Uzasadnienie
Skarżący R. G. pismem z dnia 6 grudnia 2018 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na:
- 1) uchwałę Rady Miasta Krakowa nr XC/2361/17 z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto oraz
- 2) zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2018 r. Nr [...] w sprawie unieważnienia identyfikatorów oraz zmiany zarządzenia Nr 1246/2018 w sprawie zatwierdzenia wyników konkursu ofert na świadczenie usług przewozu za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto pt. "Przewóz osób na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto".
W oparciu o art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz.U. z 2020 r., poz. 713) skarżący zaskarżył:
- - § 1 ust. 5 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6 grudnia 2017 r. Nr XC/2361/17, zmieniającej uchwałę z dnia 3 listopada 2010 r. Nr CXV/1547/10 w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto (Dz. Urz. Woj. Małop. z 2017 r., poz. 8844);
- - § 1. 1 oraz § 2 pkt 1 zarządzenia nr [...] Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2018 r. w sprawie unieważnienia identyfikatora wydanego dla A R. G. dla określonego pojazdu oraz wprowadzenie zmian w wykazie wybranych ofert w konkursie o świadczenie usług przewozu osób za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym – poprzez skreślenie wiersza oznaczonego l.p. 23.
Powyższa skarga, w zakresie przedmiotu zaskarżenia dotyczącego kwestionowanej uchwały Rady Miasta Krakowa, została zarejestrowana w Wydziale II tut. Sądu pod sygn. akt II SA/Kr 125/19. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 125/19, odrzucił skargę skarżącego we wskazanym wyżej zaskarżonym zakresie uchwały z dnia 6 grudnia 2017 r. Nr XC/2361/17. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z 19 września 2019 r., sygn. akt II OSK 1861/19, oddalił skargę kasacyjną wniesioną na powyższe postanowienie WSA w Krakowie. W tym stanie rzeczy postanowienie WSA w Krakowie z dnia 21 marca 2019 r., sygn. akt II SA/Kr 125/19, o odrzuceniu skargi jest prawomocne.
Sądowi z urzędu jest wiadome, że uchwała Rady Miasta Krakowa nr XC/2361/17 z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniają uchwałę nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto nie została wyeliminowana z obrotu prawnego.
Skarga natomiast w przedmiocie zaskarżenia obejmującym zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2018 r. Nr [...] została zarejestrowana w Wydziale III tut. Sądu początkowo pod sygn. akt III SA/Kr 119/19, a obecnie pod sygn. akt III SA/Kr 667/20 i jest przedmiotem niniejszego rozpatrzenia.
Skarżący w powyższej skardze wskazał na następujące naruszenia:
- 1. art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zakresie, w jakim uchwała wprowadza ograniczenie działalności gospodarczej polegającej na transporcie osób pojazdami wolnobieżnymi elektrycznymi wyłącznie do 70 sztuk, wyłonionych w konkursie zorganizowanym przez Prezydenta Miasta Krakowa;
- 2. art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. prawo o ruchu drogowym - poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania przeglądu technicznego pojazdów wolnobieżnych, gdy tymczasem ustawa nie wprowadza takiego obowiązku w przypadku pojazdów wolnobieżnych, a zatem wskazane w załączniku nr 5 do uchwały nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. warunki techniczne, wizualne i inne wymagania dotyczące pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym zostały wydane bez podstawy prawnej;
- 3. art. 156 ust. 1 w zw. z art. 157 § 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska - w zakresie, w jakim uchwała wprowadza ograniczenie używania urządzeń nagłaśniających, stanowiących wyposażenie pojazdów wolnobieżnych, za wyjątkiem indywidualnych zestawów słuchawkowych, kiedy to dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane przez pojazdy wolnobieżne - w tym ich urządzenia nagłaśniające - nie stanowią negatywnego oddziaływania na środowisko, a zatem obowiązku ograniczenia tego oddziaływania;
- 4. art. 31 § 3 Konstytucji RP poprzez brak rozróżnienia przez Radę Miasta Krakowa na zasadzie proporcji odpowiedzialności indywidulanej pomiędzy odpowiedzialnością za naruszenie prawa przez osobę faktycznie kierującą pojazdem wolnobieżnym a oferenta, dla którego wydano identyfikator oraz do którego systemowo przypisany jest pojazd oznaczony konkretnym numerem identyfikacyjnym.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że upatruje naruszenia interesu prawnego w fakcie, iż na mocy § 1 ust. 5 uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6 grudnia 2017 r. Nr XC/2361/17 po § 6 dodano § 6a do uchwały z dnia 3 listopada 2010 r. Nr CXV/1547/10, na podstawie którego przeprowadzony został konkurs na świadczenie usług przewozu za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto, w którym skarżący wziął udział i uzyskał dwa identyfikatory uprawniające do świadczenia ww. usług na obszarze Parku. Jednakże wobec stwierdzenia przez Straż Miejską czterokrotnego naruszenia prawa pojazdem wolnobieżnym przypisanym do skarżącego, skierowano do sądu wniosek o ukaranie i w efekcie nałożono na skarżącego trzy mandaty karne, czego ostatecznie konsekwencją jest zaskarżone zarządzenie z dnia [...] 2018 r. Nr [...] o unieważnieniu identyfikatora nr [...] przypisanego do pojazdu o nr [...].
Skarżący podniósł w szczególności, że gdyby nie przewidziana w warunkach konkursu możliwość unieważnienia wydanego identyfikatora w przypadku stwierdzenia naruszenia obowiązujących przepisów prawa, bez zróżnicowania czy wykroczenie drogowe popełnia osoba fizyczna kierująca pojazdem wolnobieżnym czy też oferent, dla którego wydano identyfikator, skarżący mógłby nadal świadczyć usługi przewozowe na obszarze Parku, gdyż posiadał identyfikator uprawniający go do korzystania z przestrzeni publicznej w ten sposób.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie ze względu na niewykazanie przez skarżącego interesu prawnego w zaskarżeniu zarządzenia, względnie o oddalenie skargi.
W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2019 r., będącym odpowiedzią na wezwanie Sądu o uzupełnienie skargi, w tym o wykazanie, na czym polega naruszenie interesu prawnego skarżącego w niniejszej sprawie, skarżący wskazał, że zarzuty podniesione w skardze z dnia 6 grudnia 2018 r. są wspólne wobec uchwały, jak i zarządzenia w kwestionowanym zakresie. Skarżący podniósł, że zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2018r. o nr [...] unieważniające identyfikator o nr [...] przypisany do pojazdu o nr VIN [...] zostało wydane na podstawie § 6a uchwały Rady Miasta Krakowa Nr CXV/1547/10 z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto, wprowadzonego do uchwały na mocy § 1 ust 5 uchwały Rady Miasta Krakowa nr XC/2361/17 z dnia 6 grudnia 2017 r. W ocenie skarżącego zastosowanie tego przepisu wobec niego skutkujące skierowaniem do sądu wniosku o ukaranie i ukaraniem trzema mandatami godzi w jego interes prawny i uprawnienie.
Ponadto źródła naruszenia interesu prawnego upatrywał w przepisie art. 3531 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1145, zwanej dalej w skrócie "k.c."), dotyczącym zasady swobody umów i jej ograniczenia oraz w przepisie art. 23 k.c., dotyczącym ochrony dóbr osobistych.
Zdaniem skarżącego kwestionowana uchwała Rady Miasta Krakowa doprowadziła do ograniczenia swobody prowadzenia przez niego działalności gospodarczej, gdyż określiła możliwość transportu osób pojazdami wolnobieżnymi wyłącznie do 70 sztuk, wyłonionymi w konkursie zorganizowanym przez Prezydenta Miasta Krakowa. Skarżący podniósł, że zaskarżona uchwała wkracza w dobro rozwoju gospodarki, narusza zasadę praworządności, pewności prawa, niedyskryminacji oraz zrównoważonego rozwoju, powołując przepis art. 17 ust 1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 r. o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 282). Wskazał, że wymienione zasady wiążą się z celem zmian, jakim jest tworzenie warunków dla trwałego wzrostu gospodarczego, wzrostu dochodów mieszkańców oraz spójności w wymiarze społecznym, ekonomicznym i terytorialnym kraju.
Odnosząc się do skutków w sferze prawnej związanych z wydaniem zaskarżonego zarządzenia skarżący wskazał, że Prezydent Miasta Krakowa nie rozróżnił sytuacji pomiędzy odpowiedzialnością za naruszenie prawa przez osobę faktycznie kierującą pojazdem wolnobieżnym a oferenta, dla którego wydano identyfikator oraz do którego systemowo przypisany jest pojazd oznaczony konkretnym numerem identyfikacyjnym. Zdaniem skarżącego może dojść do sytuacji, w której dana osoba, która faktycznie narusza prawo pojazdem wolnobieżnym należącym do oferenta działa na jego niekorzyść, podczas gdy faktycznie oferent w danym czasie nie posługiwał się pojazdem wolnobieżnym. Sytuacja ta zaszła w niniejszej sprawie.
Skarżący zwrócił ponadto uwagę, że zaskarżona uchwała wprowadza obowiązek dokonywania przeglądu technicznego pojazdów wolnobieżnych wbrew przepisowi art. 81 ust. 1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 110). Naruszyła również przepis art. 156 ust. 1 w zw. z art. 157 § 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r., poz. 1219), w zakresie, w jakim wprowadziła ograniczenie używania urządzeń nagłaśniających, stanowiących wyposażenie pojazdów wolnobieżnych, za wyjątkiem indywidualnych zestawów słuchawkowych.
Skarżący wskazał, że dopuszczalne poziomy hałasu w środowisku powodowane przez pojazdy wolnobieżne, w tym ich urządzenia nagłaśniające, nie stanowią negatywnego oddziaływania na środowisko. Rada Miasta Krakowa w żaden sposób nie wykazała, że hałas emitowany przez nagłośnienia urządzeń pojazdów wolnobieżnych faktycznie może negatywnie oddziaływać na środowisko, a tym samym że zachodzą przesłanki do podjęcia uchwały w tym zakresie.
Zdaniem skarżącego wprowadzenie ograniczenia używania urządzeń nagłaśniających stanowiących integralne wyposażenie pojazdów wolnobieżnych nie ma prawnego uzasadnienia i zostało w sposób zbyt daleko idący ustanowione.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2019 r. o sygn. akt III SA/Kr 119/19 odrzucił skargę wskazując, że dla skutecznego wywiedzenia skargi konieczne jest legitymowanie się interesem prawnym, a skarżący nie posiada tejże legitymacji. Powyższe postanowienie zostało uchylone postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 862/19, a sprawa została przekazana do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Krakowie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie spełniało wymogów określonych w art. 141 § 4 p.p.s.a. (w zw. z art. 166 p.p.s.a.). Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, iż "skarżący wskazując na istnienie po jego stronie interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego zarządzenia, wskazał na akty i przepisy prawa, które w jego przekonaniu świadczą o posiadaniu i wykazaniu interesu prawnego w zaskarżeniu przedmiotowego zarządzenia.
Z treści skargi wynika, że skarżący wskazuje na treść art.17 ust.1 pkt 1 ustawy z dnia 23 lipca 2003 roku o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami w zakresie, w jakim uchwała wprowadza ograniczenie działalności gospodarczej polegającej na transporcie osób pojazdami wolnobieżnymi elektrycznymi wyłącznie do 70 sztuk, wyłonionych w konkursie zorganizowanym przez Prezydenta Miasta Krakowa, jak również wskazuje na przepis art.81 ust.1 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 roku prawo o ruchu drogowym, poprzez wprowadzenie obowiązku dokonywania przeglądu technicznego pojazdów wolnobieżnych w sytuacji, gdy ustawa nie przewiduje takiego obowiązku w stosunku do tych pojazdów, wskazuje również na art.156 ust.1 w związku z art.157 ust.1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 roku Prawo ochrony środowiska, w zakresie stosowania urządzeń nagłaśniających w pojazdach wolnobieżnych, wskazuje także na art. 31 § 3 Konstytucji RP, jak również odwołuje się do konkretnych jednostek redakcyjnych uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 6 grudnia 2017 roku numer XC/2361/17, a także wskazuje na treść § 4 ust.8 ogłoszenia konkursu stanowiącego załącznik do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa.
W związku z powyższym wskazać należy, że przedmiotem postępowania objęte zostało zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2018 roku numer [...]. Z treści zarządzenia wynika, że zostało ono wydane w sprawie unieważnienia identyfikatorów oraz zmiany zarządzenia numer [...] w sprawie zatwierdzenia wyników konkursu ofert na świadczenie usług przewozu osób za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto pt. "Przewóz osób na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto". W § 1.1. zarządzenia wskazano, że "unieważnia się identyfikator wydany dla: A R. G. dla pojazdu oznaczonego nr identyfikacyjny [...]". W § 2 zarządzenia między innymi wskazano, iż w wykazie wybranych ofert w konkursie na świadczenie usług przewozu osób za pomocą pojazdów wolnobieżnych, który stanowi załącznik nr 1 do zarządzenia numer [...] z dnia [...] 2018 roku wprowadzono zmiany poprzez skreślenie wiersza oznaczonego [...].
Skreślony wiersz dotyczący [...] odnosił się do skarżącego i opisanego w zaskarżonym zarządzeniu numeru identyfikatora. W zaskarżonym zarządzeniu powołano przepisy ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym, przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 roku numer CXV/1547/10 oraz przepis ogłoszenia konkursu ofert, stanowiący załącznik do zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa z 9 marca 2018 roku numer 580/2018". Naczelny Sąd Administracyjny podniósł, że "z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia nie wynika, aby Sąd I instancji uczynił przedmiotem oceny wskazane wyżej regulacje prawne w kontekście zaskarżonego zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa z uwzględnieniem powołanych w tym akcie przepisów prawa. W istocie zatem uzasadnienie zaskarżonego postanowienia nie zawiera stanowiska co do oceny argumentów strony skarżącej mających świadczyć o przysługującej jej legitymacji do zaskarżenia przedmiotowego zarządzenia".
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje.
Przedmiot zaskarżenia w rozpoznawanej sprawie jest zarządzenie Prezydenta Miasta Krakowa z dnia [...] 2018 r. Nr [...] w sprawie unieważnienia identyfikatorów oraz zmiany zarządzenia Nr [...] w sprawie zatwierdzenia wyników konkursu ofert na świadczenie usług przewozu za pomocą pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto pt. "Przewóz osób na obszarze Parku Kulturowego Stare Miasto.
W pierwszej kolejności należało dokonać oceny dopuszczalności zaskarżenia do sądu administracyjnego powyższego aktu. Kwestia ta została w zasadzie rozstrzygnięta przez Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 28 stycznia 2020 r. sygn. akt II GSK 862/19, w którym Sąd przyjął, że prawidłowe jest stanowisko sądu pierwszej instancji, iż zaskarżone zarządzenie jest aktem organu jednostki samorządu terytorialnego z zakresu administracji publicznej, podlegającym kognicji sądu administracyjnego na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g., o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a.
Mając na uwadze powyższe należało przyjąć, że skarga w przedmiotowej sprawie wniesiona została w trybie art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2020 r., poz. 713; określanej dalej jako "u.s.g."), zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skonstruowany w ten sposób przepis istotnie i wprost rzutuje na legitymację skarżącego, który składając skargę musi wykazać, że został naruszony jego własny interes prawny. Występujący ze skargą musi zatem wykazać, że akt organu, który skarży, wpłynął ujemnie na jego prawa chronione normami materialnymi lub uprawnienia z tych norm wynikające. Naruszenie interesu prawnego musi być aktualne, musi ograniczać sytuację prawną, uszczuplać uprawnienia, zatem negatywnie wpływać na już ukształtowany stan prawny podmiotu, wynikający z normy materialnej (por. wyrok NSA z dnia 14 kwietnia 2011 r., sygn. akt I OSK 5/11). W niniejszej sprawie odnośnie skarżącego będącego przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą w zakresie, który został wyłączony zaskarżonym zarządzeniem Sąd uznał, że z uwagi na okoliczność, iż w następstwie wprowadzonych zaskarżonym aktem ograniczeń - co może mieć zasadniczy wpływ na sposób prowadzenia przez skarżącego działalności gospodarczej – ma on interes prawny do wniesienia skargi na podstawie art. 50 § 1 ustawy p.p.s.a.
Sąd zaznacza w tym miejscu, że wykazanie naruszenia interesu prawnego oznacza, że zaistniały warunki kontroli legalności zaskarżonego aktu. Nie oznacza to jednak automatycznie uznania skargi już z tego tytułu za zasadną. Przyjąć należy, że zaskarżony akt mógłby zostać wyeliminowany z obrotu prawnego, gdyby doszło do naruszenia przez organ orzekający norm prawa materialnego czy procesowego, mających zastosowanie przy wydaniu zaskarżonego aktu.
Zatem ustalenie, że w przedmiotowej sprawie spełnione zostały przesłanki określone w powołanym art. 101 ust. 1 u.s.g. umożliwiło Sądowi dokonanie merytorycznej oceny podniesionych w skardze zarzutów i kontroli zaskarżonego aktu.
W rozpoznawanej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny, dokonując kontroli legalności zaskarżonego aktu w świetle powołanych wyżej kryteriów oraz w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., nie stwierdził naruszeń prawa dających podstawę do jego wyeliminowania z obrotu prawnego. Sąd nie dopatrzył się żadnych uchybień procesowych, które mogłyby zaważyć na legalności zaskarżonego aktu.
Przede wszystkim należy podnieść, że wszystkie sformułowane w skardze zarzuty dotyczą uchwały Rady Miasta Krakowa nr XC/2361/17 z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającej uchwałę nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto, a nie zarządzenia stanowiącego przedmiot niniejszego postępowania. W piśmie procesowym z dnia 19 marca 2019 r. skarżący wskazał, że zarzuty te są wspólne, jednakże należy mieć na uwadze, że wskazana wyżej uchwała podlegała odrębnemu zaskarżeniu, a postępowanie prowadzone pod sygnaturą akt II SA/Kr 125/19 nie doprowadziło do wyeliminowania powyższej uchwały z obrotu prawnego. Postanowienie wydane przez WSA w Krakowie o odrzuceniu skargi z powodu braku legitymacji skarżącego jest prawomocne, zatem kwestia ta nie może być przedmiotem ponownego rozpoznania w niniejszym postępowaniu.
W tym stanie rzeczy wskazana wyżej uchwała Rady Miasta Krakowa stanowi prawo powszechnie obowiązujące. Uchwała powyższa nie została również w wyniku innych postępowań wyeliminowana z obrotu prawnego (patrz: https://www.bip.krakow.pl/?dok_id=167&sub_dok_id=167&sub=uchwala&query=id%3D23066%26typ%3Du).
Sąd winien zatem dokonać oceny, czy zaskarżone zarządzenie zostało wydane w oparciu o przepisy prawa powszechnie obowiązującego, w tym przepisy uchwały Rady Miasta Krakowa nr XC/2361/17 z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającej uchwałę nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto.
Zdaniem Sądu wydając zaskarżone zarządzenie z dnia [...] 2018 r. Prezydent Miasta Krakowa nie naruszył przepisów prawa, w tym w szczególności wskazanej wyżej uchwały. Zgodnie z § 6a ust. 1 uchwały nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto, który został wprowadzony uchwałą Rady Miasta Krakowa nr XC/2361/17 z dnia 6 grudnia 2017 r. zmieniającą uchwałę nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto: "Dopuszcza się prowadzenie działalności usługowej w zakresie przewozu osób, przy czym usługi te mogą być świadczone wyłącznie przy wykorzystaniu: pojazdów wolnobieżnych z napędem elektrycznym dla których wydano identyfikator, pojazdów zaprzęgowych, publicznego transportu zbiorowego i taksówek.".
Z kolei ust. 4 powyższego przepisu stanowi: "Identyfikator, o którym mowa w ust. 1, wydawany jest na okres jednego roku dla pojazdów wyłonionych w wyniku konkursu zorganizowanego przez Prezydenta Miasta Krakowa, spełniających warunki techniczne, wizualne i inne wymagania, określone w załączniku nr 5 do uchwały.". Z kolei zgodnie z ust. 5 powyższego przepisu zakazuje się używania urządzeń nagłaśniających, stanowiących wyposażenie pojazdów wolnobieżnych, za wyjątkiem indywidualnych zestawów słuchawkowych.
Skarżący nie kwestionuje okoliczności, że zostały w stosunku do niego skierowane do sądu trzy wnioski o ukaranie, a w konsekwencji został on trzykrotnie ukarany mandatem karnym w oparciu o § 6a uchwały nr CXV/1547/10 Rady Miasta Krakowa z dnia 3 listopada 2010 r. w sprawie utworzenia parku kulturowego pod nazwą Park Kulturowy Stare Miasto. W tym stanie faktycznym organ był uprawniony do wydania zaskarżonego zarządzenia. Organ nie był również uprawniony do dokonywania oceny zasadności nałożenia mandatów karnych na skarżącego. Nie może mieć znaczenia również okoliczność, kto prowadził pojazd, czyli kto wykonywał uprawnienia w imieniu na rzecz skarżącego, skoro działo się to w ramach prowadzonej przez skarżącego działalności gospodarczej.
Mając na uwadze powyższe Sąd doszedł do przekonania, że brak jest podstaw do kwestionowania zaskarżonego zarządzenia Prezydenta Miasta Krakowa. Z tego powodu Sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.