Uzasadnienie
Komendant Oddziału Straży Granicznej, działając na podstawie:
- - art. 138 § 1 pkt 1 i 2 i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 roku - Kodeks postępowania administracyjnego (2000.1071),
- - art. 92 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 6 września 2001 roku o transporcie drogowym (Dz.U.
2007.874.) oraz Lp. 5.1, 5.2, 5.3 załącznika nr 3 do tej ustawy,
- - art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw,
- - art. 6a pkt. 1 ustawy z dnia 12 października 1990 roku o Straży Granicznej (Dz.U.2011.675) - decyzją z dnia 28 lutego 2012r nr [...] u c h y l i ł decyzję Komendanta Placówki Straży Granicznej z dnia [...] 2011r. nr [...] nakładającą na skarżącego R. P. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą "A" P.P.H.U. R. P. z siedzibą Ł, ul. K - karę pieniężną w kwocie 5 300 złotych za naruszenie przepisu art. 92a ust. 1 ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, polegające na wykonywaniu przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego –
- 1. w części dotyczącej nałożenia na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 Ip. 10.2 załącznika do ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 3 150 złotych i nałożył karę na podstawie art. 92a ust. 1 w wysokości 1 200 złotych załącznika nr 3 Ip. 5.3.1 i 5.3.2 zmienionego ww. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw;
- 2. w części dotyczącej nałożenia na podstawie art. 92 ust. 1 i 4 Ip. 10.3 załącznika do ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 1 200 złotych i nałożył karę na podstawie art. 92a ust. 1 w wysokości 950 złotych załącznika nr 3 Ip. 5.2.1 i 5.2.2 zmienionego ww. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw;
- 3. w części dotyczącej nałożenia na podstawie art.92 ust.1 i 4 lp.10.4 załącznika do ww. ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym kary pieniężnej w wysokości 900,00 złotych i nałożył karę na podstawie art. 92a ust. 1 w wysokości 3 100 złotych załącznika nr 3 Ip. 5.1.1 i 5.1.2 zmienionego ww. ustawą z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw.
W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy podniósł, że w dniu [...] 2011 r. około godziny 13:05 na drodze krajowej nr [...] w miejscowości C funkcjonariusze Straży Granicznej zatrzymali do kontroli drogowej samochód ciężarowy marki Man o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą ciężarową marki Plandex o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy. W wyniku kontroli funkcjonariusz Straży Granicznej stwierdził naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu drogowego z naruszeniem przepisów o czasie prowadzenia pojazdu, obowiązkowych przerwach i odpoczynkach - skrócenie dziennego czasu odpoczynku przy wykonywaniu przewozu drogowego, przekroczenie maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego oraz przekroczenie maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu przy wykonywaniu przewozu drogowego.
Z czynności kontrolnych został sporządzony stosowny protokół.
W związku z powyższym, Komendant Placówki Straży Granicznej wszczął z urzędu postępowanie na okoliczność stwierdzenia naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, a następnie – po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego – w dniu [...] 2011r. wydał decyzję, w której wymierzył za poszczególne naruszenia kary w wysokości: 3 100 złotych, 1 200 złotych oraz 900 złotych. Jako sumę tych kar organ pierwszej instancji w sentencji decyzji określił karę pieniężną w wysokości 5 300 zł.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący wniósł o jej uchylenie zarzucając, że organ ten nie uwzględnił w toku postępowania jego wyjaśnień, ani przedstawionych dowodów. Zdaniem skarżącego, zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest możliwe, aby tachograf mógł rejestrować "prowadzenie" dla kierowcy 1 i równolegle "odpoczynek" dla kierowcy 2, w związku z tym rejestracja "jazdy" w dniu 10.11.2011 r. od godz. 17:32 do 24:00 nie może być podstawą do wyznaczenia rzeczywistego czasu prowadzenia kierowcy w tym dniu, co rzutuje również na możliwość nieprawidłowej rejestracji odpoczynku dziennego w dniach 10/11.11.201 Ir. Skarżący do odwołania dołączył wydruki z tachografu.
Komendant Oddziału Straży Granicznej stwierdził, że argumentacja odwołania nie zasługuje na uwzględnienie i jednocześnie wyjaśnił, że od dnia 1 stycznia 2012 r. została zmieniona ustawa o transporcie drogowym. Zgodnie z nowymi przepisami odpowiedzialność za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego została "podzielona" pomiędzy podmioty wykonujące przewozy drogowe, kierowców, osoby zarządzające transportem oraz inne osoby wykonujące czynności związane z przewozem drogowym. Adekwatnie do podziału odpowiedzialności wprowadzono trzy odrębne taryfikatory za naruszenia przepisów. I tak:
- - załącznik nr 1 zawiera wykaz naruszeń wysokość kar pieniężnych (grzywien) nakładanych w drodze mandatu dla kierujących pojazdami;
- - załącznik nr 2 zawiera wykaz naruszeń i wysokość kar pieniężnych (grzywien) nakładanych na osoby zarządzające przedsiębiorstwem przewozowym lub osoby narządzające transportem w przedsiębiorstwie w drodze postępowania w sprawach o wykroczenia;
- - załącznik nr 3 zawiera wykaz naruszeń oraz wysokość kar pieniężnych nakładanych na podmioty wykonujące przewóz drogowy w drodze decyzji administracyjnych.
Ponadto zgodnie z art. 10 ww. ustawy zmieniającej, przepisy " nowej" ustawy stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie.
Organ pierwszej instancji tj. Komendant Placówki Straży Granicznej wydał zaskarżoną decyzję w dniu [...] 2011 r. zgodnie z obowiązującymi na ten dzień przepisami ustawy. Z kolei organ odwoławczy orzekał w niniejszej sprawie w dacie obowiązywania "nowych" przepisów, które zostały zastosowane w decyzji z dnia 28 lutego 2012r.
W ocenie organu odwoławczego, analiza akt niniejszej sprawy uzasadnia stwierdzenie, że zatrzymany do kontroli kierowca w dniu 3 listopada 2010r. wykonując międzynarodowy transport drogowy rzeczy, naruszył obowiązuje przepisy. Kontrola danych z karty kierowcy wykazała, iż w dniach 11.10 i 12.10.2011r. został skrócony dzienny czas odpoczynku odpowiednio o 4 godz. i 56 min. oraz 1 godz. i 55 min. Także w dniu 10.10.2011r. wykazano, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy o 2 godziny i 11 minut. Stwierdzono również, iż kierowca przekroczył maksymalny czas prowadzenia pojazdu bez przerwy przy wykonywaniu przewozu drogowego w dniach od 10.10 do 11.10.2011r. o 15 godz. i 14 min oraz przekroczył maksymalny dzienny okres prowadzenia pojazdu.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z treścią art. 92a ust. 1ww. ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10 000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do ust. 2 ww. przepisu, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000,00 złotych.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji dokonał szczegółowej analizy danych cyfrowych wynikających z zapisu karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego i stwierdził, że ujawnione naruszenia w wykonywaniu transportu drogowego uzasadniały wymierzenie kar pieniężnych w oparciu o szczegółowo wskazane w uzasadnieniu tej decyzji przepisy załącznika nr 3 do ww. ustawy.
Komendant Oddziału Straży Granicznej stwierdził, że w decyzji organu pierwszej instancji wystąpił błąd rachunkowy polegający na przypisaniu błędnych kwot za stwierdzone naruszenia", jednak w ocenie organu odwoławczego nie wpływają one "na zmianę decyzji ani na zaistniały stan faktyczny, ponieważ łączna kara decyzji organu I instancji 5 300 zł została nałożona prawidłowo, a przypisanie błędnych kwot do naruszeń nie zmienia ważności decyzji".
Odnosząc się do zarzutów odwołania organ podniósł, że stwierdzenie naruszenia przepisów o czasie pracy kierowcy zostało oparte na danych sczytanych w dniu kontroli z tachografu zamontowanego w kontrolowanym pojeździe oraz z karty kierowcy. Dowody te, w ocenie organu odwoławczego, jednoznacznie potwierdzają prawidłowość zaskarżonej decyzji.
Kolejnym zarzutem odwołania była okoliczność niewłaściwej pracy urządzenia rejestrującego czas pracy kierowcy. W odpowiedzi na ten zarzut organ odwoławczy podniósł, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, iż tachograf został poddany badaniu okresowemu w dniu 2 lipca 2011r. tj. cztery miesiące przed dokonaną kontrolą. Ponadto podczas szczegółowej analizy urządzenia zainstalowanego w przedmiotowym pojeździe (przy użyciu programu Tachoscan) w kontrolowanym okresie nie zostały wykryte żadne usterki wpływające na dane zarejestrowane w tachografie cyfrowym i na karcie kierowcy.
Natomiast opis ekspertyzy danych cyfrowych załączony przez skarżącego do odwołania, w ocenie organu, " odbiegał całkowicie od zarejestrowanych danych cyfrowych sczytanych w dniu kontroli tj.3.11.2011r. z tachografu oraz karty kierowcy, jak również zawierał opisy dni, które nie były przedmiotem kontroli..."
W ocenie Komendanta Oddziału Straży Granicznej, dane zebrane w trakcie kontroli oraz stan faktyczny nie dają podstawy do odstąpienia od ukarania.
Na powyższą decyzję wpłynęła skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której skarżący stwierdził, że została na niego nałożona kara pieniężna w wysokości 5.250,00 zł i zarzucił naruszenie przepisów art.7, art.8 oraz 107 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Zdaniem skarżącego, w toku prowadzonego postępowania organy nie uwzględniły jego wyjaśnień, ani przedstawionych dowodów. Zgodnie z obowiązującymi przepisami nie jest możliwe, aby tachograf mógł rejestrować "PROWADZENIE" dla kierowcy 1 i równolegle "ODPOCZYNEK" dla kierowcy 2, w związku z tym rejestracja "JAZDY" w godz.17:32 – 24:00 w dniu 10.11.2011r., zdaniem skarżącego, nie może być podstawą do wyznaczenia rzeczywistego czasu prowadzenia kierowcy w tym dniu, co rzutuje również na możliwość nieprawidłowej rejestracji czasu.
W ocenie skarżącego, analiza rejestracji tachografu prowadzi do wniosku, że nie zostały naruszone przepisy dotyczące przekroczenia czasu jazdy w dniu 10.11.2011r. oraz nie wykorzystania czasu odpoczynku dziennego w pełnej wysokości. W dniu 10 października 2011r. co najmniej od godziny 17:19 czasu UTC do końca doby systemowej tachografu występują rejestracje, które nie mogą być przyjęte do celów rozliczenia czasu pracy jako nie spełniające wymagań w tym zakresie określonych w obowiązujących przepisach i z tego powodu należy je uznać za niewiarygodne. Zarejestrowanie przez to urządzenie prowadzenie pojazdu od godziny 19:19 czasu lokalnego (17:19 czasu UTC) do godziny 02:00 czasu lokalnego (0:00 UTC) w slocie nr 1 jest błędem rejestracji tachografu, gdyż zgodnie z obowiązującymi przepisami, aby rejestracja była kompletna w slocie nr 2 tachografu we wskazanych godzinach powinna zostać zarejestrowana aktywność dyspozycji/gotowości, a nie odpoczynku/przerwy.
Do skargi został dołączony opis rejestracji tachografu oraz opis czynności kierowcy wykonanych w dniu 10.10.2011r., które to dowody, w ocenie skarżącego, potwierdzają zarzuty skargi.
Wskazując na powyższe okoliczności skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
W odpowiedzi na skargę Komendant Oddziału Straży Granicznej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Odnosząc się do zarzutu skargi dotyczącego nieprawidłowej pracy tachografu organ podniósł, że urządzenie to było poddane okresowemu badaniu w dniu 2 lipca 2011r., a podczas szczegółowej analizy urządzenia zainstalowanego w pojeździe (przy użyciu programu Tachoscan) w kontrolowanym okresie nie zostały wykryte żadne usterki wpływające na dane zarejestrowane w tachografie cyfrowym i na karcie kierowcy.
Odnośnie opisu danych cyfrowych przesłanych przez skarżącego, organ podniósł, że dane te całkowicie odbiegają od zarejestrowanych danych cyfrowych sczytanych w dniu kontroli tj. [...] 2011r. oraz karty kierowcy, a ponadto zawierał opisy dni, które nie były przedmiotem kontroli. Ponadto, z wydruków załączonych do ekspertyzy pojazd w dniach z 10/11.10.2011r. przebył 1441 km ze wskazaniami stanu licznika pojazdu od 370 202 km do 371 643 km, co w jednoznaczny sposób wskazuje, iż w ww. dniach pojazd poruszał się, a nie, jak podnosi skarżący, stał.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Stosownie do art.1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U.2002.1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Oznacza to, że przedmiotem kontroli Sądu jest zgodność zaskarżonej decyzji z przepisami prawa materialnego, które mają zastosowanie w sprawie oraz z przepisami prawa procesowego, regulującymi tryb jej wydania. Wiążące przy tym są przepisy obowiązujące w dacie wydania zaskarżonej decyzji.
Na podstawie art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U.2012.270) Sąd przy rozstrzyganiu sprawy nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Mając na uwadze wskazane powyżej kryterium legalności, Wojewódzki Sąd Administracyjny, po poddaniu ocenie ustalonych w sprawie w toku administracyjnego postępowania instancyjnego okoliczności faktycznych i istniejących wówczas okoliczności prawnych, stwierdza, że skarga zasługuje na uwzględnienie, ale z innych powodów, niż w niej podniesiono.
W rozpatrywanej sprawie podstawą prawną wydania zaskarżonej decyzji jest art.92a ust.1 ww. ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym mu ustawą z dnia 16 września 2011r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw(Dz.U.2011.244.1454). Zgodnie z tym przepisem, obowiązującym od dnia 1 stycznia 2012r., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 10.000 złotych za każde naruszenie.
Stosownie do ust. 2 omawianego przepisu, suma kar pieniężnych nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej nie może przekroczyć kwoty 10.000 złotych.
Wykaz naruszeń obowiązków lub warunków, o których mowa w ust.1, oraz wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia określa załącznik nr 3 do ustawy (art.92a ust.6 ww. ustawy)
Z przytoczonych przepisów wynika, że niezależnie od stwierdzonej liczby naruszonych przepisów podczas jednej kontroli, organ administracyjny prowadzi jedną sprawę, którą rozstrzyga w drodze jednej decyzji określającej karę pieniężną, na którą z kolei składają się kary za poszczególne naruszenia.
Podnieść również należy, że z powyższych przepisów, a w szczególności z kategorycznej ich redakcji: "podmiot... podlega karze pieniężnej..." wynika, że decyzje wydane na podstawie tych przepisów mają charakter związany, co oznacza, że w przypadku stwierdzenia naruszenia określonego w ustawie, organ administracyjny ma obowiązek wymierzyć karę określoną w załączniku stanowiącym integralną część ww. ustawy. Podkreślić należy, że są to przepisy bezwzględnie obowiązujące i – co do zasady - ani organy, ani Sąd nie są uprawnione do badania okoliczności, które spowodowały naruszenie obowiązków wynikających z ustawy.
Stwierdzenie naruszenia określonych obowiązków musi poprzedzać ustalenie stanu faktycznego.
W niniejszej sprawie organy administracyjne przeprowadziły postępowanie dowodowe, z którego wynikało, że w dniu 3 listopada 2011r. w miejscowości C został zatrzymany do kontroli drogowej kierowca poruszający się samochodem ciężarowym marki Man o numerze rejestracyjnym [...] wraz z przyczepą ciężarową marki Plandex o numerze rejestracyjnym [...], którym wykonywany był międzynarodowy transport drogowy rzeczy.
Analiza danych cyfrowych zczytanych w dniu kontroli z karty kierowcy oraz z tachografu cyfrowego wykazała naruszenie obowiązków w zakresie skrócenia dziennego czasu odpoczynku, przekroczenia maksymalnego czasu prowadzenia pojazdu bez wymaganej przerwy oraz przekroczenia maksymalnego dziennego okresu prowadzenia pojazdu. Komendant Oddziału Straży Granicznej w uzasadnieniu swej decyzji szczegółowo opisał każde z tych naruszeń.
W ocenie Sądu rozpatrującego niniejsza sprawę, organy prawidłowo przeprowadziły postępowanie dowodowe i wyczerpująco zbadały okoliczności faktyczne w tej sprawie.
Skarżący kwestionując ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy podnosił, że postępowanie dowodowe w tym zakresie zostało oparte na danych z tachografu, które to urządzenie nieprawidłowo dokonywało rejestracji danych.
W związku z powyższym należy stwierdzić, że okolicznością bezsporną jest, że znajdujący się w kontrolowanym pojeździe tachograf posiadał ważne badanie okresowe, które zostało przeprowadzone w dniu 2 lipca 2011r. Badania okresowe należy dokonywać co dwa lata. Niepoddanie urządzenia kontroli okresowej stanowi naruszenie przepisów rozporządzenia Rady (EWG) nr 3821/85 z dnia 20 grudnia 1985 r. w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym (Dz.U.2004.204.2088) i podlega karze.
Ważne badanie okresowe jest dowodem na okoliczność prawidłowej pracy tego urządzenia. Dowód ten może być obalony innym dowodem, jednak w odrębnym postępowaniu.
W okolicznościach niniejszej sprawy brak jest podstaw do kwestionowania prawidłowości pracy przedmiotowego tachografu, dlatego dane zarejestrowane przez to urządzenie mogły stanowić i stanowiły podstawę do ustaleń faktycznych. Podważenie tych ustaleń w postępowaniu dotyczącym kary pieniężnej, bez dowodów potwierdzających wadliwość pracy tachografu przez uprawnione do tego podmioty l, nie jest dopuszczalne.
Dodatkowo należy podnieść, że argumentacja skargi oparta o dane cyfrowe przedstawione przez skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż dane te odbiegły od danych sczytanych w dniu kontroli z tachografu oraz z karty kierowcy. Ponadto zgodzić należy się z twierdzeniem organu odwoławczego, że wskazania licznika w dniach 10/11.10.2011r. potwierdzają okoliczność, że kontrolowany pojazd poruszał się, a nie stał, jak twierdzi skarżący.
Reasumując należy stwierdzić, że ustalenie stanu faktycznego przyjętego przez organ odwoławczy jako podstawa wydania zaskarżonej decyzji nie budzi zastrzeżeń co do jego prawidłowości.
Z kolei przechodząc do oceny prawnej tak ustalonego stanu faktycznego, należy podnieść, że co do zasady, Sąd podzielił stanowisko organów orzekających w niniejszej sprawie. Naruszenia obowiązków przewozu drogowego, opisane w zaskarżonej decyzji, obligowały organy do wymierzenia kary pieniężnej. Jednak Sąd zakwestionował wysokość wymierzonej kary uznając, iż jest ona niezgodna z obowiązującymi przepisami.
Przedmiotem rozpatrywanej sprawy było nałożenie kary pieniężnej za wszystkie naruszenia popełnione w związku z wykonywaniem transportu drogowego, którego dotyczyła kontrola w dniu [...] 2011r.
Komendant Placówki Straży Granicznej decyzją z dnia [...] 2011r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 5 300 złotych.
Komendant Oddziału Straży Granicznej, uchylając w części zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji, wymierzył w swej decyzji kary pieniężne za określone naruszenia w wysokości odpowiednio: 1 200 złotych, 950 złotych oraz 3 100 złotych. W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy stwierdził, że "łączna kara decyzji organu I instancji 5 300 zł została nałożona prawidłowo, a przypisanie błędnych kwot do naruszeń nie zmienia ważności decyzji".
Powyższe stanowisko jest błędne, gdyż suma kar za poszczególne naruszenia popełnione w związku z wykonywaniem przewozu, którego dotyczyła kontrola w przedmiotowej sprawie, wynosi 5 250 zlotach.
Mając na uwadze, że niezależnie od liczby stwierdzonych naruszeń, przedmiotem sprawy administracyjnej jest jedna kara pieniężna będąca sumą poszczególnych kar, należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja Komendanta Oddziału Straży Granicznej narusza art.92a ww. ustawy o transporcie drogowym, gdyż wymierzona kara pieniężna w wysokości 5 300 złotych przewyższa sumę kar za poszczególne naruszenia.
Konsekwencją powyższego jest również uchylenie decyzji organu pierwszej instancji, z uwagi na okoliczności podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji tj. stwierdzone błędy rachunkowe polegające na przypisaniu błędnych kwot za stwierdzone naruszenia, ale również z uwagi na art.10 ww. ustawy z dnia 16 września 2011r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw. Przepis ten stanowi, że przepisy ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym, w brzmieniu nadanym ww. ustawa z dnia 16 września 2011r. stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków i warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie tj. do dnia 31 grudnia 2012r.
Komendant Oddziału Straży Granicznej prawidłowo wskazał jako podstawę rozstrzygnięcia odwołania skarżącego od decyzji organu pierwszej instancji przepisy ww. ustawy o transporcie drogowym w brzmieniu nadanym jej ustawą z dnia 16 września 2011r.
Końcowo nadmienić również należy, że pkt. 3 decyzji z dnia 28 lutego 2012r. podwyższający karę nałożoną na podstawie art.92 ust.1 i 4 lp. 10.4 załącznika do ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym w wysokości 900 złotych i określający tę karę w wysokości 3 100 złotych nie narusza zasady zakazu reformationis in pius, gdyż strona nie jest zobligowana do uiszczenia kar za poszczególne naruszenia, lecz kary wskazanej jako suma tych kar.
Powyższa okoliczność nie była kwestionowana przez skarżącego.
Stosownie do art. 153 ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie ten sąd oraz organ, którego działanie było przedmiotem zaskarżenia.
Uznając, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt.1 a ww. ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.