Uzasadnienie
Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z 30 kwietnia 2020 r., nr [...], utrzymało w mocy decyzję Wojewody z 12 lutego 2020 r., nr [...] o ustaleniu wysokości nienależnie pobranych świadczeń wychowawczych przyznanych S. K. –Y. (dalej: skarżąca), w kwocie 7000 zł za okres od 01.04.2016 r. do 31.05.2017 r. wg tabeli (pkt I) oraz o ustaleniu zasad ich zwrotu (pkt II). Podstawę prawną decyzji stanowił art. 25 ust. 1, ust. 2 pkt 3, ust. 3, ust. 6, ust. 8, ust. 9 ustawy z dnia 11 lutego 2016 r. o pomocy państwa w wychowaniu dzieci (Dz. U. z 2019 r. poz. 2407, dalej: "u.p.p.w.d") oraz art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j.: Dz.U. z 2020, poz. 256 z późn. zm., dalej: "k.p.a.").
Z powyższej decyzji wynika następujący stan faktyczny i prawny sprawy:
Prezydent Miasta decyzją z [...] 2016 r., znak: [...] przyznał S. K. – Y. prawo do świadczenia wychowawczego, na jej wiosek z 22 kwietnia 2016 r., na dziecko N. Y. Świadczenie to zostało skarżącej wypłacone.
Następnie Prezydent Miasta decyzją nr [...] z [...] 2019 r., uchylił własną decyzję z [...] 2016 r., o przyznaniu S. K. – Y. prawa do świadczenia wychowawczego i przekazał akta do organu właściwego do wydawania decyzji w sprawach świadczeń wychowawczych realizowanych w związku z koordynacją systemów zabezpieczania społecznego – Wojewody.
Wojewoda decyzją z 12 lutego 2020 r., nr [...], orzekł o ustaleniu wysokości nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych przyznanych S. K. – Y. decyzją Prezydenta Miasta [...] 2016 r., znak: [...] w kwocie 7000 zł za okres od 01.04.2016 r. do 31.05.2017 r. wg tabeli (pkt I) oraz o ustaleniu zasad ich zwrotu (pkt II).
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przepisy o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego mają zastosowanie w okresie od 01.04.2016 r. do 30.09.2017 r., z czego w okresie od 01.04.2016 r. do 31.05.2017 r. ustawodawstwo brytyjskie ma zastosowanie na zasadzie pierwszeństwa, natomiast w okresie od 01.06.2017 r. do 30.09.2017r. ustawodawstwo polskie na zasadzie pierwszeństwa. Jednocześnie, wobec braków wniosku Wojewoda wystąpił do organu właściwego o ich uzupełnienie. Wystąpił o do instytucji zagranicznej z zapytaniem o dochód H. Y. Pismem z dnia 1.08.2018 r. instytucja brytyjska potwierdziła aktywność zawodową H. Y. na terenie Wielkiej Brytanii oraz poinformowała o braku danych dotyczących dochodów uzyskiwanych przez H. Y. Pismem z dnia 02.10.2019 r. poinformowała również organ I instancji, że skarżąca nie kwalifikuje się do otrzymania świadczeń rodzinnych w Wielkiej Brytanii, a zatem organem właściwym do załatwienia wniosku z dnia 22 kwietnia 2016 r. jest Wojewoda.
Z powodu nieuzupełnienia przez skarżącą braków formalnych, organ I instancji pozostawił jej wniosek z 22 kwietnia 2016 r. bez rozpoznania, wskazując, że skarżąca została pouczona o skutkach nieuzupełnienia braków.
Organ wskazał na zakres dokumentów wymaganych do uzyskania świadczenia wychowawczego, określonych w art. 13 ust. 4 u.p.p.w.d., podnosząc, że H. Y. w okresie od 1.04.2016 r. do 31.09.2017 r. wchodził w skład rodziny skarżącej. Organ wskazał ponadto, że mimo pozostawienia wniosku skarżącej bez rozpoznania, świadczenie zostało wypłacone w oparciu o decyzję wyeliminowaną z obrotu prawnego za okres koordynacji. Organ powołał się przy tym na art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d., który stanowi, że za niezależne świadczenie wychowawcze uznaje się świadczenie wypłacone w przypadku, o którym mowa w art. 16 ust. 6, za okres od dnia, w którym osoba stała się uprawniona do świadczeń na rodzinę w innym państwie w związku ze stosowaniem przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego, do dnia wydania decyzji o uchyleniu decyzji przyznającej świadczenie wychowawcze. W konsekwencji organ ustalił wysokość nienależnie pobranego świadczeń i zobowiązał skarżącą do ich zwrotu wraz z odsetkami.
W odwołaniu skarżąca podniosła, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem prawa materialnego oraz przepisów postępowania. W oparciu o podniesione zarzuty wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. W uzasadnieniu wskazała, że złożyła wszystkie wymagane dokumenty, a jedynie nie mogła wykazać, jakie są dochody jej byłego męża. W ocenie skarżącej, żądanie przedstawienia dokumentów, których strona nie posiada stanowi nadużycie. Wskazała, że z byłym mężem nie ma kontaktu od 2015 roku i nie ma wiedzy o jego życiu, nie ma żadnej możliwości przedstawienia żądanych dokumentów. Skarżąca podniosła ponadto, że organ jako podstawę rozstrzygnięcia wskazał art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d. sugerując, że stronie przysługuje świadczenie w innym państwie, tymczasem z uzasadnienia zaskarżonej decyzji wynika, że świadczenie było nienależne z powodu braków formalnych wniosku i pozostawienia go bez rozpoznania.
W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji SKO ustaliło, że wypłacone skarżącej świadczenie wychowawcze było nienależne w świetle art. 25 ust. 1 u.ś.r. Organ II instancji wskazał, że świadczenie zostało skarżącej wypłacone w oparciu o decyzję, która została wyeliminowana z obrotu prawnego. Decyzja ta nie została zaskarżona i stała się ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym i wywołuje określone skutki prawne. W rezultacie, w ocenie Kolegium spełnione są przesłanki 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d. dla uznania pobranych przez skarżącą świadczeń za nienależne.
Organ II instancji wskazał, że ustawodawca w przepisie art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d. nie przewiduje żadnych dodatkowych przesłanek, w tym nie uzależnia jego zastosowania od spełnienia warunków, o których mowa w innych przepisach ustawy. Omawiana regulacja, jako stanowiąca samodzielną podstawę do wydania stosownego rozstrzygnięcia w sprawie, nie wymaga ani ponownej oceny przesłanek przyznania świadczenia ani istnienia po stronie świadczeniobiorcy określonego stanu świadomości o tym, czy uprawnienie do otrzymywania świadczenia przysługuje.
Kolegium wyjaśniło ponadto, że zgodnie z art. 25 ust. 10 u.p.p.w.d., organ właściwy, który wydał decyzję w sprawie nienależnie pobranych świadczeń rodzinnych, może umorzyć kwotę nienależnie pobranych świadczeń łącznie z odsetkami w całości lub w części, odroczyć termin płatności albo rozłożyć na raty, jeżeli zachodzą szczególnie uzasadnione okoliczności dotyczące sytuacji rodziny.
S. K. – Y. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie zarzuciła decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego naruszenie prawa materialnego oraz przepisów postępowania, tj.:
- - art. 13 ust. 4 pkt 3 ppkt d u.p.p.w.d. polegające na błędnej wykładni poprzez uznanie, że obowiązkiem strony było przedstawienie zaświadczenia o dochodach byłego męża aktualnych na 23.10.2018r., a brak przedłożenia takiego zaświadczenia stanowi brak formalny wniosku, podczas gdy strona nie miała możliwości wykazać dochodów swojego byłego męża, z którym od wielu lat nie miała żadnego kontaktu,
- - art. 19 ust. 2 u.p.p.w.d. polegające na jego błędnej wykładni, poprzez uznanie, iż brak możliwości wykazania przez stronę dochodów byłego męża stanowi brak formalny wniosku, podczas gdy brak możliwości wykazania opisanych faktów nie stanowi braku formalnego wniosku,
- - art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d. polegające na błędnej wykładni poprzez uznanie, że przyznane stronie świadczenie wychowawcze było świadczeniem nienależnym, podczas gdy strona nie została pouczona, ani nie miała świadomości, że pobrane przez nią świadczenie w przyszłości zostanie stronie odebrane,
- - art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d. polegające na błędnej wykładni poprzez uznanie, że przyznane stronie świadczenie wychowawcze było świadczeniem nienależnym, podczas gdy zgodnie z ustaleniami skarżącej nie przysługiwało świadczenie wychowawcze w innym państwie,
- - art. 25 ust. 1 u.p.p.w.d. polegające na orzeczeniu zwrotu świadczenia, podczas gdy przyznane stronie świadczenie nie było świadczeniem pobranym nienależnie,
- - art. 107§1 pkt 4 k.p.a. poprzez wskazanie jako podstawy prawnej decyzji obu organów art. 25 ust. 2 pkt 3 u.p.p.w.d., podczas gdy organy I i II instancji przyznały, że świadczenie było nienależne ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych wniosku, a przy tym stronie nie przysługiwało świadczenie wychowawcze w innym państwie,
- - art. 7 oraz 77§1 k.p.a. poprzez przeniesienie ciężaru dowodu na stronę postępowania, podczas gdy ciężar dowodu spoczywa na organie, stąd organ powinien przeprowadzić dowód z urzędu na okoliczność mającą znaczenie dla sprawy, a jeśli okoliczność ta nie może zostać udowodniona, organ nie powinien obciążać negatywnymi konsekwencjami z tym związanymi,
- - naruszenie art. 6, 7 oraz 81a k.p.a. poprzez rozstrzygnięcie powstałych co do stanu faktycznego wątpliwości, których nie dało się usunąć na niekorzyść strony,
- - naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 8 k.p.a. poprzez wydanie decyzji niekorzystnej dla strony wyłącznie ze względu na fakt niewykazania dochodów byłego męża, podczas gdy strona nie miała możliwości spełnić żądanie organu w tym zakresie.
W piśmie z dnia 13 stycznia 2021 r. oraz 21 stycznia 2021 r. pełnomocnik skarżącej podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze oraz zawarty w niej wniosek o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony.
W odpowiedzi na skargę Kolegium, nie widząc podstaw do zmiany rozstrzygnięcia w trybie autokontroli, wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje
Skarga zasługuje na uwzględnienie, ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa skutkującym koniecznością jej uchylenia. Z uwagi na to, że analogicznymi uchybieniami dotknięta jest również decyzja wydana w I instancji, należało uchylić również poprzedzającą ją decyzję Wojewody, działając w oparciu o art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, ze zm., dalej: p.p.s.a.).
Sprawa skarżącej dotycząca zwrotu nienależnie pobranego świadczenia wychowawczego była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w odniesieniu do okresu od 1.06.2017 r. do 30.09.2017 r., w sprawie zapadł wyrok WSA w Krakowie z dnia 6 sierpnia 2020 r. (sygn. akt III SA/Kr 1177/19, CBOSA), na mocy którego uchylono zaskarżoną decyzję SKO oraz poprzedzającą ją decyzję organu I instancji. Sąd w niniejszym składzie podziela argumentację zawartą w wyroku WSA w Krakowie.
Oceniane w przedmiotowej sprawie decyzje organów obu instancji obarczone są wadami powodującymi konieczność ich eliminacji z obrotu prawnego, naruszają bowiem przepisy art. 7 k.p.a., art. 8 §1 i 2 k.p.a., art. 11 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a. oraz 107 § 3 k.p.a. w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Lektura uzasadnień decyzji zapadłych w przedmiotowej sprawie prowadzi do wniosku, że organy przedwcześnie uznały za nienależnie pobrane świadczenia wychowawcze przyznane skarżącej na dziecko N. Y. Z uzasadnienia decyzji organu I, ani II instancji nie wynika w ogóle dlaczego organy uznały, że w sprawie zachodzi przypadek określony w art. 25 ust. 3 u.p.p.w.d., który stanowi podstawę prawną decyzji. Organy wyraźnie wskazały, że z informacji uzyskanych od instytucji brytyjskich wynika, iż skarżącej nie przysługiwały świadczenia rodzinne w Wielkiej Brytanii. Trudno zatem znaleźć uzasadnienie dla twierdzenia, że nienależność świadczeń wynika z faktu uprawnienia do świadczeń w innym państwie. Co więcej, z uzasadnień decyzji organu I i II instancji wynika, ze wniosek skarżącej z dnia 22 kwietnia 2016 r. został pozostawiony bez rozpoznania ze względu na nieuzupełnienie braków formalnych.
Podnieść należy, że Wojewoda powinien zbadać i wyjaśnić z jakich świadczeń dana osoba może skorzystać lub korzysta w państwie obcym. W dalszej kolejności organ ten przystępuje do zbadania, które unijne przepisy dotyczące ustawodawstwa mają zastosowanie, zgodnie z ogólnymi zasadami wyrażonymi w art. 11-16 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady nr 883/2004 w sprawie koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego (Dz. U. UE L 2004.166) i szczególnymi normami dotyczącymi świadczeń rodzinnych, między innymi na podstawie art. 67-69 tego rozporządzenia (por. szerzej wyrok WSA w Lublinie z 7 marca 2019 r. sygn. akt II SA/Lu 82/19, publ. CBOSA), z których wynika, że zgodnie z przepisami rozporządzenia o zbiegu świadczeń można mówić w sytuacji, gdy w tym samym okresie, w odniesieniu do tych samych członków rodziny, na podstawie ustawodawstw różnych państw członkowskich udzielane są świadczenia.
Zgodnie z art. 107 k.p.a. organ powinien wyjaśnić podstawę prawną decyzji, tymczasem zachodząca sprzeczność pomiędzy podstawą rozstrzygnięcia a jej uzasadnieniem stanowi naruszenie przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Każda decyzja, która nakłada na obywatela (tu skarżącą – osobę samotnie wychowującą dziecko, niezamożną) obowiązek zwrotu pobranych świadczeń (tu rodzinnych) na podstawie legalnej decyzji organu państwa (decyzja Prezydenta Miasta z [...] 2016 r., znak: [...]) powinna wyjaśniać zarówno skarżącej, jak i kontrolującym organom i sądom powód takiego rozstrzygnięcia. Obowiązek taki wynikający z art. 107 § 3 k.p.a., skorelowany jest z naczelną zasadą postępowania administracyjnego określoną w art. 11 k.p.a. - zasadą przekonywania, która statuuje obowiązek organów administracji publicznej wyjaśniania stronom zasadności przesłanek, którymi kierują się przy załatwieniu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu.
Tymczasem, z akt sprawy wynika, że wniosek skarżącej z 22 kwietnia 2016 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego nie został przez organ I instancji w ogóle rozpoznany merytorycznie. Został pozostawiony bez rozpoznania z powołaniem się na brak przedstawienia dokumentów wykazujących dochody męża skarżącej, który w 2015 r. opuścił rodzinę i zaprzestał nie tylko jej finansowego wspierania, ale także kontaktów z nią. W tej sytuacji wydaje się, że organ nakłada na skarżącą obowiązek, któremu nie jest w stanie sprostać. Organ w uzasadnieniu decyzji wskazał, że instytucja brytyjska, do której zwrócił się o informacje, wskazała, że H. Y. był aktywny zawodowo w Wielkiej Brytanii, jednak nie dysponuje ona informacjami na temat wysokości uzyskiwanych przez niego zarobków. W tej sytuacji organ powinien bądź dalej samodzielnie próbować uzyskać te dokumenty, bądź w braku możliwości ich zdobycia, rozpoznać sprawę kierując się słusznym interesem strony, na jej korzyść.
Za niedopuszczalne należy uznać przerzucenie ciężaru uzyskania dokumentów, których nie można uzyskać od organów państwa aktywności zawodowej H. Y., na skarżącą. Z okoliczności sprawy wynika bowiem, że skarżąca nie ma ani faktycznych, ani prawnych możliwości ich uzyskania.
Z treści art. 79a § 1 k.p.a. wynika, że w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony.
W tym kontekście zastanawia również, że Prezydent Miasta, stosując te same przepisy ustawy o pomocy państwa w wychowaniu dzieci, przyznał skarżącej prawo do wnioskowanych świadczeń wychowawczych i wypłacił je. Dlatego Wojewoda powinien w sposób szczególny wykazać, że skarżącej świadczenia te nie należą się. Zamiast tego, pozostawił jej wniosek bez rozpoznania i uznał przyznane jej wcześniej świadczenia za nienależne. Postępowanie organów narusza zatem zasadę budowania zaufania obywateli do państwa, ponieważ w niezmienionym stanie faktycznym i prawnym, organ ponownie rozpatrujący wniosek, dopatrzył się w nim braków niedostrzeżonych w poprzednim postępowaniu przez Prezydenta Miasta. Zgodnie natomiast z orzecznictwem, zmienność poglądów prawnych wyrażonych w decyzjach organów administracji w odniesieniu do tego samego adresata, wydanych na tle takich samych stanów faktycznych, ze wskazaniem tej samej podstawy prawnej decyzji i bez bliższego uzasadnienia takiej zmiany stanowi naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa (wyrok NSA w Łodzi z 8.04.1998 r., I SA/Łd 652/97, ONSA 1999/1, poz. 27).
Zauważyć należy, że instytucja postawienia podania bez rozpoznania w trybie art. 64 § 2 k.p.a. odnosi się do takich braków formalnych wniesionego podania, które powodują jego prawną bezskuteczność, a więc niemożność w ogóle wszczęcia postępowania administracyjnego. Do takich braków należą: brak adresu wnioskodawcy i niemożność jego ustalenia (art. 64 § 1) oraz brak innych wymagań co do treści pisma (art. 64 § 2), jak niezałączenie dokumentu pełnomocnictwa w oryginale lub urzędowo potwierdzonym odpisie (art. 33 § 3), czy niepodpisanie podania wniesionego pisemnie (art. 63 § 3) (por. szerzej wyrok NSA z 22 października 2019 r., sygn. akt II OSK 1641/19, publ. CBOSA).
Należy podnieść ponadto, że zawarta w art. 19 u.o.p.p.w.d. regulacja dotyczy przypadku kiedy strona składa wniosek, który organ uznaje za niezupełny i wzywa ją do uzupełnienia braków w wyznaczonym terminie. Tymczasem, w przypadku skarżącej okoliczności wyglądały zupełnie inaczej - skarżąca miała przyznane świadczenie wychowawcze na podstawie ostatecznej decyzji Prezydenta Miasta (a zatem organ ten przyznał je i wypłacał na postawie ustalenia, że złożony przez skarżącą wniosek jest kompletny), która została uchylona z powodu zastosowania przepisów o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego w związku z aktywnością członka rodziny poza granicami kraju. Wojewoda ponownie rozpatrując sprawę, dostrzegł niepodnoszone w przy poprzednim rozpoznawaniu wniosku z dnia 22 kwietnia 2016 r. braki i wezwał skarżącą do ich uzupełnienia (3 lata po złożeniu wniosku). Skarżąca wówczas była już po rozwodzie z mężem i nie miała żadnych możliwości uzyskania żądanych dokumentów.
Zaznaczyć ponadto należy, że w świetle zasad przyznawania świadczeń wychowawczych, nie można uznać za element formalny wniosku kwestii ustalenia sytuacji majątkowej strony. Tym bardziej jest to uzasadnione w realiach niniejszej sprawy, w której Prezydent Miasta uznał przy pierwszym rozpoznawaniu sprawy, że wniosek nie zawiera braków.
Jak więc wynika z powyższego wobec braku dokumentu mającego wpływ na merytoryczne rozpatrzenie sprawy, stanowiącego element stanu faktycznego – tu dochody męża - organ nie może pozostawić wniosku bez rozpoznania. Taki sposób rozpoznania sprawy, jak to uczynił Wojewoda, jest również sprzeczny z zasadą prymatu merytorycznego rozpoznania sprawy, nad rozpoznaniem jej w sposób formalny. Oznacza to, że organy rozpoznające sprawę powinny kierować się potrzebą doprowadzenia do merytorycznego jej zbadania, jak i dotrzymania wszelkich starań, by sprawa obywatela, zwłaszcza z zakresu pomocy społecznej, mogła być załatwiona zgodnie z jego wnioskiem i potrzebami w tym zakresie.
Rozważania te dla rozpatrywanej sprawy o zwrot nienależnie pobranych świadczeń mają to znaczenie, że decyzje w tej sprawie podjęte zostały przedwcześnie, co uzasadnia zarzut naruszenia art. 7, 77, 107 k.p.a. Mianowicie uchylenie przez Prezydenta Miasta w dniu 12 lutego 2019r. decyzji własnej z [....] 2016r. przyznającej świadczenia wychowawcze i przekazanie sprawy organowi właściwemu, miało ten skutek, że organ ten winien ponownie, jako organ właściwy sprawę rozpoznać. Dopiero merytoryczna ocena tego wniosku, który wcześniej został przez Prezydenta uwzględniony, mogłaby doprowadzić do ewentualnych ustaleń dotyczących nienależnie pobranych świadczeń
Błędy postępowania przed organem I instancji powielone zostały w całości przez organ odwoławczy – SKO. Jak słusznie podnosi się w orzecznictwie, zakres postępowania odwoławczego nie jest węższy, niż zakres postępowania przed organem pierwszej instancji, a organ odwoławczy ma nie mniejsze w tym względzie obowiązki (zob. wyrok WSA w Bydgoszczy z 26 października 2009 r., sygn. akt II SA/Bd 626/09, CBOSA). Zgodnie z art. 140 k.p.a. organ odwoławczy jest tak samo, jak organ I instancji związany przepisami art. 7 k.p.a. art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 k.p.a. (zob. wyrok WSA z 26 maja 2009 r., sygn. akt VII SA/Wa 1862/08, CBOSA). Postępowanie administracyjne jest bowiem postępowaniem dwuinstancyjnym, co oznacza, że każda sprawa będąca przedmiotem rozpatrzenia i rozstrzygnięcia przed organem I instancji podlega, na skutek złożenia środka zaskarżenia, ponownemu rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu w pełnym zakresie przed organem II instancji. Istotą zaś postępowania odwoławczego jest ponowne rozpatrzenie i rozstrzygnięcie sprawy.
Ponownie rozpoznając sprawę organ I instancji rozpatrzy wniosek skarżącej z 22 kwietnia 2016 r. o przyznanie świadczenia wychowawczego na córkę N. Y., stosując powyższe wskazania Sądu, a tok przeprowadzonego postępowania i proces myślowy organu, jak i analiza przepisów prawnych krajowych i unijnych, znajdzie odzwierciedlenie w prawidłowo sporządzonym uzasadnieniu decyzji.
Wniosek skarżącej o przeprowadzenie dowodu z przesłuchania strony nie mógł zostać uwzględniony ponieważ w świetle art. 106§3 p.p.s.a. jest on niedopuszczalny.
W tym stanie sprawy Sąd uchylił zaskarżone decyzje organów obu instancji w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. c w zw. z art. 135 p.p.s.a.
O wynagrodzeniu pełnomocnika z urzędu Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. w związku z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c i § 4 ust. 3 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz. U. z 2019 r. poz. 18 ze zm.).