Uzasadnienie
W dniu 9 maja 2021 r. K. J. (dalej: "skarżący") wezwał Komendanta Powiatowego Policji "do wykonania i załatwienia sprawy zgodnie z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego i art. 77 ustawy zasadniczej". W uzasadnieniu wskazał, że w związku z prawomocnym oddaleniem skargi kasacyjnej Komendanta Wojewódzkiego Policji przez Naczelny Sąd Administracyjny (sygn. akt III OSK 2203/21) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosi o niezwłoczne wypłacenie należnego wyrównania.
Pismem z dnia 11 maja 2021 r. Komendant Powiatowy poinformował skarżącego, że czynności związane z wypłatą ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy zostaną wykonane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa po zwróceniu akt wraz z odpisem orzeczenia przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie. Zgodnie bowiem z art. 286 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") po uprawomocnieniu się orzeczenia sądu pierwszej instancji kończącego postępowanie, akta administracyjne zwraca się organowi administracji publiczne, załączając odpis orzeczenia ze stwierdzeniem jego prawomocności. Termin do załatwienia sprawy przez organ liczy się od dnia doręczenia organowi akt postępowania. Do dnia 11 maja 2021 r. akta nie zostały zwrócone organowi - Komendantowi Powiatowemu Policji.
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skarżący wniósł o niezwłoczne wypłacenie należnego skarżącemu ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy, o uchylenie zaskarżonej czynności materialno-technicznej Komendanta Powiatowego Policji i stwierdzenie jej bezskuteczności w zakresie w jakim w jakim odmawia wykonania i załatwienia sprawy zgodnie z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 30 października 2018 r. i zobowiązanie Komendanta Powiatowego Policji do niezwłocznego wypłacenia należnego ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowego.
Skarżący wniósł ponadto o sporządzenie postanowienia sygnalizacyjnego w trybie art. 155 p.p.s.a. wobec oczywistego uchybienia Konstytucji i wyrokowi Trybunału Konstytucyjnego. Skarżący wniósł o przyznanie od Komendanta Powiatowego Policji kwoty przy odpowiednim zastosowaniu przepisów o dotyczących pomocy prawnej udzielonej z urzędu w wysokości 1000 zł za nakład pracy, czas i wykorzystanie sprzętu dla sprawy.
W odpowiedzi na skargę Komendant Powiatowy Policji wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. kontrola działalności administracyjnej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na inne niż decyzje i postanowienia akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, postępowań określonych w działach IV, V, VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, postępowań określonych dziale V w rozdziale l ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Należy wskazać, że akty lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. muszą dotyczyć określonych uprawnień lub obowiązków, muszą stwierdzać, potwierdzać lub odmawiać stwierdzenia lub potwierdzenia określonych uprawnień lub obowiązków. W doktrynie podnosi się, że są to akty lub czynności, które wynikają z przepisów prawa, nie wymajają autorytatywnej konkretyzacji, lecz jedynie potwierdzenia uprawnienia lub obowiązku wynikającego z przepisów prawa.
Sąd podziela pogląd wyrażony w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego, że uprawnienia lub obowiązki wskazane w art. 3 §2 pkt 4 p.p.s.a. nie mogą wynikać jedynie z reguł (toku) prowadzenia sformalizowanej procedury. Taka sytuacja powstaje, gdy w wyniku podjęcia przez organ - w ramach prowadzonej procedury - określonej czynności nie powstają skutki uzewnętrzniane poza toczącym się postępowaniem, które zostanie zakończone dopiero wydaniem decyzji. Odmienna interpretacja oznaczałaby w istocie możliwość uruchamiania kontroli sądu administracyjnego w sposób nadmierny i w rzeczywistości mijałaby się z sensem uregulowania zawartego w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (por. postanowienie NSA z 13 listopada 2007 r., II GSK 209/07, CBOSA).
Należy wskazać, że pismo z dnia 11 maja 2021 r. ma wyłącznie charakter informacyjny i nie dotyczy uprawnień czy obowiązków skarżącego wynikających z przepisów prawa. Pismo to nie potwierdza, ani nie zaprzecza istnieniu uprawnień skarżącego do ekwiwalentu za niewykorzystane urlopy wypoczynkowe i dodatkowe, a jedynie informuje skarżącego, że sprawa ekwiwalentu zostanie załatwiona zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 lutego 2021 r. w terminie 30 dni od dnia doręczenia akt administracyjnych oraz wyroku Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Krakowie z dnia 23 lipca 2019 r. wraz z klauzulą prawomocności.
Zgodnie z art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. sąd skargę odrzuca jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z uwagi na brak właściwości sądu administracyjnego nastąpi w szczególności w wypadku, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nieobjętych zakresem właściwości sądów administracyjnych (art. 3 §2 i 3 oraz art. 4 p.p.s.a., por. B. Dauter, B. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, LEX/el. 2019).
W związku z odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. brak było również podstaw do wydania postanowienia, o którym mowa w art. 155 § 1 p.p.s.a.
W związku z powyższym, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie na podstawie art. 58 §1 pkt 1 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia.