarczają jedynie na zaspokojenie podstawowych potrzeb życiowych. Skala zobowiązań finansowych skarżącego w sposób znacznie odbiegający od uzyskiwanego dochodu powoduje, że znajduje się on w ciągłym zadłużeniu.
Mając na uwadze powyższe, w ocenie Sądu, skarżący nie jest w stanie ponieść kosztów ustanowienia kwalifikowanego zastępstwa procesowego z wyboru bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie, a zatem sytuacja skarżącego uzasadnia przyznanie mu prawa pomocy w zakresie ustanowienia pełnomocnika z urzędu.
Z tych względów Sąd na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji