Wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowiez 2 grudnia 2015 r., sygn. akt III SA/Kr 670/15

Uzasadnienie

Decyzją z dnia 27 marca 2015 r. Nr [....] Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [....], działając na podstawie art. 127 § 2 i art. 138 § 1 pkt 2 i 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U.2013.267, dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołania K. D. (dalej: skarżącego) od decyzji z dnia [.....] 2015 r. Nr [.....] Dowódcy Jednostki Wojskowej Nr [.....],

1. I. uchylił zaskarżoną decyzję w części:
2. 1. przyznania skarżącemu odprawy w wysokości 6.159,00 zł.
3. 2. przyznania ekwiwalentu pieniężnego za 52 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie 7.278,82 zł.
4. 3. 9.902,79zł. stanowiącą różnicę wypłaconych za miesiąc lipiec i sierpień 2014 uposażeń zobowiązał wypłacić skarżącemu tytułem pozostałej części odprawy, ekwiwalentu i gratyfikacji.
5. II. przyznał skarżącemu:
6. 1. odprawę w wysokości 6.339,00 zł.
7. 2. ekwiwalent pieniężny za 52 dniu urlopu wypoczynkowego w kwocie 7.491,55 zł.
8. 3. kwotę 10295,52 zł. stanowiącą różnicę wypłaconych za miesiące: sierpień i wrzesień 2014 r. uposażeń zobowiązał wypłacić skarżącemu tytułem pozostałej części odprawy, ekwiwalentu i gratyfikacji.
9. III. w pozostałej części utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.

Powyższa decyzja została wydana w następującym stanie prawnym i faktycznym:

Decyzją z dnia [....] 2014 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [.....] przyznał skarżącemu należności pieniężne w związku ze zwolnieniem od z zawodowej służby wojskowej oraz zaliczył wypłacone tytułem wynagrodzenia kwoty w poczet odprawy i ekwiwalentu za urlop wypoczynkowy.

W wyniku odwołania skarżącego, Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [....] w dniu [....] 2014 r. wydał decyzję Nr [.....], którą uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji.

W wyniku ponownie przeprowadzonego postepowania, w dniu [.....] 2015 r., organ I instancji przyznał skarżącemu należności związane ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej w postaci odprawy wysokości 6.159,00 zł, ekwiwalentu pieniężnego za 52 dni urlopu wypoczynkowego w kwocie 7.278,82 zł oraz gratyfikacji urlopowej w kwocie 875,00 zł. Organ zaliczył wypłacone w dniach 1 sierpnia 2014 r. oraz 1 września 2014 r. tytułem kwoty łącznej w wysokości 4410,03 zł na poczet należności wynikających z odprawy do kwoty 4410,03 zł. Natomiast kwotę 9902,79 zł stanowiącą różnicę wypłaconych z miesiąc sierpień i wrzesień uposażeń organ zobowiązał się wypłacić skarżącemu tytułem pozostałej części odprawy, ekwiwalentu i gratyfikacji.

W odwołaniu K. D. zarzucił, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem art. 103 ust. 1 w zw. z art. 77 ustawy, poprzez jego wadliwe i całkowicie nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, co doprowadziło do potrącenia z należności finansowych przysługujących mu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej tj. z odprawy - kwoty w wysokości 4410,03 zł, tytułem zwrotu wypłaconego w dniach 1.08 i 1.09 2014 r. uposażenia, przez co doszło do rażącego naruszenia tego przepisu. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie przepisu art. 94 ust. 1 pkt. 2), art. 95 pkt. 2 w zw. z art. 97 ustawy, poprzez wadliwe ustalenie kwot wypłaty tych należności oraz art. 77 ustawy poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo ustawowego obowiązku. Z tych względów skarżący domagał się uchylenia w zaskarżonej części decyzji i orzeczenia co do istoty sprawy, poprzez ustalenie że skarżącemu należy się pełna kwota należności finansowych bez jakichkolwiek potrąceń wraz z odsetkami ustawowymi za zwłokę w wypłacie liczonymi od chwili wymagalności do chwili zapłaty, zgodnie z wyliczeniami dokonanymi w decyzji organu I instancji z dnia [....] 2014 r.

Decyzją z dnia 27 marca 2015 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [....] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy wskazał, że na mocy ostatecznego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. Nr [.....] z dnia [....] 2014 r. skarżący został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby wojskowej - Kat. "N".

Stosownie do treści art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 3, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. W myśl ust. 3, w przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych.

Rozkazem personalnym Nr [.....] z dnia [....] 2014 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [....], stwierdził fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej z dniem [.....] 2014 r.

Decyzją Nr [....] z dnia [....] 2014 r. skarżącemu przyznano kwotę 90,00 zł. Decyzja ta zwiększyła podstawę do wyliczenia należności w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej. W związku z tym, że żołnierzowi w ostatnim dniu pełnienia służby przysługiwało uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym w kwocie 3.169.50 zł, wysokość odprawy wynosi 6.339,00 zł.

Powołując się na art. 95 pkt 2 oraz art. 97 ustawy organ odwoławczy wskazał, że skarżący posiada niewykorzystane 26 dni urlopu wypoczynkowego za 2013 r., 26 dni urlopu wypoczynkowego za 2014 r. łącznie 52 dni, w związku z czym kwota ekwiwalentu pieniężnego wynosi 7.491,55 zł. Ponadto, na podstawie art. 87 ustawy przysługuje mu gratyfikacja urlopowa w kwocie 875,00 zł.

Organ odwoławczy nie uznał za zasadny podniesiony w odwołaniu zarzut naruszenia art. 103 ust. 1 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych.

Zaliczenie wcześniej wypłaconych środków pieniężnych z tytułu uposażenia na poczet wypłaconych należności z tytułu odprawy nie może być traktowane jako naruszenie art. 77 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych, zgodnie z którym pobrane przez żołnierza uposażenie i inne należności określone w art. 73 tej ustawy, przysługujące mu w dniu wypłaty nie podlegają zwrotowi. Czym innym jest zwrot należności, a czym innym jest ich odliczenie od obecnie wypłacanych stronie kwot. Zatem organ I instancji uprawniony był do odliczenia od uposażenia żołnierza, należnego mu za okres, w którym nie pełnił faktycznie służby (9 lipca 2014 r. do 19 września 2014 r.), wypłaconych wcześniej z tytułu służby wojskowej kwot pieniężnych.

Prawo do świadczeń wypłacanych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wynika z tego samego, co uposażenie, stosunku służbowego, a jedynie dokonanie wypłaty odbywa się po zakończeniu służby. Świadczy o tym treść art. 103 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych: " Przez uposażenie, o którym mowa w ust. 1, należy rozumieć uposażenie wymienione w art. 72 ust. 1, dodatkowe uposażenie roczne, o którym mowa w art. 83, dodatkowe wynagrodzenie, o którym mowa w art. 88, odprawę z tytułu zwolnienia z zawodowej służby wojskowej, o której mowa w art. 94, i należności pieniężne wymienione w art. 95 pkt 1 i 2". Żołnierz nie może więc w tym samym okresie otrzymywać uposażenia i należności związanych z zakończeniem służby, o których mowa w art. 95 wymienionej ustawy. W takiej sytuacji organ I instancji prawidłowo zaliczył należności wypłacone stronie tytułem uposażenia w dniach 1 sierpnia i 1 września 2014 r.- po zakończeniu służby - w wysokości 4.410,03 zł. na poczet należności związanych z odprawą.

W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego K. D. domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej jej decyzji organu pierwszej instancji, zarzucając naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.

1. - art. 103 ust. 1 ustawy w zw. z art. 77 ustawy, poprzez jego wadliwe i całkowicie nieuzasadnione zastosowanie w sprawie, co doprowadziło w zasadzie do zastosowania przez organ instytucji potrącenia z należności finansowych przysługujących skarżącemu w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, przez co w konsekwencji doszło do rażącego naruszenia tego przepisu, pomimo tego iż wskazuje on w sposób jasny i nie wymagający stosowania wykładni rozszerzającej, które z należności finansowych i w jakich konkretnie okolicznościach mogą zostać potrącone z uposażenia żołnierza zawodowego,
2. - art. 94 ust. 1 pkt 2, art. 95 pkt 2 w zw. z art. 97 ustawy, poprzez ustalenie wadliwych kwot wypłaty należności finansowych związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej, o czym wprost świadczy treść decyzji Dowódcy Jednostki Wojskowej [....] w B. Nr [.....] z dnia [....] 2014 r.,
3. - art. 77 ustawy, poprzez jego niezastosowanie w sprawie, pomimo takiego ustawowego obowiązku, przez co doszło do szkody w mieniu prywatnym skarżącego, poprzez pomniejszenie kwoty wypłaty należności finansowych w związku ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej.

Skarżący podniósł, że w okresie od 9 lipca do 19 września 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim i nadsyłał do jednostki kolejne zwolnienia lekarskie. Od należności wypłacanych w tym okresie były odprowadzane składki na ubezpieczenia zdrowotne oraz podatki. Nadto skarżący odkreślił, że jego zdaniem jednostka nie była uprawniona do odliczenia od należności związanych ze zwolnieniem z zawodowej służby wojskowej żadnej kwoty, ponieważ skarżący przesłał do jednostki wojskowej zwolnienie lekarskie i prowadzono w jego sprawie pełną księgowość, wraz z odprowadzaniem składki na ubezpieczenia zdrowotne oraz podatków. Tym samym wypłaconych wcześniej z tytułu służby kwot pieniężnych nie wolno było rozliczać w sposób, jaki dokonał tego organ.

W odpowiedzi na skargę Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [.....] w całości podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie.

Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuję:

Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w skrócie p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania. Zgodnie z treścią art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi, oraz powołaną podstawą prawną. Orzekanie - w myśl art. 135 ustawy, następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem ówcześnie obowiązujących przepisów prawa.

Uwzględnienie skargi następuje w przypadkach naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) p.p.s.a.), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. b), oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt.1 lit. c) p.p.s.a.). W przypadkach, gdy zachodzą przyczyny określone w art. 156 kodeksu postępowania administracyjnego sąd stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a.), jeżeli zachodzą przyczyny określone w innych przepisach, sąd stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa.

Dokonując kontroli zaskarżonej decyzji w oparciu o wskazane powyżej kryterium legalności Sąd uznał, iż nie narusza ona prawa w stopniu kwalifikującym do usunięcia jej z obrotu prawnego tj. w stopniu o jakim mowa w art. 145 § 1 P.p.s.a.

Materialnoprawną podstawę wydanie decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 11 września 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych (Dz.U.2014.1414), dalej zwana ustawą.

Zgodnie z art. 111 pkt 3 ustawy, żołnierza zawodowego zwalnia się z zawodowej służby wojskowej wskutek ustalenia przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby. W myśl art. 115 ust. 2 ustawy, zwolnienie z zawodowej służby wojskowej w przypadkach, o których mowa w art. 111 pkt 1, 3, 5, 8, pkt 9 lit. b i pkt 11-15, następuje z mocy prawa z dniem uprawomocnienia się odpowiedniego orzeczenia lub z dniem, w którym decyzja stała się ostateczna albo z dniem zaistnienia okoliczności stanowiącej podstawę zwolnienia żołnierza zawodowego ze służby. W przypadkach, o których mowa w ust. 2, dowódca jednostki wojskowej, w której żołnierz pełni służbę, stwierdza fakt zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej rozkazem personalnym, wydanym do celów ewidencyjnych (ust. 3).

Sąd orzekający w tej sprawie, w całości podziela wyrażony w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego pogląd, iż rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych o którym mowa w art. 115 ust. 3 powoływanej ustawy nie może być utożsamiany z rozkazem personalnym w rozumieniu 6 ust 2 pkt 2 i nie stanowi on decyzji administracyjnej.

Zauważyć bowiem należy, iż zwolnienie żołnierza zawodowej służby wojskowej na podstawie art. 111 pkt 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych następuje z mocy prawa. Wydawany w takiej sytuacji rozkaz o zwolnieniu ze służby (rozkaz personalny wydawany do celów ewidencyjnych) nie wpływa na prawa i obowiązki skarżącego wynikające z przepisów prawa, ponieważ nawet gdyby rozkaz taki nie został wydany, to i tak z dniem uprawomocnienia się orzeczenia komisji lekarskiej nastąpiłby skutek prawny w postaci zwolnienia żołnierza z zawodowej służby wojskowej (art. 115 ust. 2 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Rozkaz personalny o zwolnieniu ze służby wojskowej z uwagi na ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności do służby żołnierza zawodowego wydawany jest w celach porządkowych, ewidencyjnych. Potwierdza on jedynie to co nastąpiło z mocy samego prawa. Cel ewidencyjny oznacza wyłącznie zarejestrowanie faktu, że żołnierz został zwolniony (stosunek służbowy został rozwiązany), a nie zwolnienie powodujące rozwiązanie stosunku służbowego.

Skoro zaś rozkaz personalny podjęty na podstawie art. 111 pkt 3 i art. 115 ust. 3 ustawy o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych wydawany jest dla celów porządkowych to nie stanowi on decyzji administracyjnej (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2010 r. o sygn. akt I OSK 815/10, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 czerwca 2009 r., sygn. I OSK 1090/08, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 stycznia 2007 r., sygn. I OSK 1784/06, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 stycznia 2012 r., sygn. II SA/Wa 2029/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 października 2011 r., sygn. II SA/Go 591/11, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 maja 2010 r., sygn. II SA/Wa 21/10 oraz wyrok WSA w Poznaniu z dnia 3 kwietnia 2014 r. sygn.. akt II SA/Po 4/12– publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl).

Z kolei w wyroku z dnia 25 marca 2011 r., sygn. akt I OSK 1683/10 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, iż określenie "rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych" powinno być rozumiane w znaczeniu "poświadczenia", aktu zbliżonego swym charakterem do zaświadczenia w rozumieniu art. 217 K.p.a. z tą różnicą, iż wydawane jest one w sferze wewnętrznej działania administracji i w dodatku z urzędu, a nie na żądanie osoby ubiegającej się o jego wydanie. Rozkaz personalny wydany dla celów ewidencyjnych nie może być uznany za decyzję administracyjną w rozumieniu art. 104 i 107 K.p.a. (publ: http//orzeczenia.nsa. gov.pl).

W przedmiotowej sprawie na mocy ostatecznego orzeczenia Centralnej Wojskowej Komisji Lekarskiej w W. Nr [....] z dnia [....] 2014r. skarżący został uznany za trwale niezdolnego do zawodowej służby woskowej Kat. – "N". Następnie Rozkazem personalnym Nr [....] z dnia [....] 2014 r. Dowódca Jednostki Wojskowej Nr [.....], stwierdził fakt zwolnienia skarżącego ze służby wojskowej z dniem [.....] 2014 r., z uwagi na ustalenie przez wojskową komisję lekarską niezdolności skarżącego do pełnienia służby wojskowej.

W tej sytuacji, skoro orzeczenie lekarskie stało się ostateczne z dniem 9 lipca 2014 r., z tym dniem nastąpiło zwolnienie skarżącego ze służby wojskowej i dlatego nie mają znaczenia twierdzenia skarżącego, że w okresie od 9 lipca do 19 września 2014 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim, na dowód czego przesyłał do jednostki wojskowej kolejne zwolnienia lekarskie, gdyż od 9 lipca 2014 r. został on skutecznie zwolniony ze służby wojskowej, zaś rozkaz z dnia [.....] 2014 r. został wydany jedynie dla celów ewidencyjnych, potwierdzając jedynie fakt zwolnienia skarżącego ze służby od dnia 9 lipca 2014 r. W konsekwencji słusznie organy wskazały, że kwota 4410,03 zł wypłacona skarżącemu z tytułu uposażenia za okres od dnia zwolnienia go ze służby do dnia wydania rozkazu personalnego dla celów ewidencyjnych została skarżącemu wypłacona nienależnie.

Działając na podstawie art. 73, art. 94 ust. 1 pkt 2, art. 95 ust. 2 oraz art. 87 Dowódca Jednostki Wojskowej nr [....] prawidłowo obliczył wysokość odprawy w kwocie 6.339,00 zł, ekwiwalentu pieniężnego za 52 dniu urlopu wypoczynkowego w kwocie 7.491,55 zł oraz zobowiązał wypłacić skarżącemu tytułem pozostałej części odprawy, ekwiwalentu i gratyfikacji kwotę 10295,52 zł. stanowiącą różnicę wypłaconych za miesiąc sierpień i wrzesień 2014 r. Natomiast na mocy art. 103 ust. 1 ustawy słusznie organ dokonał zaliczenia wypłaconego skarżącemu po zakończeniu służy uposażenia w kwocie 4410,03 zł, a nie jak wskazuje skarżący potrącenia wskazanej kwoty.

Zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy, z uposażenia żołnierza zawodowego mogą być dokonywane potrącenia w granicach i na zasadach określonych w przepisach o wynagrodzeniu za pracę, z zastrzeżeniem ust. 2-4.

W wyroku z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1159/10 Naczelny Sąd Administracyjny wskazał, że wypłacone żołnierzowi świadczenia w związku ze zwolnieniem ze stosunku służby są świadczeniami jednorodnymi z uposażeniem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Prawo do tych świadczeń wynika z tego samego stosunku administracyjnego, a dokonanie wypłaty odprawy może nastąpić jedynie po zakończeniu służby. Świadczenia te mają jednakowy okres przedawnienia i jednolicie dla nich określono prawo do żądania odsetek w przypadku zwłoki w wypłacie (art. 75 ust. 1 i 3 ustawy z 2003 r. o służbie wojskowej żołnierzy zawodowych). Podlegają one też jednakowej ochronie prawnej przewidzianej art. 103 ust. 1 i 2 tej ustawy. Organ jest uprawniony do odliczenia od uposażenia żołnierza, należnego mu za okres, w którym nie pełnił faktycznie służby, wypłaconych wcześniej z tytułu służby wojskowej kwot pieniężnych i właściwego ich rozdysponowania.

W uzasadnieniu wyroku NSA podkreślił, że nie ulega wątpliwości, ze w stosunkach administracyjnych, a takim jest stosunek służby żołnierza zawodowego, nie jest możliwe stosowanie przepisów Kodeksu pracy, chyba że przepis szczególny na to zezwala. Odesłanie zawarte w art. 103 ust. 1 ustawy dotyczy jedynie przepisów o wynagrodzeniu za pracę a w związku z tym tylko w tym, wąskim zakresie jest możliwe poddawanie stosunku służby żołnierza zawodowego reżimowi prawa pracy.

Podkreślić należy, że instytucja potrącenia uregulowana jest w Kodeksie cywilnym w art. 498 – 505 i ma zasadniczo zastosowanie do należności wynikających ze stosunków cywilnoprawnych (prywatnoprawnych). Przemawia za tym treść art. 1 k.c., który ogranicza zasięg regulacji kodeksowej do tej sfery stosunków prawnych. W związku z powyższym instytucja potrącenia, uregulowana w Kodeksie cywilnym, odnosi się jedynie do wierzytelności cywilnoprawnych a dokonanie potrącenia wierzytelności o zróżnicowanym charakterze (wierzytelności publicznoprawnych z należnością cywilnoprawną) jest możliwe, o ile przewidują to konkretne przepisy prawa (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1159/10, z 11.02.2014r. sygn. akt I OSK 2952/12, publ; http//orzeczenia.nsa.gov.pl)

W przedmiotowej sprawie, choć treść wydanych w tej sprawie wbrew twierdzeniom skarżącego, z uposażenia skarżącego nie dokonano potrącenia. Zaliczono jedynie wcześniej wypłacone skarżącemu, po zwolnieniu ze służby należności za okres od dnia 9 lipca do dnia 19 września 2014 r. (w kwocie 4410,03 zł) na poczet należności związanych z odprawą.

Wypłacone żołnierzowi świadczenia w związku ze zwolnieniem ze stosunku służby są świadczeniami jednorodnymi z uposażeniem w ścisłym tego słowa znaczeniu. Prawo do tych świadczeń wynika z tego samego stosunku administracyjnego, a dokonanie wypłaty odprawy może nastąpić jedynie po zakończeniu służby. Świadczenia te mają jednakowy okres przedawnienia i jednolicie dla nich określono prawo do żądania odsetek w przypadku zwłoki w wypłacie (art. 75 ust. 1 i 3). Podlegają one także jednakowej ochronie prawnej przewidzianej art. 103 ust. 1 i 2 ustawy.

Zatem zdaniem Sądu organ był uprawniony do zaliczenia należności wypłaconych skarżącemu okres od 9 lipca do dnia 19 września 2014 r. po zwolnieniu go ze służby, od wypłaconych mu należności związanych z odprawą.

Zaliczenie wcześniej wypłaconych środków pieniężnych na poczet obecnie wypłacanych należności nie może być przy tym traktowane jako naruszenie art. 77 ustawy, zgodnie z którym pobrane przez żołnierza uposażenie i inne należności określone w art. 73 ww. ustawy, przysługujące mu w dniu wypłaty, nie podlegają zwrotowi. Czym innym jest bowiem zwrot należności (czyli oddanie ich) a czym innym jest ich odliczenie od obecnie wypłacanych stronie kwot. (wyrok NSA z dnia 25 stycznia 2011 r. sygn. akt I OSK 1159/10 oraz z dnia 6 kwietnia 2011 r. sygn. akt I OSK 1800/10 publ; http//orzeczenia.nsa.gov.pl).

Biorąc wskazane wyżej okoliczności pod uwagę i nie znajdując prawnych argumentów przemawiających za uznaniem skargi za uzasadnioną, Sąd − w oparciu o treść art. 151 Prawo przed sądami administracyjnymi orzekł o oddaleniu skargi.