Uzasadnienie
Wyrokiem z dnia 17 stycznia 2005 r. sygn. akt II SA/Kr 1158/02 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w sprawie ze skargi B. J. i A. F. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Geodezyjnego i Kartograficznego z dnia [...] 2002 r. Nr: [...] w przedmiocie wprowadzenia zmian w ewidencji gruntów w pkt I. uchylił zaskarżoną decyzję wraz z poprzedzającą ją decyzją organu I instancji, w pkt II. orzekł, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane.
Pismem z dnia 30 marca 2022 r. skarżący A. F. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na niewykonanie przez Burmistrza Miasta opisanego powyżej wyroku. Zdaniem skarżącego organ pozostaje w zwłoce kwalifikowanej jako bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania, a wyrok należy wykonać.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje
Szczególnym rodzajem skargi do sądu administracyjnego jest skarga na niewykonanie wyroku. Ustawą z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi została wprowadzona zmiana zakresu skargi na niewykonanie wyroku wojewódzkiego sądu administracyjnego. Zgodnie z art. 154 § 1 p.p.s.a. w aktualnym brzmieniu: "w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny". Ten rodzaj skargi służy w przypadku rozpoznania przez sąd administracyjny skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania przez organ wykonujący administrację publiczną. Jej przedmiotem jest kontrola działania organu wykonującego administrację publiczną, z przepisami prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.
Na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a., służy aktualnie skarga na niewykonanie wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe postępowanie, a zatem skarga w zakresie właściwości sądu administracyjnego unormowana w art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a., a zatem gdy, po uwzględnieniu skargi na bezczynność lub przewlekłość, organ nie wydał aktu lub nie podjął czynności. Skarga ta jest więc ograniczona wyłącznie do przypadków bezczynności lub przewlekłości prowadzenia postępowania przez organ wykonujący administrację publiczną, po wyroku uwzględniającym skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Nie obejmuje ona natomiast bezczynności lub przewlekłości organu, po wyroku uwzględniającym skargę na akt lub czynność przez uchylenie lub stwierdzenie nieważności, jak miało to miejsce w sprawie skarżącego, sygn. akt II SA/Kr 1158/02. W takim przypadku bezczynność lub przewlekłość podlega zaskarżeniu na ogólnych zasadach skargi na bezczynność lub przewlekłość postępowania.
Tego rodzaju skargą nie są też objęte przypadki niewykonania wyroku, gdy zostaje wydany akt lub podjęta czynność przez organ wykonujący administrację publiczną wbrew ocenie prawnej i wbrew wskazaniom co do dalszego postępowania. Na ten akt lub czynność służy odpowiedni rodzaj skargi. Zgodnie z treścią art. 52 § 1 p.p.s.a., skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia, należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje środek zaskarżenia przewidziany w ustawie, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie. O spełnieniu tego warunku można mówić dopiero po rozpoznaniu wniesionego środka zaskarżenia przez właściwy organ administracji publicznej. Oznacza to, że wniesienie skargi do sądu administracyjnego musi zostać poprzedzone nie tylko wniesieniem właściwego środka zaskarżenia od decyzji organu pierwszej instancji, lecz także zakończeniem postępowania administracyjnego, w tym wypadku przed organem drugiej instancji, poprzez wydanie rozstrzygnięcia, które mogłoby stanowić przedmiot skargi do sądu w rozumieniu art. 3 p.p.s.a.
W treści skargi, skarżący zawarł wniosek "o nałożenie dyscyplinarnej kary grzywny", który wskazuje na wolę wniesienia skargi na podstawie art. 145a § 3 p.p.s.a., który stanowi, że "w przypadku niewydania decyzji lub postanowienia, o których mowa w § 1, w określonym przez sąd terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie albo nieistnienie uprawnienia lub obowiązku. Sąd wyda orzeczenie w tym przedmiocie, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy. W wyniku rozpoznania skargi sąd stwierdza czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa i może ponadto z urzędu albo na wniosek strony wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6". Wniesienie jednak skargi, o której mowa w tym przepisie, możliwe jest, jeżeli zgodnie z art. 145a § 1 p.p.s.a. Sąd, w przypadku uwzględnienia skargi na decyzję lub postanowienie z powodu naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub w razie uwzględnienia skargi z powodu naruszenia przepisów prawa będących podstawą stwierdzenia nieważności, jeżeli było to uzasadnione okolicznościami sprawy, zobowiązał organ do wydania w określonym terminie decyzji lub postanowienia, wskazując sposób załatwienia sprawy lub jej rozstrzygnięcie, chyba że rozstrzygnięcie pozostawiono uznaniu organu, co w przypadku skarżącego nie miało miejsca, bowiem wyrok z dnia 17 stycznia 2005 r. w sprawie sygn. akt II SA/Kr 1158/02, nie zawierał takiego zobowiązania do wydania przez organ decyzji w określonym terminie.
Tylko bowiem w przypadku niewydania decyzji lub postanowienia w określonym przez sąd terminie, strona może wnieść skargę, żądając wydania orzeczenia stwierdzającego istnienie lub nieistnienie uprawnienia lub obowiązku, a Sąd wydaje wówczas orzeczenie merytoryczne, jeżeli pozwalają na to okoliczności sprawy; stwierdza, czy niewydanie decyzji lub postanowienia miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa; a także może wymierzyć organowi grzywnę w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.
W świetle powyższych argumentów, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., Sąd skargę odrzucił.