Uzasadnienie
M. P. współwłaściciel kamienicy przy ul. [...] w K. złożył w dniu [...] wniosek o wymeldowanie M. B. z pobytu stałego z lokalu nr [...] w należącym do wnioskodawcy budynku.
Prezydent Miasta decyzją z dnia [...] nr [...] orzekł o wymeldowaniu z pobytu stałego M. B. z przedmiotowego lokalu powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974 r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych (tekst jednolity: Dz. U. z 2001 r. Nr 87, póz. 960 z późn. zm.).
Od powyższej decyzji M. B. wniósł odwołanie wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
Wojewoda postanowieniem z dnia [...], odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...].
Ponadto postanowieniem z dnia [...], stwierdził, iż odwołanie wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia w art. 129 §2 kpa, w związku z czym odwołanie pozostawił bez rozpatrzenia. Jako podstawę prawną rozstrzygnięcia organ wskazał art. 134 w związku z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. -Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2000 r. Nr 98, póz. 1071 z późn. zm.).
M. B. na powyższe postanowienia Wojewody jednym pismem z daty [...] złożył skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie.
Skarga M. B. na postanowienie Wojewody z dnia [...], o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...], została zarejestrowana w Wojewódzkim Sadzie Administracyjnym w Krakowie pod sygnaturą [...]. W sprawie tej postanowieniem z dnia [...] Sąd skargę odrzucił wobec nieuiszczenia wpisu.
W dniu [...] M. B. złożył do Wojewody wniosek o stwierdzenie nieważności decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] z powodu wydania jej z rażącym naruszeniem prawa a w szczególności art. 15 ust. 2 ustawy z dnia 24 sierpnia 1974 roku o ewidencji ludności i dowodach osobistych.
Wojewoda decyzją z dnia [...] nr [...], stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] na podstawie art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 158 §1 oraz art. 157 §1 i 2 ustawy-Kodeks postępowania administracyjnego.
Od powyższej decyzji odwołał się M. P. M. S. W. i A. po rozpatrzeniu odwołania M. P. decyzją z dnia [...] nr [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawomocnym postanowieniem z dnia [...], sygn. akt [...] odrzucił skargę M. P. na decyzję M. S. W. i A. z dnia [...] nr [...].
Na rozprawie w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Krakowie w dniu 3 października 2007 roku skarżący M. B. oświadczył, że cofa skargę na postanowienie Wojewody z dnia [...] stwierdzające, iż odwołanie od decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] wniesione zostało z uchybieniem terminu przewidzianego do jego wniesienia i pozostawiające odwołanie bez rozpatrzenia.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje
Zgodnie z brzmieniem art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2002 r, nr 153, póz.. 1270 z p. zm.), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ona do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności.
Zgodnie z treścią art. 161 §1 ust.1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę. Postanowienie o umorzeniu postępowania może zapaść na posiedzeniu niejawnym (§2).
Wydając postanowienie o umorzeniu postępowania w sprawie, sąd uwzględnia okoliczności, które stanowią przeszkodę merytorycznego rozpoznania sprawy. Postanowienie takie, nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej i nie jest przeszkodą ponownego rozpoznania sprawy, jeżeli strona wystąpi ze stosownym żądaniem.
W przedmiotowej sprawie Wojewoda decyzją z dnia [...], stwierdził nieważność decyzji Prezydenta Miasta z dnia [...] na podstawie art. 156 §1 pkt 2 w zw. z art. 158 §1 oraz art. 157 §1 i 2 ustawy-Kodeks postępowania administracyjnego. M. S. W. i A. po rozpatrzeniu odwołania M. P. decyzją z dnia [...] utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję a Wojewódzki Sąd Administracyjny w W. prawomocnym postanowieniem z dnia odrzucił skargę na tą decyzję.
"Decyzja administracyjna dotknięta wadami wymienionymi w art. 156 § 1 k.p.a., uzasadniającymi jej nieważność, nie jest aktem pozornym, lecz istniejącym i funkcjonującym w obrocie prawnym. Jakkolwiek nie jest ona zdolna do wywołania skutków prawnych, korzysta z domniemania prawidłowości i ma moc obowiązującą dopóty, dopóki nie zostanie usunięta z obrotu prawnego przez stwierdzenie jej nieważności w trybie i na zasadach określonych w k.p.a. Stwierdzenie to ma moc wsteczną. Eliminując skutki prawne wadliwej decyzji, tak jakby ona w ogóle nie została podjęta, jednocześnie otwiera drogę do ponownego załatwienia sprawy (polegającego, w zależności od przyczyny nieważności, bądź na umorzeniu postępowania, bądź na wydaniu merytorycznego rozstrzygnięcia) i do dochodzenia odszkodowania przez poszkodowaną stronę (art. 160 § 1 k.p.a.)" (postanowienie SN z dnia 7 czerwca 2000 r., U III CKN 1024/00, LEX nr 51874).
W niniejszej sprawie usunięta, więc została z obrotu prawnego decyzja w odniesieniu do której skarżący M. B. złożył odwołanie, co do którego stwierdzono, iż zostało wniesione po terminie ustawowym do jego wniesienia i pozostawiono jej bez rozpatrzenia, na które to z kolei rozstrzygnięcie wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie. Na rozprawie skarżący cofnął skargę.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w niniejszej sprawie uznając cofnięcie skargi za dopuszczalne, na podstawie wskazanych przepisów orzekł jak w sentencji postanowienia.